બાર્ગેનિંગ !

બાર્ગેનિંગ !

વેકેશન માણવાની મજા કંઈક ઓર જ હોય છે ! વેકેશન આવવા માટે ઘણું તડપાવે અને ઝડપથી પૂરું થઈને અફસોસ પણ કરાવે ! છતાં પણ અમને ખુબ વ્હાલું વ્હાલું લાગે ! વેકેશન પડે એટલે બજારમાં સેલનો માહોલ લાગી જાય. મને ઘણી વાર એવો વિચાર કે, વેકેશન તો ભણતા હોય એમના માટે હોય. તો દુકાનો વાળા કયું ગણિત લગાવીને વેકેશનમાં સેલ રાખતા હશે ? જોકે આવું વિચારીને હું પસ્તાઉં પણ ખરો ! અમે લોકો મમ્મીઓ કે બહેનો સાથે ખરીદી કરવા તો જતાં જ હોય. જો કે અમને લોકોને ધરાર લઇ જવા પડતા હતા. ઘરેથી નીકળીએ એટલે એક કડક સૂચના મળતી કે ખરીદી ટાઈમે માથું નહિ ખાવાનું; તો જ આઈસક્રીમ મળશે. હા હા કરીને માથું ધુણાવીને આગળ થઇ જઈએ. પણ જેવા દુકાનમાં જઈએ કે અમે ખરીદી માટે ઉતાવળ કરવાની જીદો કરીએ. જો કે એમાં અમારો કોઈ વાંક નહોતો અમને તો આઈસ્ક્રીમની દુકાનો કે લારીઓ જ દેખાય. સેલની દુકાનમાં જઈએ એટલે ગમતી વસ્તુ ઉપાડીને બિલ ચૂકવી દેવાનું. પણ જો સેલ વગરની દુકાન હોય તો થોડો વધારે સમય લાગે. અમારા મહેલ્લાની ઘણી મહિલાઓને સેલ વાળી દુકાનમાંથી ખરીદી કરવાનું ના ગમે. જેમ્સ બોન્ડ જીગાની ખબર મજુબ નહિ પણ મહિલા પુરાણના એક અધ્યાયમાંથી મળેલ માહિતી મુજબ; બાર્ગેઇન કર્યા વગરની ખરીદી એટલે ખાંડ વગરની ચા !
મિત્રો સાચી વાત છે, બાર્ગેનિંગ કરવાની મજા કંઈક ઓર જ હોય છે. એમાં દુકાન વાળો ફાવે છે કે ખરીદી કરવા વાળો ! એ જોડણીમાં તો વર્ષોના વર્ષો નીકળી ગયા અને હજી નીકળી જશે. બાર્ગેનિંગ કદી બંધ નહિ થાય. ઘણા દુકાનો વાળા ‘ એકજ ભાવ ’ ના દુકાનમાં ચેરબાજુ બોર્ડ માર્યા હોય. એમાં કોઈ બારેગેનીંગ પ્રેમી મહિલા એ સ્ટોરમાં ઘૂસે કે પેલા બોર્ડ જોઈને તરત બહાર નીકળી જાય. તો ઘણા મહેનતુ અને ઈમાનદાર લોકો ગ્રાહકને પાછા પણ વાળે કે
” બેન, આવો થોડું ઘણું કરી આપીશું ”
તો ઘણા ગ્રાહકો ટાઈમપાસ કરવા ઘુસી જાય. એવીજ રીતે એકવાર ટીનો એક એવીજ દુકાનમાં ઘૂસેલો. સારું મજાનું એક ટીશર્ટ પસંદ કરીને બોલ્યો કે “ કેટલા રૂપિયા ? ”
“ એકજ ભાવની દુકાન છે ભાઈ. જુઓ બોર્ડ તો મારેલા છે” દુકાન વાળાએ કીધું કે ટીનો તો ટી-શર્ટ મૂકીને ચાલતો થયો. “ તમે કેટલા આપવાના મોટાભાઈ ? ”
અને તમે નહિ માનો ટીનાએ બાર્ગેઇન કરીને તે દુકાનેથી ટી-શર્ટ ખરીદેલું. એના કેફમાં તો ટીનો ત્રણ દિવસ ન્હાયો નહોતો. એમાં જીલાએ એને પૂછ્યું કે નહિ નાહવાનું કારણ ?
“ ફાડું, નાહવામાં સાબુ લગાડતી વખતે મોઢું કેવું થાય; ખબર ને ? ” ( સમજાય તો સારું છે નાનું વાક્ય ન્યારું છે )
પરીક્ષાઓ આપીને પંદરેક દિવસ અમને બધાને ખુબ ટાઢક વળતી. એક તો પરીક્ષાનો બોજ અને બીજું વેકેશન પાડવાની રાહ. જોકે અમે લોકો તો પરીક્ષા પુરી કે બીજી જ સેકન્ડે વેકેશન પડી ગયું માની લેતા. પછી બીજા મહેલ્લા વાળા કે ગામ વાળા જે માનવું હોય તે માની લે ! એ કહેવાની જરૂર નથી કે તળાવની પાળે તો મળવાના જ. એવીજ એક મીટીંગમા મહેલ્લામાં થોડા મહિના માટે આવેલ ધીરાએ ધડાકો કર્યો “ કાલે હસ્તી રોતી જોવા જઈશું ને ? ”
“ હસ્તી રોતી કે હસ્તે ઝખ્મ ? એ પિક્ચર તો બહુ જૂનું થઇ ગયું ” કહીને દિલાએ હસી કાઢ્યું. એટલે અમારામાંથી બીજા પણ બે ચાર લોકો હસ્યા. ઘણી વાર તો એવું બનતું કે એક જાણ હસે કે બીજા લોકો પણ પાછળ તરત હસે પણ કોઈ એક રડે તો કોઈ બીજા કદી તરત રડવા નહોતા લગતા.આ તો મારું એક નિર્દોષ ઓબ્જર્વેશન છે !
“ હસો ભાઈ હસો…હું નવો છું તો હસીલો ” એમ બોલીને ધીરો એક બાજુ બેસી ગયો. મને લાગ્યુંકે ધીરાની વાતમાં કાંઈક દમ છે. અને મિત્રો, પહેલી વાર આમારા માટે એ નવો શબ્દ ધીરો લઇ આવેલો. અને પછી તો ગામે ગામે એ શબ્દ ઘણો લોકપ્રિય થઇ ગયો. હાલમાં તો વિદ્યાર્થીઓ શું કહે છે ખબર નથી ! એમ, અમે લોકો ખોટી પંચાતો ના કરીએ !! જોકે હસ્તી રોતી ફિલ્મ જોવાઈ જાય એટલે ખરું વેકેશન સ્ટાર્ટ.
મેં વજાને વાત પૂછવા માટે ઉશ્કેર્યો. હવે વજો એક તો ભણે નહિ છતાં એમાં કેમ કુદી પડે તેવા સવાલો તો થાય જ ! પણ મિત્રો આ તો અમારી ટીખળ ટોળી હતી. ગમે તે કરે ને ગમે તેમ ચાલે.
“ એક કામ કર ધીરા, આપણે બેઉ ભેગા હસ્તી રોતી જોવ જાશું ” એમ બોલીને વજાએ મારી સામે જોઈને એક આંખથી સિગ્નલ આપ્યું. મેં પણ એની સામે છાનામાનું અંગુઠો ઊંચો કરીને એને ઉત્સાહિત કીધો.
“ વજા તારે ને હસ્તી રોતી ને શું લેવા દેવા ? ” કહીને ધીરો ખંધુ હસ્યો.
“ મને ભૂતના પિક્ચર જ ગમે છે એય તને ખબર પડી ગઈ ? આ બધાંજીગલાના કામા ” વજાએ ઓર ભાંગરો વાટ્યો.
“ વજલા, ભૂત જેવી વાત કરીને મારો મૂડ ના બગાડ….રોતી તો રીતલા ને છે ” એમ બોલીને ધીરાએ તો તોપને મારી બાજુ ફેરવી દીધી.
“ હા યાર…મારું ઇતિહાસનું પેપર બરાબર નહોતું લખાયું. તને કેમ ખબર ધીરા ? ” મેં પણ ચાલી રાખ્યું.
“ મને શું ખબર મેં તો એમજ મારી આપ્યું છે…..વજા સામે આંખો મિચાકરીને મારી ઉડાવવી છે એમને ? ”
“ ભાઈઓ હવે ખબર પડીને કે હસ્તી રોતી કોને કહેવાય ? ” મેં કહ્યું કે બધા એકબીજાના રિજલ્ટ વિષે આગાહીઓ કરવા લાગ્યા. આને હસ્તી ને આને રોતી !!
રૂડું મજાનું વેકેશન તો હવે પૂરું થવામાં હોય કે ભણવાના પુસ્તકો ખરીદી કરવાની મોસમ ચાલુ થઇ જાય. મારે અને મારા ભાઈને તો ફાધરના મિત્રની દુકાને થી જ પુસ્તકો ખરીદી કરવાના. બધા પોટ પોતાના વાલીઓ જોડે જઈને પુસ્તકો ખરીદી આવીએ. એક ખાલી નરીયાને દર વર્ષે એ બબાલ. એના ફાધર બિચારા આખો દિવસ રેલવેની નોકરી કરીને કંટાળી જાય. ઘરે આવે તો નરીયો પુસ્તકોના ગાન ગાય. “ તું ગમે તે દુકાને જઈને લઇ આવ ને ” એમ બોલીને પુત્રને કામ સોંપી દેતા. નરીયો થોડુંક પણ અભિમાન કર્યા વગર પુસ્તકો લેવા ઉપડી જતો. આ વર્ષે પણ નરીયો પુસ્તકો લેવા એક દુકાનમાં ગયો. દુકાન બહાર ‘10 % કમિશન ’ બોર્ડ વાંચી લીધેલું.  દુકાનમાં જઈને લિસ્ટ આપી દીધું. મારા ખ્યાલ મુજબ અમારા ગામ જેવા નાના ટાઉનમાં તો લિસ્ટ આપીએ ને બુકો મળે એવી પ્રથા પ્રચલિત છે. મિત્રો આપ લોકોએ પણ લિસ્ટ આપીને દરેક વર્ષે બુકો ખરીદી જ હશે. નવી નકોર અને વિદ્યાની સોડમથી ભરપૂર બુક હાથમાં આવે અને જે આંનદ મળે તે અનોખો હતો. અ હા ! કેવી અદભુત પળો !
બધી બુકો લઈને પછી દુકાનદાર આપણી સામે એક એક બુક ટીક કરીને બતાવે પછી બિલ બનાવે. નરીયાએ તો પેલાભાઈને બિલ બનાવતા પહેલાજ હાકલ મારી દીધી “ 10% કમિશન ઓછું કરીને બિલ બનાવજો ” પછી એને 15 % કમિશન માટે જક કરી. દુકાન વાળાએ ગાઈડો પર તો 15 % કમિશન કરી આપ્યું. અને મુખ્ય પુસ્તકોમાં કોઈ કમિશન આપેજ નહિ, એ ધોરણે દુકાન વાળા સાથે બબાલ થઇ. દુકાન વાળાએ ખાલી ગાઈડ પર જ 10 % કમિશન લખ્યાની વાત કરી. આથી અમારો નરીયો બગડ્યો “ તમારે બાર્ગેનિંગ તો કરવું જ પડશે. નથી આપવું તો તમે લખ્યું જ કેમ ? ”
પછી તો નરીયાએ દુકાન બહાર ધમાલ મચાવી. નરીયો અમારી ટોળી સામે બહુ સીધો, ઝેરીમાં ઝેરી સાપ સામે દાઘો અને ઘરમાં મિયાંની મીંદડી ! એની રીડિયા રમણ સાંભળીને બે ત્રણ ગ્રાહકો તો બીજી દુકાને જતા રહ્યાં. આથી દુકાન વાળાને લાગ્યું કે આમને આમ ચાલ્યું તો જે ઉભા છે તે ગ્રાહક પણ જતા રહેશે. આથી દુકાન વાળાએ નરીયાને કમિશન આપવું પડ્યું. બાર્ગેનિંગ કરીને આવેલ નરીયો તો આજે મહેલ્લામાં અસલ નરેશ જેમ છાતી ફુલાવીને આવતો હતો. આ ઘટના બન્યા પછી અમે લોકોએ તેને આઠ દશ દિવસ નરેશ કહીને બોલાવ્યો. પણ એને ખુદ ને ના ગમ્યું  તે વળી નરેશ, નરીયો બની ગયો..જે આજ પર્યન્ત નરીયો જ રહ્યો છે !
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 4 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૩૩

ઘમ્મર વલોણું-૩૩

જેની રાહ જોઈ જોઈને આંખો પણ ઊંડી ઉતરી ગઈ અને કાયા પણ કૃશ થઈ ગઈ. એવામાં આહકારા નખાઈ જાય તે તો સ્વાભાવિક જ છે. નાલેશી ભર્યું મન જ્યારે કશું પણ વિચારે તેમાં નકારાત્મક અભિગમ સિવાય બીજું શું વિચારી શકે ? રાહ જોવી તે મારી મજબૂરી હતી કે જીવનનો રાહ તે આજ સુધી નક્કી ના કરી શક્યો. મન લાંબુ વિચારે અને દિલ કોઈની રાહ જુએ એટલે કરુણતા નજીક આવે ખરી ! આવી પળોમાં મક્કમતા હજી છોડી નહોતી. દિલમાં ધરબાયેલો આત્મવિશ્વાસ હજી અકબંધ પડ્યો છે; એજ હુંફમાં તો બે પળો વધુ જીવી જાઉં છું.

કોઈના પગલાંના દૂરથી ધબકારા સંભળાયા કે મન એકદમ ઉત્તેજિત થઈને આંખને સતેજ કરી દે છે. સૂકા પાંદડાઓ ખખડતા માલુમ પડે કે વળી તે કાચબા જેમ સંકોડાઇ ને શાંત બની જાય છે. હવે તો પાંદડા હલે તો એ રસ્તા વેરાન માની લઉં છું. કોણ જાણે મારી રાહ જોવાની પળો ક્યારે ખતમ થશે ? બીજી રીતે કહું તો મારી આંખો એ રાહ જોવાતા પથ પર મીટ માંડીને જ બંધ થઈ જશે ?.

વળી દિલમાંથી એક ઉર આવ્યો “ રાહ જોવાની પળો ખતમ થાય કે બીજી પળો દિલને શાંતિ આપશે ? કે પછી રાહ જોવાના વિચારો ફરી નહીં સ્ફુરે ? ” સનનન કરતા તીર જેમ એ ભેદી વાક્યો અંગે અંગને વીંધીને આરપાર નીકળી ગયા. પળોનો રંગ બદલાઈ ગયો. એ વિશે વિચારવું કે વળી રાહ જોવામાં ડૂબી જવું ? એજ અવઢવમાં પોતાની હારને નજીક જોઈને મારે ઉભા રહેવા સિવાય કોઈ આરો નહોતો.

“નજરોને દૂર સુધી દોડાવીએ, એનો અર્થ એવો નહીં કે આપણે કોઈની રાહ જોતા હોય ” એવું કહીને કોઈ ઝડપથી પસાર થઈ ગયું. હજી તો હું એ શબ્દોને પારખવા કાન નરવા કરું તે પહેલા તો શબ્દો હવામાં વિલાઈ ગયા. વળી આંખોને જ કહ્યું કે; જોને કોણ આવું કહીને ગયું ? તો આંખોએ પણ કોઈ સારા રિપોર્ટ ના આપ્યા. આમતેમ જોયું તો ફરી એ આવાજ ગગનભેદી લાગ્યો “ બસ આમ જ રહી જઈશ ”

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ

દલાએ દલડું ચોર્યું

દલાએ દલડું ચોર્યું

આજની ચર્ચા થોડી ગંભીર છે. અમારા મહેલ્લામાં પ્રેમને પાંગરવા માટે બહુ અવકાશો નથી મળ્યા. મારા મિત્ર હકેશ્વરે જે પ્રેમ કરેલો તેની નોંધ મહેલ્લા બહારના એ લીધી નહોતી. રસીલા સાસરે પણ જતી રહી અને હકો પાછો હતો એવો ને એવો થઇ ગયેલો ! લેખ લખતા પહેલા શીર્ષક લખી કાઢ્યું છે તો હવે કોઈકને તો પ્રેમ કરાવવોજ પડશે !
હા, તો આજે આપણે વાત કરવાની છે દલસુખ સાયકલ વાળાની એટલે કે આપણા સૌના પ્યારા એવા મિત્ર દલાની. આ દલો સાયકલ વાળો કેમ ? એ અત્યારે નથી કહેતો, લેખ પૂરો થતા સુધીમાં ખ્યાલ આવી જશે. એનું મૂળ નામ દલસુખ, પણ હરામ એને કોઈ દલસુખ કહે તો ! મહેલ્લામાં એક સમ ખાવા પૂરતો એક જ કોઈ હોય તો એ દલો. એકવાર તો એવું બન્યું કે સ્કૂલમાં દલાને ઘરે વાંચવા માટે, એના ઇતિહાસના સાહેબે એક બુક આપેલી. બુક લેવા માટે એના સાહેબ અમારા મહેલ્લામાં આવેલા. આવીને દલાને જ પૂછ્યું; “દલસુખનું ઘર ક્યાં ? ”
“કોણ દલસુખ, સાહેબ ? ” દલો તો સાહેબ સામે બાઘા જેમ વિચારતો ઉભો છે. સ્કૂલમાં તો રોજ યુનિફોર્મ પહેરેલો હોય, ને હાલ તે બીજા કાપડમાં હતો તે ઓળખાયો નહિ. સાહેબે ફરી વાર એની સામે જોયું અને એક તમતમતો તમાચો એના ગાલે માર્યો.
“અલ્યા દલસુખ હું તારા માટે પૂછતો હતો, જા પેલી બુક લઇ આવ ”
દલાએ કોઈ પણ જાતની દલીલ કર્યા વગર દોડતો ઘરે ગયો અને એમની બુક લઈને આપી દીધી. જોકે એ વાત તો મહેલ્લામાં બહુ ચગેલી નહિ.
મતલબ કે દલાને કોઈ એના રિયલ નામે બોલાવે તો પણ એ, એવુજ માને કે કોઈ બીજા દલસુખની વાત હશે. દલાની વાત કરતા પહેલા તેની થોડી ખાસિયત બતાવવી તે મારો નિજી ધર્મ છે અને આપનો જાણવાનો.
દલો ઘણાં અંશે શાંત, બધા વચ્ચે બહુ બાફે નહિ. અને ખાસ તો લખોટી રમવામાં એક્કો. જેમ્સ બોન્ડ જીગાની ડાયરીના એક પાનામાંથી મળેલ માહિતી અનુસાર, દલા પાસે એક મટકી ભરીને લખોટીઓ છે ! આથી ટીનો, એને ઘણી વાર બાણું લાખ લખોટીઓનો ધણી કહીને ખપાવતો !
અમારું વેકેશન તો યુવાનીના પૂર જોશમાં વહી રહયું છે. સવારે આંબલીબાગમાં, બપોરે તળાવે નાહવા અને સાંજે ક્રિકેટ રમીએ ને વળી રાત્રે મહેલ્લામાં મહેફિલ ! આ ક્રમનું પણ કોઈ ઠેકાણું નહિ. એમને એમ કાંઈ અમારી ટોળીનું નામ ટીખળ ટોળી થોડું પડ્યું હશે ! વેકેશન પડે એટલે અમારી ટોળીમાં ઘણાં સભ્યો હાજર ના પણ હોય અને ઘણા નવા પણ હોય. મનો એટલે કે મનીષ, બહુ અમારી જોડે રમે નહિ. નહિ રમવાનું મુખ્ય કારણ નરીયો હતો. એની જોડે એને બહુ ફાવે નહિ અને અમે કોઈ પણ ભોગે નરીયા વગર ચલાવી નહોતા લેતા. વેકેશનમા એ કયારેક અમારી જોડે રમતો. ખીસું ભરીને લખોટી લઈ આવે અને અમારો દલો એને થોડી વારમાં તો ખાલી ખિસ્સે ઘર ભેગો કરી દેતો. આથી અશ્કો એને લાડમાં લખોટીપતિ પણ કહેતો. આ વખતે વેકેશનમાં અમારા મહેલ્લામાં રસીલાની નણંદ આવેલી. રસીલા ઘણે સમયે આવેલી હોઈ બધા એને ખુબ માન આપતા હતા. અને એમાંય યુવાનો બધા માન આપવા લાગ્યા એટલે અમારા હકાને ઘણી નવાઈ લાગેલી. પછી એ મારી આગળ ભસ્યો કે,માન રસીલાને નહિ પણ સાથે આવેલી રસિલીને લઈને છે!
જોકે શરુ શરૂમાં તો હકે પણ રસીલા સાથે પનારો પાડવાની ટ્રાય કરી. પણ તેની નણંદે એની સામે જોવાની પણ તસ્દી ના લીધી એટલે ભાઈ માયૂષ થઈને તળાવે નાહવા જતા રહેતા.
ન્યુટનના નવમા  નિયમ મુજબ, કોઈ પણ સારી કે નરવી દેખાતી છોકરી સામે છોકરો ગુરત્વાકર્ષણે ખેંચાય જ ! એ નિયમને માન આપીને મહેલ્લાના લગભગ દરેક છોકરાએ, પોત પોતાની શક્તિ એટલી ભક્તિ કરી જોયેલી. એમાં ખાલી વજો એકજ બાકાત ! જીગો આવીને મને પૂછે કે;  “ કેમ વજાએ ટ્રાય ના કરી. ? ”
“ કેવાની ટ્રાય ? એ તો સ્કૂલજ નથી જતો તે ” મેં શાણપણ ગિરી બતાવી. હું એ એમ કઈ થોડો હાર માનું ને છાછ ફૂંકીને પીવું.
એનો જવાબ ખુદ વજાએ જ આપ્યો. “ અરે યાર હું ભણેલો નહિ અને એ રૂપાળી દેખાતી શહેરની છોકરી સામે જોવાય પણ કેમ ? ”
“વજા, એ ય નથી ભણેલી ” દિનાએ અગ્નિમાં ઘી હોમી આપ્યું.
બે દિવસ પછી જીગો ખબર લાવ્યો કે વજાએ તો રસિલાની નણંદને લઇ પાડેલી. પેલી વજાના ઘર પાસેથી નીકળી અને ગટરનું પાણી ઉભરાતું જોયું કે “ ઓ માય ગોડ ” બોલી. વજો સાંભળી ગયેલો ; આથી એને આપી પડી ; “ મારી જેમ અભણ છે ને અંગ્રેજી શું કામ ફાડે છે ? ” આ સાંભળીને પેલીએ એક ઢેખાળો વજા ઉપર ફેંકેલો. એ જાણીને અશ્કો ખુબ રાજી થયેલો કે, ચાલો એક તો ઓછો !
એ વાતની જાણ રસીલાને થઇ આથી એને હકાને એકબાજુ બોલાવીને ચીમકી આપી દીધી;
“ હકા કોઈએ મારી નણંદ સામે જોવું નહીં ”
“બીજાને તો ઠીક પણ મારેય નહિ ??? ” એમ બોલીને હકાએ સોગઠી મારી જોયેલી પણ રસીલાએ તો હકાને આંખોથી એવું તીર માર્યું કે હકો તો દીવાલ સાથે જડાઈ ગયેલો. આ વાતની જાણ પણ અમારી ટીખળ ટોળીમાં પવન વેગે ફેલાઈ ગયેલી.
અમારા મહેલ્લામાં ખાલી દલા પાસેજ સ્પીડકિંગ સાઇકલ. બાકીનાં અમે બધા તો અમારા ફાધરો કે બ્રધરોની જ સાયકલ ચલાવતા. દલાના કાને એક વાત આવી કે રસિલાની નણંદને સાયકલ શીખવી છે. આ જ વાત પાછી જીગાને કાને પણ આવી. તો જીગાએ એ વાતનો અફસોસ ના કર્યો કે, મારા પહેલા દલાને કાને આ વાત આવી કેમ ? પણ એણે તો પોતાની પાસે પણ સ્પીડકિંગ સાયકલ નહોતી એનો અફસોસ કર્યો.
સાયકલ પર હું વધુ વિસ્તારથી નથી લખતો પણ સાયકલને લઈને થયેલી ધમાચકડી વિષે ખાસ લખીશ અને એજ તો આ લેખનો મહત્વનો ભાગ છે. બીજા દિવસે તો અમે લોકો ક્રિકેટ મેચ માટે હાઈસ્કૂલના ગ્રાઉન્ડમાં ઉપડી ગયેલા.
મેચ હારીને અમે લોકો લથબથ થતાં તળાવની પાળે પાળે આવતા હતા. તળાવની બાજુમા જ એક રસ્તો જે ગામની બહાર તરફ જાય. આ રસ્તો એટલે, એકદમ ટ્રાફિક વગરનો. અમે બધા તોફાન મસ્તી કરતા જતા હતાં કે અશ્કાના પગ જમીન સાથે જડાઈ ગયેલા. દિલાનું ધ્યાન ગયું કે, અશ્કો પાછળ રહી ગયો છે. દિલાએ ઈશારો કરીને પૂછ્યું તો એ બોલી પણ ના શક્યો. એણે પણ ઈશારો કરીને રસ્તા સામે પોઇન્ટ આઉટ કર્યું. બધાનું એક સાથે ધ્યાન ગયું કે અમે બધા તળાવની પાળે સ્ટેચ્યુ થઇ ગયા. કોઈનામાં બોલવાના હોશ ના રહ્યાં, બધા એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. મિત્રો, અમે લોકોએ જે દ્રશ્ય જોયું તે હતું જ એવું ! દલો, રસીલાની નણંદને સાયકલ શીખવતો હતો.
“ માળો, એટલે મેચ રમવા ના આવ્યો ” એવો ધીમો સિશકારો સંભળાયો. હું સમજી ગયો કે એ અશ્કો જ હોવો જોઈએ.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | Leave a comment

અધૂરી વિધિ

અધૂરી વિધિ

ઉગમણે આભમાં સુરજ ઉગીને સૌ પર પોતાનો પ્રકાશ પાડી રહ્યો છે. માળામાંથી પક્ષીઓ ઉડીને ગગન વિહાર કરી રહ્યા છે. ચકલા કે હોલા જેવા પક્ષીઓ વળી આંગણામાં નાખેલ ચણ ચણી રહ્યા છે. આંગણામાં ઉભેલ રાયજાદ સમો લીમડો ધીમું ધીમું હલીને સૌ કોઈને પવન નાખે છે. તો ઘરની અંદર રહેતા લોકોમાં એક ખુશીનો ઉછળાટ છવાયો છે. વડીલોમાં ગોળ ને ધાણા ખવાઈ રહ્યા છે. તાલીઓની આપ લે સાથે ધીમી હાસ્ય રેલીઓ પણ વહે છે. સૌ કોઈના મોઢા પર આનંદ દેખાઈ આવે છે. નાના ભૂલકાઓ પણ ડેકીરો કરીને મજા માણે છે.
એક વડીલે સગાઈની ચૂંદડી અને સાથે સજાવટના સામાનની થેલી આપીને કહ્યું
“ લો ત્યારે, આ દીકરીને આપો ને તૈયાર કરીને જલ્દી લઇ આવો તો આપણે ચાંદલા વિધિ ચાલુ થઇ જાય ”
દીકરીની માંએ બધો સામાન લીધો અને મેડી ઉપર રૂમમાં એની સખીઓ સાથે બેઠેલ પોતાની દીકરી સોનલ પાસે આવ્યા. જેવો રૂમમાં પગ મુક્યો કે એક મિનિટ માટે એના પગ થંભી ગયા. જે દીકરીને નાનપણથી હથેળીમાં રમાડીને ઉછેરી હોય. રુમઝુમ કરતી આંગણું શોભાવતી હોય, તેને પળમાં જવાનું થાય એટલે ગમગીન તો બની જ જાય. મિલન કરતા જુદાઈ કેટલી વસમી લાગે તે તો કોઈ સાસરે જતી દીકરી જ કહી શકે !
તેની માંએ જોયું કે પોતાની પ્યારી સખીઓ સાથે બેઠેલ દીકરીમાં ઉત્સાહનો એક છાંટો પણ દેખાતો નથી. ઉલ્ટાનું એના મોઢા પર તો કોઈ અગમ્ય દુઃખ અને લાચારી તરવરતી હતી. તેની આંખોમાં ફરિયાદ તબકતી હતી. તેમને એક નજર હાથમાં રાખેલ સામાન પર કરી. તકનો લાભ લઇ લેવામાં શાણપણ માન્યું.
“ તમે લોકો એ ય મજાના નીચે રૂમમાં જઈને બેસો…. ” એમ ટૂંકમાં ઈશારો કરીને દીકરીની બધી સખીઓને નીચે મોકલી આપી. જેવી બધી નીચે ગઈ કે એની માંએ પોતાની લાડકી દીકરીની સામે જોયું. આંખોની અંદર અત્યાર સુધી દબાવી રાખેલો પાણીનો પ્રવાહ ધીરે ધીરે વહેવા લાગ્યો.
“ બેટી, તારું દર્દ હું જાણું છું…પણ એક દિવસ તો તારે આ… ”
“ મમ્મી, તમે મારું દર્દ નથી જાણતા ” પ્રવાહને એક પળ માટે રોકીને તે બોલી.
“ હું જાણું છું, હું પણ આ પળમાંથી પસાર થયેલી છું. ” દીકરીના આંસુ લૂછતાં તે ફરી બોલ્યા. “ હું ભલે ગામડામાં રહીને મોટી થઇ હોય…પણ હવે તો હું શહેરમાં રહું છું. લોકો કહે છે માંએ તો દીકરી સાથે દોસ્ત થઈને રહેવું જોઈએ. તને એક સખીના ભાવે પૂછું છું; તારે કોઈ સાથે …..? ” કહીને એની માએ એના માથામાં હાથ ફેરવ્યો. માંનો હાથ ફરે એટલે દુઃખના ડુંગરનો ભાર પણ હળવો થઇ જાય !
“ મમ્મી….મને બરાબર ખ્યાલ છે કે દીકરીએ એક દિવસ તો માંબાપનું ઘર છોડવું જ પડે છે. તું પણ આવી, બીજા ઘણાં બધા ગયા ને હું પણ જઈશ…..પણ…? ”
“ બોલ મારી દીકરી…જે હોય તે કહે…નીચે બધા તારી રાહ જુએ છે. ”
“ મારી લાચારી એ જ છે ને કે મારો એક પગ થોડો લંગડાય છે ? ”
“ અરે રે મારી દીકરી સોન…….કેવી વાત કરે છે ? પણ જે છે તે સ્વીકારવું ય પડે ને ? ”
“ એટલી લાચારીની આટલી મોટી સજા, કે મારે બે છોકરાંના બાપ સાથે લગન કરવાના ? ” કહીને સોનલ વળી રડવા લાગી.
“ હું સારી રીતે સમજુ છું કે તારી સાથે અન્યાય છે..પણ….. ” તેની માં આગળ બોલવા જતી હતી પણ અટકી ગઈ. રૂમના દરવાજા વચ્ચે પોતાનાં પતિ દેખાયા. બેઉની આંખમાં આંસુ જોઈને તેના પપ્પા પણ સમજી ગયા કે દીકરીને વિદાઈ કરવાનો સમય હવે ઢુકડો છે. બે ઘડી તો એ દરવાજા વચ્ચે ઉભા રહ્યાં.
“ બેટા, હવે કપડાં બદલીને જલ્દી નીચે આવ…તું એને ઉતાવળ કરવા…તું પણ એની ભેગી રોવા લાગી ગઈ લાગે છે. ”
“ એવું નથી અહીંયા આવો….. ”
“ શું છે બોલ ? ” એકદમ સમીપ આવીને તેના પતિએ પૂછ્યું. થોડી વાર તો રૂમમાં એકદમ શાંતિ પથરાઈ ગઈ. સોનલ તો નીચું માથું કરીને જમીન સાથે જડાઈ અને તેની મમ્મી અને પપ્પા એકબીજા સામે જુએ છે. તેની મમ્મીએ ઇશારાથી પતિને મૂક ભાષામાં કહ્યું.
“ અત્યારે હવે બહુ વાદ વિવાદ કરવાનો ટાઈમ નથી….જલ્દીથી તૈયાર થઇ જા… ”
બે ત્રણ વાર એમણે કહ્યું. દીકરી સોનલ તો જાણે જમીન સાથે જોડાઈ ગઈ છે. નીચું જોઈને કોઈ પણ પ્રત્યત્તર આપ્યા વિના બેસી રહી. આથી એના પપ્પા થોડા અકળાયા. એના મમ્મીએ શાંત  પાડ્યા.
“ જુઓ બહુ ગુસ્સે ના થાવ, જેમ તમને ઈજ્જત વ્હાલી છે એનાથી આપણી ઈજ્જત એને વ્હાલી છે. ”
“ અરે બધું નક્કી થયા પહેલા એક વાર તો મને કોઈ ખબર પાડવી જોઈએ. મેં તો જે કર્યું છે એ એના ભલા માટે કર્યું છે. અને મને મારી લાડલી સોનુ પર પૂરો ભરોષો છે. ”
“ હા પપ્પા, મને પણ તમારા પર પૂરો ભરોષો છે એટલે જ હું કશું બોલતી નથી. મારું મન કચવાય તો મને બે આંસુ પાડવાનોય જો અધિકાર ના હોય તો હવે નહિ રડું બસ, લાવ મમ્મી હું કપડાં બદલી લવ છું. ”
“ ના બેટા તારો આ ઘર પર અને અમારા પર પણ પૂરો અધિકાર છે અને એ પણ કાયમ માટે. જુઓ, આજે સોનુની જે વ્યથા છે તે મને પણ વ્યાજબી લાગે છે. આપણે ફક્ત એના શરીરની ચિંતા કરી પણ દિલની નહિ. ” એની મમ્મી એકદમ લાગણીવશ થઈને બોલ્યા.
“ મતલબ ?? ”
“ મતલબ કે એનો એક પગ લંગડાય છે એની એવડી મોટી સજા કે એને બે બે બાળકના પિતા સાથે ભવ ગાળવાનો ? એ લોકો શ્રીમંત છે તો શું થયું ! ”
“અરે આ ડિસિઝન મારુ એકનું નથી…આપણે બધાએ ભેગા મળીને લીધું છે, પણ હા…સોનુને આપણે નથી પૂછ્યું…..એટલાં માટે કે આપણે એનું ભલું ઇચ્છીએ છીએ. ”
સોનલ ના માબાપ એને ખુબ ચાહતા હતા. અને એમાંય ખાસ તો એને પગે થોડી ખોડ હોઈ વિશેષ મમત રાખતા. જેવા સોનલના પપ્પા બોલી રહ્યા કે ત્રણેની નજર દરવાજે ઉભેલ આગંતુક પર પડી. સોનલ તો અવળું ફરીને બેસી ગઈ. તેની મમ્મી અને પપ્પાતો એને જોઈને હેબતાઈ ગયા.
“ જો હું નહોતો કહેતો, છોકરાને ખુદને આવવા મજબુર થવું પડ્યું છે. ” તેના પપ્પાએ ખિન્નતાથી કહ્યું.
સોનલની મમ્મી તો નીચું જોઈને જ બેસી રહી. આગંતુક, સોનલ નો થવા વાળો પતિ હતો. તેધીરે ધીરે અંદર આવ્યો.
“ અગર આપને વાંધો ના હોય તો હું સોનલ સાથે બે મિનિટ વાત કરી શકું છું ? ” છોકરાએ કહ્યું કે તેના મમ્મી પપ્પા ઉભા થઈને બહાર જવા લાગ્યા. ” આપ અહીં રહી શકો છો, એવી કોઈ ખાનગી વાત નથી. ભલું થાજો મારા ભટકબોલા અને મજાકિયા મિત્રનું ! ”
“ કઈ સમજાયું નહિ… ”
“ હા, સોનલ અને મમ્મી સાથે થયેલ વાત એને સાંભળી લીધી અને આવીને મને કહી ગયો. મેં તો મારા ફાધરને પૂછેલું જ કે, છોકરી હજી કુંવારી છે તો એની મરજી જાણી લેવી. પણ તેઓ કહેતા કે છોકરી રાજી છે. ”
“ બેટા, એમાં મારો વાંક છે, મને એમ હતું કે સોનુ હું જે ડિસિઝન લઈશ તેમાં ખુશ હશે. ”
“ હા દીકરા…. ” એની મમ્મીએ કહ્યું.
“ મમ્મી, એમને જે પૂછવું હોય તે પૂછી લે, બાકી મારા લીધે આ ઘરની ઈજ્જત જાય તે મને નહિ ગમે. ” સોનલ વચ્ચે બોલી પડી.
“ ના સોનલ, એવું નહિ બને….તમે એ બધું મારા પર છોડી દો. આ ઉંમરે વિધુર થયો તેનાથી વિકટ સમસ્યા તો આ નથી જ. હું નીચે જાઉં છું. સોનલ તારે હવે કપડાં ચેન્જ કરવાની જરૂર નથી. માફ કરજો…કદાચ મારે લીધે…. ” કહીને છોકરો તો નીચે જતો રહ્યો. માંએ એક નજર દીકરી પર કરી. તેના મોઢા પર એક અપ્રતિમ સ્મિતનું ઝરણું વહેવા લાગ્યું. બંનેના મનમાં થોડો ખટરાગ પેદા થયો પણ સાથે રાજીપો લઈને બેઉ નીચે ઉતર્યા.
વડીલો એ વાત જાણી, છોકરાએ બધાને સમજાવ્યા. સમજાવટ ને અંતે બધા પ્રસંગ ને એમજ પડતો મૂકીને જવા માટે તૈયાર થયા. એકબીજાની માફી માંગી અને અફસોસના ઉભરા ઠાલવ્યા. જેવા બધા ઉભા થવા જતા હતા કે ઉપરથી સોનલની એક સખી દોડતી આવી.
“ બધા બેસો, સોનલ બધાનો આભાર માનવા નીચે આવે છે. ” કહીને પેલી જતી રહી. બધાતો એકબીજા સામે જુએ છે. અનુમાનની અટકળો થવા લાગી. તો કોઈ વળી મનમાં એવું પણ બોલ્યું કે, જબરી હો…એક તો બધું બંધ રખાવ્યું ને ઉપરથી આભાર વિધિ !
સોનલના પપ્પાએ પણ તેની પત્ની સામે જોઈને ઇશારાથી પૂછ્યું કે; સોનલ ને શું થયું છે ? તો એમને પણ શું ખબર કહીને મૂક જવાબ આપ્યો. છોકરો, એના માંબાપ, સાથે આવેલ બધા વડીલો પણ એક બીજા સામે જોઈને અટકળો કરે છે.
બધાની અટકળોનો અંત લાવવા સોનલ નીચે ઉતરી રહી છે. ધીમી ચાલ છે. શરીરે સોળ શણગાર સજ્યા છે. આંખો ઢળેલી છે, અને અકડમાં અદબતા છે. સૌની નજર સોનલ સામે મંડાઈ ગઈ છે. જગદંબાના રૂપ સમી એ આવીને છોકરાની બાજુમાં બેસી ગઈ.
“ મમ્મી, મહારાજને કહો વિધિ ચાલુ કરે ” નજરોને નીચે ઢાળી ને તે બેઠી છે.
સૌ સાંભળીને દંગ રહી ગયા. બધા સવાલોનો એક જ જવાબ હતો; અધૂરી વિધિ પુરી થશે !
Posted in પ્રકીર્ણ | 3 ટિપ્પણીઓ

મ ન ગમતાં સંવાદો-૯

ગમતાં સંવાદો

“ તું કેમ આટલો ઉદાસ છે ? ”

“ હું એકલો નહો મારી વ્હાલી કોયલ, જાંબુડો, પીપળો, લીમડો અને સરગવો વિગેરે પણ ઉદાસ છે. ચારે બાજુ એક નજર કર. ”

“ હા યાર, હું તો રોજે તારી મઘમઘતી આમ્રકુંજરીની સોડમે ખેંચાઈ આવું છું. હે વીર આંબા…તારી તો આખા વિશ્વમાં ગણના છે. રૂડી લચકતી કેરીઓ ને લઈને તું જગ વિખ્યાત છે અને તારાથી આ જન સમુદાય પણ સંતૃપ્ત છે ”

“ તો ય ઉદાસ કેમ છે, એ તારું પૂછવાનું છે ? ”

“ હા સ્તો  ! ” લાંબી ડોક તાણતાં કોયલે ટહુકો કર્યો.

“ બેની કોયલ, તને ખ્યાલ છે આ તો આંબાઓનો બાગ છે. બહાર જો બોર્ડ માર્યું છે વૃંદામ બાગ

વૃંદામ ?? મને તો કઈ સમજાયું નહિ. ”

“ મતલબ આંબાનો બાગ. પણ જો તો ખરી પહેલા કરતા કેટલા આંબા ઘટી ગયા છે ! ”

“ હા એ તો છે જ ! ઘણા આંબાના ઝાડ કપાઈ ગયા છે ”

“ તમે પક્ષીઓ એવું ના માનો કે ખાલી, પ્રાણી અને પક્ષીઓના જ હલાલ થાય છે. અમારા પણ થાય છે. ”

“ તને કઈ બીજા ઝાડની ઈર્ષ્યા તો નથી આવતી વીરા ? ”

“ ઈર્ષ્યા કરતા તો સ્વ પર ઘૃણા વધુ થાય છે. ”

“ કેમ એવું ? ”

“ જવા દે બેની સાંભળીને તને પણ દુઃખ લાગશે. ”

“ તારું દિલ દુઃખાવીને મારે વાત નથી સાંભળવી ”

“ એટલું બધું નથી…જો સાંભળ, હવે તો મારા પર કેરીઓ ઓછી આવે છે…પાંખો પણ થઇ ગયો છું…અને હવે બજારમાં અવનવી કેરીઓની ડિમાન્ડ વધી ગઈ છે, એમાં મારા જેવા દેશી આંબાના ભાવ કોણ પૂછે ? ”

“ હા વીરા સાચું કહ છે, દૂરથી બે જણ કુહાડી લઈને આ બાજુ જ આવતા લાગે છે ” કહીને કોયલ બીજે જવા ઉડી ગઈ.

Posted in પ્રકીર્ણ | 4 ટિપ્પણીઓ

શાહુડીના પીંછા

શાહુડીના પીંછા

આજ સુધીના મારા શંશોધન મુજબ દશમાં ધોરણ સુધી આવેલો દરેક વિદ્યાર્થી, જેવી પરીક્ષા પતે કે પુસ્તકોને માળીયા પર મૂકી દે. (અહીંયા સજ્જનતામાં લખવું પડે બાકી તો બધા માળિયામાં ફેંકે) આખું વર્ષ જતન કરેલા પુસ્તકો માળિયામાં પડ્યા પડ્યા રડતા પણ હોઈ શકે ! કોઈ કોઈ હકાના પુસ્તકો જેવા તો રાજી પણ થતા હોય. હવે રાજી કેમ થતા હોય ? એવું પૂછીને મારા અંગત મિત્ર હકાનું અપમાન ના કરશો. જો કે નરીયા જેવું અમુક લોકો તો પુસ્તકોને પસ્તી વાળાને પણ આપી આવે. એમાંથી નાટક, સિનેમા, સર્કસ કે ખાણી પીણીની મોજ પણ ઉડાવી લે. બાકી હું તો રિજલ્ટ આવે પછી પુસ્તકોને વેચતો…કોઈ લેવા વાળું ના હોય તો પસ્તીમાં. નરીયો તો રિજલ્ટ આવે કે ના આવે પુસ્તકો તો પસ્તીમાં જ ! તમને એવું લાગતું હશે કે નરીયો ભણવામાં હોશિયાર કે ફેઈલ તો થાય જ નહિ એવો અતૂટ વિશ્વાસ ?  ના રે ના !  એક તો પરીક્ષા આવે ત્યાં સુધીમાં એના પુસ્તકોની સાઈઝ અડધી થઇ ગઈ હોય. પાસ થાય કે નાપાસ એ પુસ્તકો કામમાં તો ના જ આવે. પસ્તી લેવા વાળો પણ એની ઉપર ગિન્નાય !
આવીજ મજાની અમારી પરીક્ષાઓ પુરી થઇ ગયેલી. એક ખાલી અશ્કાને બાકી, કેમ કે એને એક પેપર વધારાનું આવતું, ટેક્નિકલનું. જો કે અશ્કો તો ય અમારી તળાવની પાળે ભરાતી મિટિંગ માં તો આવે જ ! આવીને કહે
“ ટેક્નિકલ તો વળી કોઈ સબ્જેક્ટ કેવાય ! ”
“ તો, એક ખાલી તેં એકે જ રાખ્યો છે ? ” એમ કહીને વિનિયો એની પાછળ દોડતો.
“ તમે બેય હનુમાનજીની ડેરી પાછળ જઈને ઝઘડો ” બોલીને દિલાએ બેઉને શાંત પાડ્યા.
“ હા અલ્યા, માંડ પરીક્ષાનો બોજો ઉતર્યો છે તો કંઈક બીજી વાતો કરો ” ભણવામાં જરા પણ સિરિયસ નહિ એવો જીલો બોલ્યો.
“ આ વખતે વીડમાં જવાની, ચોટીલા ચાલતાં જવાની કે બીજી કોઈ આડી અવળી વાત કરીને મારું મગજ બગાડવું હોય તો હું આ જાઉં ” એમ બોલીને દિલો ઉભો થઇ ગયો.
“ તું બેસ ને, હજી તો કોઈએ કોઈ વાત કરીજ નથી ” મેં એને હાથ પકડીને બેસાડ્યો.
“ વેકેશન પડ્યું છે તો કંઇક તો થવું જ જોઈએ ” હકો બોલ્યો.
“ ક્રિકેટ મેચની પત્તર ફાડતો નહિ…આ વખતે તો ગરમી પણ બહુ પડે છે ” જીગાએ કહ્યું.
“ ચોપડા ફાડયા તો, હવે તુજ કંઇક ફાડને ” ટીનાએ બરાડો પાડ્યો.
મિટિંગને અંતે એવું નક્કી થયું કે વજાના મિત્ર ઘનાની વાડીએ જવું. ઘનાની વાડી એટલા માટે નક્કી કરી કે તેમાં, અત્યારે ઉનાળુ મગફળી વાવેલી હતી. અધૂરામાં પૂરું મગફળીના ઓળા પાડે તેવી થઇ ગઈ હતી. સમજૂતી એવી થઇ કે બધાએ બે બે રૂપિયા કાઢવાના અને એમાંથી કેળા, ફરાળી ચેવડો અને પેડા સાથે લઇ જવા. ત્યાં જઈને મગફળીના ઓળા સાથે બધું ખાવાનું.
આ વખતે ટીમનો કેપ્ટન પીપળા વાળી શેરીનો ઉમલો હતો. એ મારો મિત્ર હતો એ નાતે નહિ પણ ઘનો અને ઉમલો ખાસ જીગરી. ઉમલા સાથે નરીયો અને દિલો પણ ગયા. બધો સામાન લઈને મારા ઘરે આવી ગયા. લગભગ બપોરે ત્રણેક વાગ્યે અમારી ટીખળ ટોળી મારા ઘરેથી નીકળી. હું, મારો ભાઈ, દિલો, જીલો, ટીનો, અશ્કો, જીગો, વજો, દલો, હકો અને ઉમો; બધા આગળ પાછળ ચાલતાં ચાલતાં જવા લાગ્યા.
આજે હું જીલાની એક નબળાઈ કહું છું. જીલો રહે સ્કૂલની બાજુમાં અને એની પાસે પ્રાણીઓ વિશેનું જ્ઞાન બહુ સીમિત હતું. જોકે અમે બધા પણ એટલા જ્ઞાની નહિ છતાં જીલા કરતા વધુ નોલેજ ખરું ! તો નવાઈમાં ના ડુબશો. અમારી ટોળી ધીરે ધીરે ગામ વટાવીને, ખેતર વિસ્તારમાં પ્રવેશી. રસ્તામાં સસલું કે એવા કોઈ પ્રાણીનો ભેટો ચોક્કસ થાય ! જતા હતા એવામાં જીગાની નજર એક શાહુડી પર પડી. ધીરેથી હકા પાસે ગયો અને નરીયાના કાનમાં કહ્યું. અને તાત્કાલિક પ્લાન ઘડી કાઢ્યો.
“જીલા, તું કદી આવા પીંછાથી રમ્યો છે ? ” શાહુડી સામે બતાવીને જીગાએ કહ્યું.
“અરે એમાં…” વચ્ચે ઉમલો કૂદી પડ્યો.
“તારી જાતનો….બહુ હોશિયાર તે ખબર ” બોલીને ટીનાએ મોટો ઘાંટો પાડીને એની સામે એક પથ્થર ફેંક્યો. અને અમારી બાકીની ટોળી સમજી ગઈ. એમ અમારી ટોળી કોઈ બાઘી નહિ હો !
“ના યાર મેં તો આવા પીંછા પહેલી વાર જોયા… ” એમ બોલીને જીગો ઉભો રહી ગયો. તમાશો જોવા અમે પણ સ્થિર.
શાહુડી વિષે તો બધાને ખ્યાલ હશેજ; એટલે લખતો નથી. અને થોડું ઘણું આગળ વાંચશો એટલે સમજાઈ જશે. અમને જોઈને શાહુડી એકદમ સંકોચાઈને બેસી ગઈ હતી. ટીનાએ જીગાને કહ્યું કે “ ઉપાડ પીંછાના ઢગ ને ”
આથી જીગો વાંકો વાળ્યો અને પીંછાનો ઢગલો માનીને ઉપાડ્યું.
“ એમ નહિ જીગા, બે હાથે બથ ભરીને લઈલે …તો વધુ મુલાયમ લાગશે ” અશ્કે એને ઉશ્કેર્યો. આથી જીગાએ બે હાથે પીંછાને ઉપડ્યા કે સાથે શાહુડી પણ આવે જ ! શાહુડીને લાગ્યું કે નક્કી એનું મોત ! આથી એને સ્વબચાવ કરવા માટે પોતાની ટ્રીકનો ઉપયોગ કર્યો. પાંખો ફેલાવીને પહોળી કરીકે એના પીંછા તો જિગાનાં પેટમાં ખૂંચવા લાગ્યા.
“ તારો માંનો… ટીનીયો…. ” એમ બોલીને એને શાહુડીને નીચે મૂકી દીધી.
“ એય જીગલા મારું નામ નહિ દે …દલાને કહે ”
“ કોણ ??  હું તો છાનોમાનો ઉભો હતો ”
જીગો આજે પહેલી વાર અજાણ્યા પ્રાણીથી ઘાયલ થયો હતો. હકાએ એનો શર્ટ ઊંચો કરીને જોયું તો એના શરીર પર લોહીના ટશિયા આવી ગયેલા. થોડો ઘણો હકીમ એવા ધનાએ બાવળના પાનને મસળીને એન શરીર પર લગાવ્યા. જોકે આ બધો બનાવ તો બે કે ત્રણ મિનિટનો જ ખેલ હતો. અમે બધા તો ઘનાની વાડીએ જઈને જલસો કરવાના મૂડમાં હતા. થોડા ચાલ્યા કે જીગો તો નીચે સૂઈને આળોટવા લાગ્યો. એને શરીરે ખણ આવતી હતી. એટલું સારું થયું કે કોઈએ એમ ના કહયું કે ઘનાએ ઘા બાજરિયું નથી લાગાવ્યું. નહિ તો અમારી ટોળી રસ્તામાં જ બધો ખેલ પુરી કરી લેત !
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 3 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૩૨


ઘમ્મર વલોણું-૩૨

ભલા, તને કોઈ શરમ જેવું તો હોતું જ નથી છતાં પણ કહેવા મજબુર થવું પડે છે !

શિયાળાની હાડ કડકડાવતી ઠંડી પડી અને અમે લોકોએ શરીરે ગરમ વસ્ત્રો લપેટેલાં. તો પણ અમારા શરીર ધ્રુજતા હોય તેવી તસવીરો જોઈને તને દયા આવી ગઈ !

તારું અનુમાન સાચું હશે કે અમે લોકો એ કડકડતી ઠંડીથી બચવા માટે ગરમ વસ્ત્રોથી સજ્જ થઈને બહાર નીકળતા. શરીરનો આકાર સંકોડી જતો. હડપચી ડગમગી પણ જતી. દંત પંક્તિઓ એકબીજા સાથે અથડાતી.

સમયમાં ફુરસદ અને પ્રતિકૂળ પરિસ્થિતિમાં અમે તાપણાં સળગાવીને અંગો શેકી લીધેલા તે પણ તને કોઈ એ જાણ કરી હશે. પણ વ્હાલા, હવે તો અમારા અંગો એકદમ સામાન્ય છે. નથી કોઈ કડકડતી ઠંડી કે નથી એવો આકરો વાયુ. ગરમ વસ્ત્રો પણ સ્વચ્છ કરીને પાછા એમની જગ્યાએ મૂકી દીધા છે. તાપણાંનું કોઈ નામ પણ નથી લેતું.

ગરમીની રાહ જોતા ત્યારે કોષો દૂર એના ભણકારા પણ નહોતા સંભળાયા.

અરરે રે…..લોકોની આ હાલત જોઈને તને જરા પણ દયા નથી આવતી ? નાહવા માટે ગરમ પાણીની જરૂર ના પડે એ દલીલ થી અમને સંતોષ નથી….ગરમ દાહ આપતો તારો ગુસ્સો તો કાળજા ય બાળી દે છે વાલીડા !

ત્યારે કરેલી વિનંતી અત્યારે પુરી કરવા આવ્યો છે એમ કહીને ઉપરથી ઉપકાર પણ કરે છે, એવું બોલતા જરા પણ શરમના ભાવ નહિ ! આને ઘોર અત્યાચાર નહીતો બીજું શું કહેવાનું ? ઠંડીમાં રૂડા ગરમ વસ્ત્રો પહેરી લેતા ને સુરક્ષિત બની જવાતું. પણ આ ગરમીથી બચવા વસ્ત્રો દૂર કરી લેતા તો ડામનો આહકારો આવી જાય છે ! તને નિર્દયી કહેવો કે પાશવી ?

“પુરી થઇ ગઈ વાત? બધી ભડાશ બહાર નીકળી ગઈ ?” એમ બોલીને ઉનાળાએ મને આગળ બોલતો અટકાવી દીધો.

“આને ભડાશ કહે છે?”

“હા, કારણ કે શિયાળામાં ઠંડી પડે તો પણ કકળાટ કરવાનો…ચોમાસામાં બહુ વરસાદ પડે તો પણ કકળાટ! હવે બહુ ગરમી પડે છે તો પણ…. ”

“અચ્છા તો…”

“મારી વાત હજી પુરી નથી થઇ…. એક મિનિટ માટે વિચાર. અન્ન માટે વલખા મારતા લોકોને યાદ કર…જોકે તને તો અત્યારે મારા પર આકરા પ્રહારો કર્યા સિવાય બીજું કશું નહિ સૂઝે ”

હું હજી તો મારા સ્વબચાવ માટે બોલવા જતો હતો કે એક શીતળ હવાની લહેરખી મારા કપાળ પર રમવા લાગી કે હું ફરી લખવા લાગી ગયો.

Posted in પ્રકીર્ણ | 3 ટિપ્પણીઓ