દૂરથી ડુંગર

દૂરથી ડુંગર

હોળીના રંગો હજી તો અંગો પરથી ઊખડ્યા ય નહોતા કે બધા બીજા તહેવારની રાહ જોઈને બેઠેલા. અમારે મન તો તહેવાર એટલે જન્મ દિવસ જેટલો ઉત્સાહ. જોકે આગળ મેં કહ્યું તેમ અમે લોકો લગભગ બધા ભગવાનના બર્થ ડે મનાવીએ. તહેવારના આગમનનો ઉત્સાહ અમે ખુબ બતાવીએ એ અમારા મહેલ્લાના લોકોએ સ્વીકારેલું સત્ય છે. બાકીતો લગભગ બધા એટલાજ ઉસ્તુક હશે ! એવામાં ધીરાએ એક પ્રસ્તાવ મુક્યો કે હનુમાન જયંતી એ સુરેન્દ્રનગર જઈએ. ઘણા બધા લોકો જાણતાં હશે કે સુરેન્દ્રનગરનો મોટામાં મોટો ઉજવાતો તહેવાર એટલે હનુમાન જયંતી. અમારી ટોળી તો ક્યાંક જવા માટે ની રાહ જ જોતી હોય.
તળાવની પાળે મિટિંગ તો થાય જ ! પણ એમાંય ધીરાએ હનુમાન જયંતી એ જવાની વાત કરી તો દિલો તો ખુશ થઇ ગયો. દિલો ખુશ થયો કે દલો અને વજો પણ ખુશ ! અશ્કો, હકો, નરીયો અને ટીનો એકદમ શાંતિથી બેઠા છે. આથી જીગો થોડો અકળાયો. અને મારી સામે જોઈને ઈશારો કરવા લાગ્યો.
“ રીતલા, હનુમાન જયંતિએ જવાનું કે નહિ ? કેમ મૂંગો છે ? ”
“ અરે એમાં તું મારા પર કેમ અકળાય છે ? બધાએ પોતપોતાની ટિકિટ લઈને જવાનું છે. ”
“ અરે યાર કેટલી વાર ગયા છીએ….મારી તો ઈચ્છા નથી” એમ બોલીને હકાએ દાવ ડિક્લેર કરી દીધો
“ મારું પણ એવું જ છે ” દિલાએ પણ સુર પુરાવ્યો
“ ઓયે દિલીયા હમણાં તો હા પડતો હતો. ” જીલો ગીન્નાયો.
“ શું તું યે બકે છે. દૂરથી ડુંગર રળિયામણા. ત્યાં તો ચાલી ચાલીને ટાંટિયા બેવડ વળી જાય છે ” વજાએ પણ આજે પહેલી વારનો દિલાને સપોર્ટ કર્યો.
“ દૂરથી ડુંગર ?? મને આજ સુધી એ નથી સમજાયું કે દૂરથી ડુંગર રળિયામણા કેમ કહેવાય છે ? ” ધીરાએ આવીને અલગ જ ટપકું મૂક્યું.
“ એના માટે ભણવા જવું પડે ” અશ્કાએ ટાઢો ઘા માર્યો પણ વજાને કોઈ ગમ ના પડી
“ એમાં ભણવાને શું લેવા દેવા ? આપણે ચોટીલાના ડુંગર તો ઘણી વાર ગયા છીએ. ઉલ્ટાનો નજીકથી વધુ સારો લાગે છે. રૂડું માતાજીનું મંદિર પણ દેખાય છે. ” એમ બોલીને તે તો ખંધુ હસવા લાગ્યો.
“ જા હવે, તારા બળદ ચરીને ઘરે જતા રહ્યાં હશે ” જીલાએ તેને ટપાર્યો.
આ બધી લપમાં થયું એવું કે ધીરા એ જ મુકેલો પ્રસ્તાવ અને એણે જ ડુંગર ને રળિયામણો કરવામાં બધું અપલમ જપલમ થઇ ગયું. બધું વાજતું ગાજતું મારા બાજુ આવ્યું. મને એક વાત આજ સુધી નથી સમજાઈ કે, અમારી ટોળી મને ભણવામાં ખુબ હોશિયાર ગણે ! કદાચ હું સ્કૂલે જવામાં નિયમિત હતો. બધા સાહેબો આગળ મારું માન તો ઠીક ઠીક હતું પણ છતાં મને ખુબ હોશિયાર ગણતાં.
મેં વજાને કહ્યું કે દૂરથી ડુંગર રળિયામણા એવી એક કહેવત છે. પણ માને તો વજો કેવાનો. ધીરાએ ઉપાડેલી વાત હવે ફરી ઉપાડી. મેં બે એક વાર તળાવ સામે જોઈને નીશાશા નાખ્યા પણ કોઈએ એની કદર ના કરી. મારો પરમ ધરમ મિત્ર પ.પૂ.ક.ધૂ એવા 10008 શ્રી હકેશ્વરે મને સમજાવ્યો કે હું ધીરાને એ સમજાવું કે દૂરથી ડુંગર રળીયામણા કહેવત કેમ પડી !
ભલું થાય અઘોરીઓનું !
એક તો બેરે બેરે મને કહેવત સમજાય છે, એમાં હું ધીરાને કેમ કરી સમજાવું ? ધીરો એક તો અમારા મહેલ્લાનો નહિ. અને આવીને આ અળવીતરા વેડા કરી ગયો. જોકે એક વસ્તુ હતી કે અમે લોકો; અમારો મહેલ્લો ને બીજાનો મહેલ્લો, એવું મનમાં રાખીએ પણ દિલમાં નહિ ! એ ધોરણે હવે મારે ધીરાને એ કહેવત તો સમજાવવી પડશે એવી નૈતિક જવાબદારી મારીજ છે; એવું મારા  મગજમાં બધાએ ઠસાવી દીધું. જોકે હું આટલી બધી ચિંતા વ્યક્ત કરું છું પણ ધીરો કઈ એવો બાઘો પણ નથી કે સમજે નહિ.
મેં એને એકલાને પૂછ્યું કે ગુજરાતીમાં આપણે કહેવત ભણવામાં આવતી…તો એ કહે
“ મારે કહેવતના પુરા રોકડા માર્ક મળેલા છે. પણ આજ સુધી મેં એ બાજુવાળમાંથી જોઈને લખેલી છે. ”
ધીરો એવો નસીબનો બળિયો કે કાયમ એની બાજુમાં એના ક્લાસનો સૌથી હોશિયાર છોકરો નવલ આવે. નવલ  તો ગુણવંત ભાઈ બ્રાહ્મણનો છોકરો. ધીરો એમ થોડો માથાભારે ય ખરો, અને એનાથી દબાઈને નવલો બિચારો વ્યાકરણના જવાબ લખાવી દે. હવે એ વિસ્તૃત રીતે સમજાવવાની જરૂર ખરી કે એકલું વ્યાકરણ જ કેમ ! ?
ધીરો ક્લાસમાં ધ્યાન આપીને ભણ્યો નહિ….નવલાના પેપરની કોપી કરીને મોટો(પાસ) થયો એમાં મારો શું વાંક ? એવો મને વિચાર આવ્યો…અને મેં રીતસર એવી ઝુંબેશ ઉપાડી કે આ રિટ ને કોર્ટમાં આપું. પણ અંતે મારું કોઈએ ના સાંભળ્યું; જો કે આમેય કોઈ નથી સાંભળતું.
હું તો રીતસરનો ફસાઈ ગયો હોય તેવું લાગ્યું. કોને જઈ કહેવું ? હું મારા બધા લેખોમાં મારા નાના ભાઈનો બહુ ઓછો ઉલ્લેખ કરું છું. એ થોડો વધુ પડતો મસ્તોખોર છે. એ અમારી ટોળીનો મેમ્બર નથી પણ રમવામાં(ક્રિકેટ) સાથે હોય. અમે બંને આજુ બાજુના બેડ પર સુઈએ. રોજે થોડી મસ્તી કરીને સુઈ જઈએ. આજે મને પેલી કહેવત સુવા દેતી નહોતી. આડા અવળા પડખા ફેરવતો હતો. નાનલો તો પડે તેવો સુઈ જાય. પણ આજે એને નોંધ્યું કે મને ઊંઘ નહોતી આવતી. આથી પૂછ્યા વગર ના રહી શક્યો.
“ કેમ સવારે સ્કૂલે નથી જવાનું ? ”
“ કેમ કાલે કોઈ રજા છે ? ”
“ ના પણ હજી સુધી કેમ પથારીમાં આળોટે રાખે છે ? ”
“ કઈ ખાસ નથી પણ…..એક વાત …પણ તું શું મદદ કરવાનો ! ” એની પાસેથી કામ કઢાવવાની આ તરકીબ હતી. મેં અજમાવી જોઈ. ઘણી વાર એવું બનતું કે મારું કામ બની પણ જતું. આ તો એક તુક્કો લગાવ્યો છે.
“ કાલે રિષેશમાં રગડો ખવરાવે તો કહીશ ” એમ કહીને તે અવળું ફરીને સુઈ ગયો. એને એમ કે હું એને મારી બાજુ ફેરવીને કહીશ કે સારું રગડો પાક્કો; પણ હું એનો જ ભાઈ હતો. કદાચ ત્યાર બાદ તો હું એના પહેલા સુઈ ગયેલો હઈશ.
એકદમ મલકાતાં મલકાતાં હું તો ધીરા ને ખોળવા ઉપડયો. અમારો મહેલ્લો નાનો હતો પણ અમારા રમવા જવાના ઠેકાણા ઘણા હતા. સ્ટેશને, બગીચામાં, રેલવે ગોદામ, અવાડાની પાળે, ભંગડે કે દવાખાનાના ક્વાર્ટરમાં ય હોય. જો કે એક બે ને પૂછીએ તો પતો મળી જાય. તમને નવાઈ લાગતી હશે કે ધીરાને કહેવત વિષે સમજાવવાનો હતો અને હું એને શોધતો ફરું છું. પણ મિત્રો અમને લોકો ને એવું જરાપણ અભિમાન નહિ કે કામ કોઈનું પણ હોય ! બગીચા બાજુ હું જતો જ હતો કે ધીરો સામેથી દોડતો આવે.
“ મને ખબર પડી કે તારે મારું કંઈક કામ હતું ? ” હાંફતા હાંફતા જ તે બોલ્યો. લો બોલો…કામ એનું અને મને આવીને કેવું પૂછી બેઠો ? પછી તો હું એ હાંફવા લાગ્યો.
“ હા, હાલ આપણે તારી કહેવત માટે જવાનું છે ”
“ અરે હાં….હાલ ” ખંધુ હસીને એ મારી સાથે ચાલવા લાગ્યો.
“ આપણે ભૂરા કાકા કેવા ? ”
“ દરજી … ”
“ એમ નહિ, ભૂરા કાકા કેવા ? હવે દરજી એમ ના કેહતો ”
“ દરજી છે તો દરજી જ કહું ને ! બોલ કેવા કહું લુહાર ? ”
“ મારા વાલીડા, એમનો સ્વભાવ કેવો ? ” હું એના પર ગુસ્સે થયો.
“ ઓ..એમ કહે ને….એમની તો વાત થાય..ખુબ દયાળુ ને સારા સ્વભાવ ના”
“ હમ્મ હાલ એમની પાસે જવાનું છે. અને જઈને કહે જે કે તારે સ્કૂલમાં પાંચ રૂપિયા આપવાના છે… ”
“ પણ મારે તો…. ”
“ તારે કહેવત સમજવી હોય તો….નહિ તો હું તો આ ચાલ્યો… ” એમ બોલીને હું તો મારા ઘર બાજુ જવા લાગ્યો કે દોડીને ધીરાએ મને પકડી લીધો.
“ ના યાર…તું કે એમ બસ….? ”
અમે બંને ભૂરા કાકાના ઘરે ગયા….ઘરની આગળના ભાગમાં એ કપડાં સીવે; અમે ત્યાંજ ગયા. અમને જોઈને ચશ્માને નાકની દાંડી પર નીચા કરીને ઉપરથી આંખમાં અમારી સામે જોયું.
“ ધીરા…..કપડાંનું માપ લેવાનું છે ? ”  એમણે ધીરાને પૂછ્યું કે મેં એને ધીમેથી નાની એવી ઢીક મારી.
“ ના ભૂરા કાકા….એવું છે કે મારે પાંચ રૂપિયા જોઈએ છે ઈસ્કુલમાં આપવાનાં છે ”
“ અરે દીકરા….થોડા મોડા પડ્યા..હમણાં જ બટન અને દોરા મંગાવ્યા ” બોલીને એ તો વળી પાછા મશીન સાથે લાગી ગયા. ધીરો તો એમને બીજી વાર કહેવા જતો હતો કે મેં એને ખેંચીને બહાર લઇ ગયો.
“ તેં તો શીખવેલું કે રૂપિયા લેવાના; તો કેમ….? ” બહાર આવીને તે અકળાયો.
“ ગોબા..હવે કહેવત સમજાણી ? ”
“ ના…આમાં ક્યાં કહેવત આવી ?? ક્યાં ડુંગર ને ક્યાં દૂર ? ”
“ તેં જ તો એમ કહ્યું ને કે ભૂરા કાકા તો ખુબ દયાળુ ને સારા સ્વભાવના…હાં…. તો રૂપિયા તને કેમ ના આપ્યા ? હવે કઈ સમજાયું ? ”
“ હા..મેં માંગ્યા તો એ રૂપિયા ના આપ્યા તે સમજાયું ને ! ”
“ અને કહેવત ? ”
“ કેવાની ? ”
મિત્રો ત્યાર બાદ તો તળાવની પાળે જઈને એને ખુબ સમજાવ્યો પણ એ તો એક જ રટ લઈને બેઠો કે મને ભૂરા કાકાએ રૂપિયા ના આપ્યા. આવો છે અમારો ધીરો ( જોકે આવો છું હું ! )
Advertisements

About રીતેશ મોકાસણા

દરેક વ્યક્તિ કોઈને કોઈ શોખ સાથે સંકળાયેલી હોય છે.હું પણ મારો એક શોખ અહી કલમ દ્વારા રજુ કરું છું.આશા રાખું કે મારો બ્લોગ વાંચીને એટલા નિરાશ નહિ થાવ કે ફરીવાર આ બ્લોગની મુલાકાત લેવાનું પણ ટાળો.સૌની આશા એવી હોય કે વધુ અપેક્ષાને પ્રાધાન્ય આપીને પહેલ કરીએ,પણ ક્યાંક તેનું અવમુલ્યન થાય ત્યારે દિલ ને ઠેશ લાગે છે.સર્વે પ્યારા વાચકોને ને મારા નમસ્કાર !!
This entry was posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ. Bookmark the permalink.

4 Responses to દૂરથી ડુંગર

  1. vimala કહે છે:

    એક નાનકડી ,પ્રચલિત કહેવત માત્રને આધારે રસભર્યું  સંવાદ દ્રશ્યનું સરસ આલેખન.
    “મને એક વાત આજ સુધી નથી સમજાઈ કે, અમારી ટોળી મને ભણવામાં ખુબ હોશિયાર ગણે ! કદાચ હું સ્કૂલે જવામાં નિયમિત હતો. બધા સાહેબો આગળ મારું માન તો ઠીક ઠીક હતું પણ છતાં મને ખુબ હોશિયાર ગણતાં.” 
    આમાં ૧) હોશિયાર ગણે  નહીં -હતા અને છો.
            ૨) “જો કે આમેય કોઈ નથી સાંભળતું.”  એવું તો નથી જ,
                આ જુઓ તમે લખેલ રસપુર્વક  વંચાય જ છે ને?

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s