ઘમ્મર વલોણું-૧૮

ઘમ્મર વલોણું-૧૮

સુમધુર અને ખુશ્બુદાર બનીને બાગમાં ખીલેલ પુષ્પોને જોયા કે ખુશ થઇ ગયો. છેક નજીક જઈને જોયું તો એ વધુ રંગીન બની ગયા છે. એ ખુશ્બુ ને એજ રંગો ! કેવા રળિયામણા લાગે છે એ ઝુલતા !

સુંદરતા નીરખવા માટે હોય છે, સ્પર્શવા માટે નહિ. પાર્કમાં જયાં ત્યાં આવા બોર્ડ મારેલા જોયેલા છે. તોયે માનવ સહજ સ્વભાવે હું એકદમ ફૂલ સમીપ ગયો. મન પેલા બોર્ડની આજ્ઞાનું પાલન કરવા કહે છે તો દિલના હુકમ પાસે મજબુર બની ગયો. ફૂલને તોડીને નાકે લગાવી દીધું. આતમને ખુશ કરતો સોડમ પ્રવાહ નાકમાં જવા લાગ્યો. હજી તો ખુશ્બુને મન ભરી માણી પણ નથી ત્યાં હાથમાં રહેલ ફૂલ હવામાં તોળાઈ રહ્યું. ફૂલછોડમાંથી અવાજ આવ્યો : એ ખુશ્બુ હવે લાંબો સમય નહિ ટકે

વાત તો સાચી હતી. ફરી ફૂલને એજ ડાળીએ લગાવવા મથ્યો. પણ એકવાર તૂટેલું ફૂલ ફરી લાગી જ ના શકે એ કુદરતનો ક્રમ હતો. જે આશયથી ફૂલ તોડેલું તે ઉત્સુકતાએ; એ વાતને ઉડાવી દીધી. અને ઉત્સુકતાને વધાવીને ફૂલને ફરી એક વાર સુંઘ્યું અને ધારી ધારીને જોયું. પાંખડીઓ મહી સજેલા રંગો ને જોઇને મન ધરાતું નથી. ચારે બાજુ ફેરવીને ફૂલની મનોહરતાને પામવા લાગ્યો. વળી પેલી ઉત્સુકતા વધુ સતેજ થઇ; ફૂલની એક પાંદડીને તોડી અને એના મહી રહેલ રંગોની સુંદરતા ને જોઈ રહ્યો. જ્યાંથી પાંખડી તોડેલી ત્યાં ફરી વાર જોયું; રંગને વહન કરતી કોઈ કડી ના મળી. કોઈ એવો તંતુ ના મળ્યો કે જે પાંખડી સુધી રંગનું વહન કરતુ હોય !

અરે રે હું પણ કેવો છું ! કોડિયામાં સળગી રહેલ જ્યોતમાં તો પ્રકાશ એની દિવેટ પર ટોચે હોય. એ પ્રકાશિત કરવામાં જવાબદાર તો દીવેલ કોડિયાની અંદર ભરેલું હોય છે. દિવેટ તો એક માધ્યમ બનીને તેનું વહન કરે છે; એમ ફૂલોના રંગોનું વહન પણ કદાચ ભીતર જ હોઈ શકે. હવે તો વેગળી બનેલી નજરોને કેન્દ્રિત કર્યેજ છૂટકો હતો. જે ડાળી સાથે ફૂલ લાગેલું હતું ત્યાં નજરને ખૂપાવી. અરે ડાળીઓ તો લીલા રંગની છે. એની સાથે લાગેલ પાનો પણ લીલા કલરના છે. બધે એક સરખો રંગ પણ ફૂલોમાં રંગોની વિવિધતા ! નક્કી એ વહન જમીનમાંથી થતું હોવું જોઈએ. એક ડાળી તોડીને છૂટી પાડી કે છોડમાંથી અવાજ આવ્યો : બસ આવી ગયો ને સ્વભાવ પર !

ના, હજી સ્વભાવ પર નહોતો આવ્યો, બાકી રહી ગયું છે. બીજી ડાળી ને; એમ કરતા આખો છોડ જમીન સાથેથી છૂટો પાડી દીધો. નીચે રહેલ મુળિયા પણ હવામાં ફંગોળાવા લાગ્યા. ઓહ આવું તે કેવું ? જેને તંતુ ધારેલા અને જે રંગોનું વહન કરતા હોઈ શકે; તે મૂળ તો કાળા રંગના ! એકદમ વિપરીત !

અને પહેલી વાર મને આકાશવાણી નહિ પણ જમીનવાણી સંભળાણી : હે માનવ, શું મળ્યું તને ? બધું ખોઈ બેઠો ને ?

Advertisements

About રીતેશ મોકાસણા

દરેક વ્યક્તિ કોઈને કોઈ શોખ સાથે સંકળાયેલી હોય છે.હું પણ મારો એક શોખ અહી કલમ દ્વારા રજુ કરું છું.આશા રાખું કે મારો બ્લોગ વાંચીને એટલા નિરાશ નહિ થાવ કે ફરીવાર આ બ્લોગની મુલાકાત લેવાનું પણ ટાળો.સૌની આશા એવી હોય કે વધુ અપેક્ષાને પ્રાધાન્ય આપીને પહેલ કરીએ,પણ ક્યાંક તેનું અવમુલ્યન થાય ત્યારે દિલ ને ઠેશ લાગે છે.સર્વે પ્યારા વાચકો ને મારા નમસ્કાર !!
This entry was posted in પ્રકીર્ણ. Bookmark the permalink.

2 Responses to ઘમ્મર વલોણું-૧૮

  1. Vimala Gohil કહે છે:

    “ફૂલની એક પાંદડીને તોડી અને એના મહી રહેલ રંગોની સુંદરતા ને જોઈ રહ્યો. જ્યાંથી પાંખડી તોડેલી ત્યાં ફરી વાર જોયું; રંગને વહન કરતી કોઈ કડી ના મળી. કોઈ એવો તંતુ ના મળ્યો કે જે પાંખડી સુધી રંગનું વહન કરતુ હોય !”
    “જે રંગોનું વહન કરતા હોઈ શકે; તે મૂળ તો કાળા રંગના ! એકદમ વિપરીત !”
    !!!!!!!!!!!!!!!!!
    જાણી રે શકો તો તમે જાણી રે લીઓ,
    પેલી કુદરત કરે તે તમે જાણી ના શકો.

    બસ, માણી લઈએ એમ સ્વીકારી આજની પોસ્ટ ખૂઊઊઊઊઊબ માણી.

    આભાર.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s