ઘમ્મર વલોણું-૨૧

ઘમ્મર વલોણું-૨૧

મનની મુંજવણ અને વ્યથા તો શરીર સાથે વળગેલા અંગો સમાન છે. એનાથી બચવાનો વિચાર તો મેં કદી કર્યો નથી. લોકોની સલાહો યાદ તો આવ્યા વગર રહે નહિ. ચિત અને મન સરળ રાખવાથી તંદુરસ્તી સારી રહે. તંદુરસ્તી સારી રાખવી કોને ના ગમે ? નદી એકદમ શાંત અને સરળ ગણાય છે. પોતાની ધીરી અને શાંત ગતિએ સતત વહ્યે જાય છે. આથી નદી પાસે ગયો અને મન સ્થિર બની ગયું.
વાહ, ઝુમઝુમ વહેતી અને ધીમા સંગીતના શુર છેડતી એવી જાય છે કે કોઈ વ્યથા કે ચિંતા ને નજીક પણ ના આવવા દે ! કોઈએ સાચેજ કહ્યું હશે કે નદીની નમ્રતા અજોડ છે. કિનારાને વળગીને વહે જાય છે. રુમઝુમતા એ શૂરો દિલને બહેલાવી જાય છે. મેં પણ એનામાં શુર પુરાવવા ગાવાનું ચાલુ કર્યું. મારા શૂરો પણ નદીના શૂરો સાથે રેલાવા લાગ્યા કે બાજુમાંથી પસાર થતું પક્ષી વૃંદ થોભી ગયું. હું મનમાં હરખાયો કે મારા શુર પણ કોઈ સાંભળવા તૈયાર છે. પણ બીજી જ પળે મન ખાટું થઇ ગયું. પક્ષી વૃંદે જે કહ્યું તે સાંભળીને સ્તબ્ધ બની ગયો. “ કુદરતના શુર સાથે હરીફાઈ કે સમાનતા કરવાનું રહેવા દે, નહી ફાવે. ”
થોડી પળો સભાનતા પામ્યા પછી અહેસાસ થયો કે પક્ષીઓની વાત સાચી હતી.
કુદરતે જે સંગીતના શુરોનું સર્જન કર્યું છે તેની તોલે ના આવી શકે. બધી વાત ને સહમત થતો નદીની શીતળતા અને સરળતા પામતો કિનારે બેસી રહ્યો. એનું નિર્મળ નીર કોતરો, પર્વતો અને ઝાડોને વીંધતું આગળ ને આગળ જાય છે
માનવ સહજ સ્વભાવ જો ના જળકાય તો માનવ કેવાનો ! વધુ વાર એ લજ્જત ભર્યા દ્રશ્યો ને મનભાવન શૂરો ને પડતા મુકીને એના કિનારે કિનારે આગળ વધ્યો કોઈએ કહ્યું કે નદીનો અંત હોય છે. બસ એટલી ખબર પડી કે એના અંત સુધી પહોંચી ગયો. પણ એનો અંત જોઇને ખુબ લાગી આવ્યું. એ નિરમલ નીર તો પહોળા સમુદ્રના ઉછળતા મોજાઓમાં સમાઈ જતું હતું. એની નિર્મળતા મલીન થઇ જતી હતી. અમૃત સમાન પાણી ખારું ઉશ બની ગયું.
હું તો એના અંત કિનારે ઉભો ઉભો બુમો પાડતો હતો કે “અરે ઓ નિર્મળ અને શાંત નદી, ક્યાં ગયા તારા મનભાવન શૂરો ? ક્યાં ગઈ તારી સરળતા ?”
મારા ગળાના શૂરો તો હવે હવામાં વિલાઈ જતા હતા. જયારે સાગર તો નદીને પોતાનામાં સમાવીને ગૌરવ અનુભવતો ખડખડાટ હસીને મોજાને ઉછાળીને મને ખીજવતો હતો.
“ આ કુદરતના ક્રમો અને વ્યવસ્થા છે. જા ઘરે જા, નહિ તો તારી વ્યવસ્થા ખોરવાઈ જશે. ”
મને ચેતવતા એ શબ્દો સમુદ્રના મોજામાં ભળી ગયા.

 

Advertisements

About રીતેશ મોકાસણા

દરેક વ્યક્તિ કોઈને કોઈ શોખ સાથે સંકળાયેલી હોય છે.હું પણ મારો એક શોખ અહી કલમ દ્વારા રજુ કરું છું.આશા રાખું કે મારો બ્લોગ વાંચીને એટલા નિરાશ નહિ થાવ કે ફરીવાર આ બ્લોગની મુલાકાત લેવાનું પણ ટાળો.સૌની આશા એવી હોય કે વધુ અપેક્ષાને પ્રાધાન્ય આપીને પહેલ કરીએ,પણ ક્યાંક તેનું અવમુલ્યન થાય ત્યારે દિલ ને ઠેશ લાગે છે.સર્વે પ્યારા વાચકોને ને મારા નમસ્કાર !!
This entry was posted in પ્રકીર્ણ. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s