પરાક્રમ

પરાક્રમ

કવાર્ટરમાં જે વાત વહેતી થઇ હતી તેમાં કોઈ અફવાને સ્થાન નહોતું કે ના તો કોઈ રાગ દ્વેષનો ભાવ. વાતને ક્વાર્ટર વાસીઓએ એટલે માની લીધી કે પરાક્રમ સિંહ હતો જ પરાક્રમનો જીવતો જાગતો પહાડી માણસ ! પહાડ સાથે પણ ભીડી જાય એવી એની દાધાશ.
ચાલતો હોય ત્યારે જાણે સિંહલદ્વીપનો રાવત ધરણી ડોલાવતો જતો હોય ! પહાડી કાયા, લાકડીની વળીમાંથી કાપીને બનાવી હોય તેવી મજબુત ભુજાઓ.કરાડી આંખો, જાણે અંદર ધગધગતા અંગારનો ધૂણો ચાલુ હોય ! વિશાલ મૃદાન્ગની છાતી;ઉપરથી માતેલા હાથીને હલાવી લો.નાના છોકરા જોઇને આંખો બંધ કરી લે તેવી કરડાકી. જેવો દેખાવે ડરામણો તેટલો જ દિલનો ભોળો અને છોકરાઓ તો ખુબ વહાલા. જેટલી વાર કેન્ટીનમાં જાય એટલી વાર નાના નાના ભૂલકાઓ માટે બિસ્કીટ ચોકલેટ અવશ્ય લેતો આવે.
છાવણીમાં પણ એની હાક, કોઈએ એની વસ્તુ વાપરી શકે નહિ.તો વળી કોઈને આંબલી, કોઠા, તરોફા કે કેરી ખાવાની ઈચ્છા હોય તેને તોડી પણ આપે. છેક મેજર સુધીના ને ખબર કે પરાક્રમસિંહના પરાક્રમ બધે સરખા ! માળી ઘણી વાર છાનીમાની કમ્પ્લેન કરતો પણ દુશ્મનોના છક્કા છોડાવવામાં નંબર વન; આથી કોઈ એની વાત ને ધ્યાન પર ના લેતા.આમ તે બધે સૌનો લોક્લાડીલો બની ગયો હતો.આવા પરાક્રમની વાત કવાર્ટરમાં ફેલાઈ છે કે તે શહીદ થઇ ગયો.વાતને જટ દઈ કોઈ મનાતું નહોતું. પણ કવાર્ટરના ઇન-ચાર્જે જયારે વાત કરી ત્યારે બધાએ વાત માની લીધી.
વાત ઉડતી ઉડતી પરાક્રમના ઘરે તેની માં પાસે પહોંચી છે.વાત સાંભળીને તો એક વાર કાનની આરપાર કાઢી નાખી.પણ કહેનાર વ્યક્તિએ જોયું કે તેની માં તો ડઘાયા વગર કોઈ પ્રત્યાઘાત કેમ નાં આપે ? આથી ફરી વાર ખાતરી આપીકે; તેમનો દીકરો દેશ માટે શહીદ થઇ ગયો છે.
“ મારો દીકરો શહીદ થાય એ હું કેમ માનું ? અરે એ તો સિંહણનું દૂધ પીને મોટો થયો છે.કોઈ કાળે એ ના બને. ” એમ બબડતી તે ઘરે ગઈ. ઘરમાં જતા પહેલા નક્કી કર્યું કે વાતને કાળજામાં ધરબી દેવી.અંદર ગઈ અને જોયું તો પુત્રવધુ ઘરનો કચરો સાફ કરી રહી હતી.અને તેના મુખની એક પણ રેખા તંગ થયેલી ના દેખાઈ; આથી માન્યું કે હજી એને ખબર નથી લાગતી.તો તેમની પુત્રવધુ પણ મનમાં બોલી રહી હતી કે, જેમ તમે પરાક્રમની માં છો તો હું પણ પરાક્રમની પત્ની છું.મારો પતિ જો દેશ માટેથી, માંભોમ ને માટેથી હસતા હસતા માથું વાઢી આપતો હોય તેના માટે કોઈ અફસોસ ના કરવાનો હોય ! તેની બલિદાનીને લાજ ના આવવી જોઈએ.
પરાક્રમનો દીકરો વાઘેશ સિંહ, સાત વર્ષનો થઇ ગયો છે.કવાર્ટરમાં જે વાત તેને મળી તે એવી હતી કે “ બાપુ, કોઈ મોટો જંગ ખેલવા ગયા છે અને આખી દુનિયાને જીતીને પછી જ પાછા આવશે. ” એની ઉંમર તો હજી સાત વર્ષની હતી. એને તો વળી મહા જંગની શું ખબર પડે ? રાતનું ભોજન કરાવતી વેળા; એની માં માથે હાથ ફેરવતી જાય છે ને પરાણે કોળિયા આપતી જાય છે. અને મનમાં કહેતી જાય છે “ હે મારા આંગણાના શોભાવનાર, મારા કુળને દીપાવનાર, મારા ઘરનો શણગાર; આજ ધરાઈને ખઈલે પુત્ર. કોને ખબર કાલે માથે માંનો હાથ ફરતો હશે કે કેમ ? માંના હાથનું બનાવેલું ખાણું હશે કે કેમ ! ”
એની આંખમાં સમાયેલો કાળનો પરિવેશ તગતગતો હતો; જે દુર બેસીને જોઈ રહેલ પરાક્રમની માંથી અજાણ્યો ના રહ્યો. મનમાં હરખાતી ને કાળજાને વલોવતી તે જોઈ રહી છે.
દીકરા વાઘેશને જમાડી ને સોફા પર સુવારાવ્યો. દિવસભરની ધમાલ અને રમતના લીધે થાકી ગયો હશે. માંએ ધીરે ધીરે માથામાં હાથ ફેરવ્યો કે; લાગણીએ ઘોડાપૂરમાં નિદ્રાદેવીને વશ થઈને સુઈ ગયો.માંએ એક વાર બોલાવીને ખાતરી કીધી.પછીજ હાથમાં ટીવીનું રીમોટ લઈને ન્યુઝ ચાલુ કર્યા.
“ દેશ માટે શહીદ પરાક્રમસિંહ; જુઓ પરાક્રમના પરાક્રમ ! ” થોડી વારમાં ટીવી પર આવ્યું કે બેય સાસુ વહુએ એકબીજા સામે જોયું.એક અગાઢ કાલીમાનું આવરણ બેયના ચહેરા પર ફરી વળ્યું.આખા રૂમમાં મૌને સામ્રાજ્ય સ્થાપી દીધું.છત પર ફરતો પંખો પણ સુનમુન બની ગયો.ઘરની બહાર વાવેલા ફૂલના છોડો પણ કરુણામાં ડૂબી ગયા છે કે સુવાસ આપવાનું ય બંધ કરી દીધું.પવન પણ જાણે આવા વરવા સમાચાર જોઇને થંભી ગયો.દીવાલો પર ટાંગેલ તસ્વીરોની આંખો ઉભરી આવી.દીવાલમાં લાગેલ એક એક ઈંટ જાણે પોકારો કરવા લાગી.પોતાના ઘરનો મોભી આજ ફાની દુનિયા છોડીને જતો રહ્યો છે.ધડકતા હૈયે ને ઊંચા જીવે ટીવીમાં પોતાના દીકરા અને વહુના ભરથારના સમાચાર આવી રહ્યા છે.
“ દેશને માટે ફના થનાર પરાક્રમ સિંહને પોતાની માંએ બાળપણથી જ માતા જીજા બાઈ જેમ સિંચન કરીને મોટો કર્યો હતો.પરાક્રમ સિંહ પોતાની પાછળ એક પત્ની તથા સાત વર્ષના પુત્રને મેલી ને સ્વર્ગે સીધાવ્યો છે.ભગવાન તેના પરિવારને હિંમત અને સહન શક્તિ આપે.દુશ્મનોના ચક્કા છોડાવવામાં માહિર એવા પરાક્રમ સિંહે; મરતા મરતા પણ કેટલાયે દુશ્મનોને ધૂળ ચાટતા કરી દીધા છે. તેના અવર્ણનીય સાહસ માટેથી મેજર રુવાબસિંગે તેની ખુબ પ્રસંશા કરી છે.અને તેને પરમવીર ચક્ર એવોર્ડ આપવા માટેની જાહેરાત પણ થઇ ગઈ છે.તો આવો આપણે સૌ ભેગા મળીને તેની શહીદીને બિરદાવીને સલામ ભરીયે; જાય હિન્દ.” બેયે જોયું કે સમાચાર વાંચનારીની આંખો પણ નીતરવા લાગી.
બેય સાસુ વહુ મનમાં હરખાતી ફુલાતી સમાચાર સાંભળી રહી છે.જયારે તિરંગામાં વિટાળેલ પરાક્રમની લાશ બતાવી કે માંની આંખોમાંથી બુંદો વહેવા લાગ્યા.વહુએ તો ઉભા થઈને પતિની લાશને સલામ ભરી.તેણે જોયું કે માની આંખો દીકરાની લાશ જોઇને છલકાઈ ઉઠી છે.શું કરે ? ગમે તેવી કાળજાની કઠણ સ્ત્રી પણ; પોતાના અંગની લાશ જોઇને પીગળી જાય ! જયારે પરાક્રમ તો એમનો એકનો એક દીકરો હતો.જુવાનજોધ દીકરો ગુમાયાનો કોને રંજ ના હોય ! ઘરમાં કરુણાનો સાગર હિલોળા લેવા લાગ્યો. દીવાલો પણ રડવા લાગી.ટીવીનું રીમોટ પણ મૂઢ બનીને શોક પ્રગટ કરી રહ્યું છે.
“ વહુ બેટા, એક વાર્તા સાંભળેલી કે એક સ્ત્રીને ત્રણ દીકરા હતા.અને સ્ત્રીનો પતિ રાજાનો ખાસ સિપાહી હતો. પાડોશી દેશનાં રાજાએ હુમલો કર્યો ને એમાં પતિ સાથે તેના ત્રણ દીકરા પણ મૃત્યુ પામ્યા.આથી રાજા ગભરાઈ ગયો ને યુધ્ધને બંધ જાહેર કર્યું.રાજા પેલા સિપાહીથી એટલો પ્રસન્ન થયો કે જઈને તે તેની પત્નીને મળવા ગયો. તે જયારે ગયો કે તેની પત્ની રડવા લાગી.આથી રાજાએ સાંત્વના આપીને પોતાના પતિ તથા પુત્રોની પ્રસંશા કરી. અને પેલી સ્ત્રીને છાની રહી જવા કહ્યું.રાજ તરફથી સારી એવી રકમની સહાય ને જીવનભરની જવાબદારી સ્વીકારી.પણ પેલી સ્ત્રી હજી રડતી હતી.તેને રાજા ને કહ્યું કે તેને અફસોસ પોતાના પતિ અને ત્રણ પુત્રોના મરણનો નહોતો.પણ અફસોસ એ હતો કે જો હજી એક વધુ પુત્ર હોત તો રાજાની પડખે ઉભો રહીને યુધ્દ્ધ જીતાડવામાં સહાય કરે.તો વહુ બેટા, મારી આંખોમાં જે આંસુઓ વહી રહ્યા છે તે અફસોસના છે.અફસોસ એ વાતનો નથી કે મારો એકનો એક પુત્ર હું ગુમાવી બેઠી છું.પણ અફસોસ એ છે કે આજ મારો એક પુત્ર માં ભોમકાને કાજે શહીદ થયો, ધરતી માનું રખોપું કરતા ખપી ગયો.તો કાલે હું મારા બીજા પુત્રને રવાના કરેત ને કહેત કે જા પુત્ર, ભાઈના સ્વપનો પુરા કર ! ” બોલતા બોલતા માનું શરીર ધ્રુજવા લાગ્યું.સાંભળીને બારેય કળાએ ખીલેલો ચંદ્ર પણ સ્થિર થઈને વાદળો ઓથે લપાઈને રડવા લાગ્યો.આંગણાના ઝાડવાઓ પણ પાંદડા રૂપી આંસુઓ પાડીને જૂરી રહ્યા છે. ચકલાઓ માળામાં ભરાઈને ચુપ થઇ ગયા છે.આવા દુખદ સમાચાર સાંભળીને તમરાઓ રીડીયારમણ કરી રહ્યા છે.
પરાક્રમની વહુ તારાએ જોયું કે પોતાની સાસુ એ જે વલોપાત કર્યો છે કે; જે અફસોસના ઉભરા કાઢ્યા છે તે કેટલા વસમા છે.પત્થર પણ પીગળીને રડવા લાગે તેવું દ્રશ્ય ખડું થઇ ગયું.
“ તમે તો એટલું બોલી પણ શકો છો, પણ મારા માટેતો એવું પણ બોલાય એવું નથી કે ધરતીમાના રખોપા કરવા મારો દીકરો મોકલી દઈશ.એ તો હજી ઉગીને ઉભો પણ નથી થયો રે ! ” કહીને તેણે પોક મૂકી.
“ તારા બેટા, તારા જેવી સમજદાર વહુના આંખમાં આંસુ શોભતા નથી.તારા વાઘ જેવા બળિયા પતિની સહાદતને આમ આંસુ પાડીને કલંક ના લગાડ ” કહીને તેમણે તારાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો.
કોણ કોને છાનું રાખે ?
દરવાજે ટકોરા પડયા કે બેય સાવધાની વર્તીને ઉભા થયા.માંએ દરવાજો ખોલ્યો તો સામે ઇન-ચાર્જને જોયા કે તેઓ સમજી ગયા. “ આવો ” કહીને તેમને સોફા પર બેસવા ઈશારો કર્યો.
“ થેંક યુ માતા, વધુ તો મારામાં બોલવાની પણ હિંમત નથી પણ રંગ છે એ જનેતાને કે જેણે પરાક્રમ જેવો નર પેદા કરીને હિન્દુસ્તાનનું ગૌરવ વધાર્યું છે.કાલે દશેક વાગતા તમને તમારો બેટો ને ભારતનો ભડવીર મળી જશે. ”
“ સારું, હું કોઈ એવી નુગરી નારી નથી કે કાલે એમ કહીશ કે મેં તો મારો પુત્ર જીવતો મોકલેલો મને જીવતો જોઈએ.અરે મારો એક પુત્ર તો છું પણ બીજા બાર હોય તો પણ આ દેશ માટે ફના કરવા મોકલી દેત.પણ અમે લોકો ય સમાન્ય માણસ છીએ. અમારામાં પણ દિલ છે ને આંખ્યુંમાં પાણી…” ને એ વૃદ્ધ આંખોમાં પાણી ચમકયા.
“ મને અને આખા હિન્દુસ્તાનને તમારા પર ગર્વે છે માતા.અને પરાક્રમની પત્ની તો મહાન છે; યુગે યુગોમાં આવી પત્નીઓ પાકતી નથી. ” બેયને સલામ કરીને ઇન-ચાર્જ નીકળી ગયા.
દીવાલ પર આર્મીના ડ્રેસ સાથે પરાક્રમનો ફોટો ટીંગાય છે.મરક મરક હસતો ને દુશ્મનોને બીક લગાડે તેવો ! તેની માંએ ફોટા પાસે જઈને તેના ગાલ પર હાથ ફેરવ્યો.આ જોઇને તારા થી અંદર જ એક ડુશ્કું નખાઈ ગયું.તારા યાદ કરવા લાગીકે લગન કરીને નવી નવી આવી ત્યારે પોતાનો પતિ રજામાં વતનમાં આવેલો.તેમને જોઇને તો સાસુજીએ વ્હાલથી નવરાવી દીધેલો.એમજ આજે તેઓ ગાલ પર હાથ ફેરવતા જાય છે ને મરક મરક હસતા જાય છે.ફોટાને નીચે ઉતારીને બેય તેની સામે બેસી ગયા.ઘી નો દીવો પ્રગટાવીને શ્રધાંજલિ અર્પી.આખી રાત દીવાની જ્યોત સામે જોઇને બેયે રાત પસાર કરી.ચાર આંખો અને બે દિલ; જાણે વિચારી રહ્યા છે કે તેઓ કોઈ માનવ શરીરમાં જ છે કે કેમ ?
વેદનાઓ ને ઠારી દીધી છે લાગણીઓને લપાવી દીધી છે. કારણ કે જે ઝંખનાઓ હતી તે ઝૂઠી નીવડી છે ! આશાઓ આથમી ને નિરાશાને મુકતી ગઈ છે.
સવારનો સુરજ ઉગવા તૈયાર નથી.વાદળો પણ આંસુ સારી સારીને હળવા બની ગયા છે.પવન તો શોકમય બનીને સ્થિર બની ગયો છે.પારેવા, હોલાને કાગડાઓ પોતાની પાંખને સંકોડીને માળામાં લપાઈ ગયા છે.આર્મીના ક્વાર્ટરમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો છે.ઇન-ચાર્જ પણ ઊંચા જીવે શોકમય બનીને પરાક્રમની રાહ જુએ છે.પહાડોને ધ્રુજાવનારો, દુશ્મનોની નળી તોડનારો, બહાદુર અને વીર નરબંકો આવવાનો હતો.તેના સ્વાગતની તૈયારીમાં કોઈ કચાશ ના રહી જાય તે માટે મોડે સુધી જાગીને સજાગ હતા.ફોનની ઘંટડીનો કરુણ રણકાર આવ્યો કે ત્વરાથી તેમને વાત કરી. વાત કરતા તેમને ચહેરા પર એક બાજુ સ્વાગતનો લહાવો લેવાનો ઉમંગ છે તો બીજી બાજુ થોક બંધ વેદના છે.
થોડી વારમાં તો આર્મીની ગાડી આવી ગઈ છે.જેવી ગાડી મુખ્ય ગેટ થી અંદર આવીકે બધા તેનાત થઇ ગયા.
“ સમરાંગણ થી સો સો જોળી રક્ત ટપકતી આવે છે. ”
વાતાવરણ શોકમય બની ગયું છે.પરાક્રમના પાર્થિવ દેહને એક ખુલ્લી ગાડીમાં મૂકી દીધો.તિરંગા સાફાથી શોભાયમાન પરાક્રમ હજી પણ ઉઠીને દુશ્મનોની છાવણીમાં ઘસી જાશે એવો વર્તારો છે.બેન્ડ વાળા તેને શ્રધાંજલિ અર્પણ કરવા લાગ્યા. “ મેરા રંગદે બસંતી ચોલા. ”
બખતર પહેરી ને હું તો ઢાલ ધરીને
તિરંગો કપાળે રાખી તોપડી ભરીને
હિંગોળો ઘોળી ભરો તીર કમાન ને
કસુંબો પીધો મેં તો હિન્દ રે કાજ ને
ઢોલ ત્રાંસાને રૂડા પખવાજ વગાડીને
મારો રે કાપો ઓલા કાફર જન ને
ઉંધે પછાડી અવળે ગધેડે બેસાડી ને
છટકી ના એકે કોઈ નળી દુશ્મનની
આગળ સલામી અપાતા જવાનો જાય છે.પાછળ બેન્ડવાળા પોતાની સઘળી શોકમય ફૂંકોને કામે લગાડી દીધી છે.તેની પાછળ પરાક્રમની સવારી આવી રહી છે.સૌથી છેલ્લે આર્મીના ઓફિસરો ઉન્નત મસ્તક રાખીને આવી રહ્યા છે.ફક્ર તો આકાશે આંબે છે જયારે વેદના અને અફસોસ પાતાળે પહોંચ્યા છે.
વિધિ, કેવી કેવી ઘડીઓનું સર્જન કરે છે ?
આખી સવારી પરાક્રમસિંહના ઘર પાસે આવે છે.તોપથી વધાવીને પરાક્રમ ને છેલ્લી સલામી અપાય છે.જેની એક ત્રાડથી બાર બાર ગાઉની ધરતી કંપે તેવા; મેજર પણ આજે મીણના પુતળા જેવા બની ગયા છે.અંદરથી તેની માં, સાત વર્ષનો છોકરો અને પત્ની તારાબા બહાર આવ્યા છે. તેની માં ધીર ધીરે મેજર પાસે આવી.મેજર તો હવે એકદમ ઢીલા બની ગયા છે.પરાક્રમની માંની પાસે ઉભા રહેવાની પોતાનામાં શક્તિ છે કે કેમ ? તેઓ અવઢવમાં ડૂબી ગયા.
“ સાહેબ…મારો પરાક્રમ છેલ્લા શ્વાસોમાં વખતે આહકારાઓ તો નહોતો ભરતો; વેદના તો નહોતો કરતો ? ” તેની માંએ નજીક જઈને પૂછ્યું.
વાહ માં જગદંબા ! પગમાં પડી ગયા મેજર.
“ અરે સાહેબ આ શું ? આખા મલકનો તારણહાર એક સમાન્ય સ્ત્રીના પગમાં ? ના રે વીર, આમ મને લજાવ નહિ. ” બેય હાથે ઉભા કરીને તેઓ બોલ્યા.
“ મને આ ચરણોની રજ માથે ચડાવી લેવા દો, માં ભારતીની કસમ; આજ સુધી આવી માતા મેં તો ઝવેરચંદ મેઘાણીના પુસ્તકોમાં વાંચી છે; આજ નજરે જોઈ ! ” એકદમ વિવશ થતા મેજર બોલ્યા.
“ સાંભળો, તમે એવું પુછતા ને કે પરાક્રમ મરતી વેળા વેદનાના આહાકારા ભરતો કે કેમ ? નહિ…પણ છેલ્લા શ્વાસો સુધી તે ખુન્નાસમાં હતો.તેના છુંદાયેલા હાથમાં પણ ગનને એવી રીતે પકડી હતી કે મર્યા પછી પણ ઉભો થઈને એ ભાગશે. મને ગૌરવ છે તમારા પુત્ર પર. અને મરતી વખતે મને એક ભલામણ કરી છે. ”
“ બાપ, તમે અમારી કોઈની ચિંત્યા ના કરશો. ”
“ તેને મને ભલામણ એ કરી છે કે, કેન્ટીનમાંથી ચોકલેટ લઇ જાવ અને અને ક્વાર્ટરના બધા છોકરાવ ને વહેંચું. છોકરાવ રાહ જોતા હશે.લો માડી તમેજ બધાને વહેંચો. ” પહાડી મેજરની આંખો ય હવે પીગળવા લાગી.તે વધુ આગળ ના બોલી શકયા.
“ એ કામ મારો દીકરો વાઘેશ કરશે. ” ચોકલેટનું પેકેટ વાઘેશને આપ્યું.
ક્વાર્ટર વાસીઓએ ભેગા થઈને પરાક્રમની છેલી યાત્રા આરંભી.જવાનોથી તેનાત આજે સ્મશાન ઉભરાય છે.તેના પાર્થિવ દેહને નવરાવ્યું; પછી કંકુ અબીલ ગુલાલને હારતોરાથી સજ્જ કરાયું.પલંગ પર બિછાવીને લાકડા ગોઠવી દીધા.વળી એક વાર તોપથી સલામી અપાઈ. હવે તો અગ્નિ આપવાનો વારો !
પણ તેનો પુત્ર વાઘેશ દેખાતો નથી.બધે તપાસ કરી, પણ કોઈ પતો નથી.મેજર મુંજાયા: અરે, પરાક્રમ માટેથી તો એમની પાસે જવાબ હતો પણ એ બે બે માંઓને હું શું જવાબ આપીશ ? ચારે બાજુ માણસો મોકલી આપ્યા પણ કોઈ સારા સમાચાર ના મળ્યા.બધાના જીવ ઊંચા થઇ ગયા છે તેવામાં મેજરનો મોબાઈલ રણક્યો.અને બધાએ મેજરની આંખોમાં આશાની ચમક જોઈ. “ બાપ રે ! ” કરીને તેઓ બેસી ગયા.
વાઘેશ તો જે ગાડીમાં તેના પિતાનો દેહ આવેલો તે ગાડીમાં બધાની નજર ચૂકવીને ચડી ગયો.અને બોર્ડર પર જઈને દોડ્યો “ ક્યાં છે મારા બાપુને મારનારા;આવો જો તમારી માનું દૂધ પીધું હોય તો “ ધન્ય છે રે બાળક તને ” સૌથી એટલું બોલાઈ ગયું.
વાઘેશને ઘરે સોંપ્યો ને બધી વાત કરી.વૃદ્ધ માનું શરીર એક દશકો જુવાન બની ગયું તેવો આફરો લીધો.ને તારાનું જીવન ધન્ય બની ગયું તેનો આશ લીધો.તેની માં બોલી “ મોરનાં ઈંડાને ચીતરવાના ન હોય ! ”
એવે વખતે કવાર્ટરની બિલ્ડીંગ પર શાનથી લહેરાતો તિરંગો પરાક્રમને આવજે કહી રહ્યો હતો.

( Dedicated to soldiers who fight for nation !!! )

 

Advertisements

About રીતેશ મોકાસણા

દરેક વ્યક્તિ કોઈને કોઈ શોખ સાથે સંકળાયેલી હોય છે.હું પણ મારો એક શોખ અહી કલમ દ્વારા રજુ કરું છું.આશા રાખું કે મારો બ્લોગ વાંચીને એટલા નિરાશ નહિ થાવ કે ફરીવાર આ બ્લોગની મુલાકાત લેવાનું પણ ટાળો.સૌની આશા એવી હોય કે વધુ અપેક્ષાને પ્રાધાન્ય આપીને પહેલ કરીએ,પણ ક્યાંક તેનું અવમુલ્યન થાય ત્યારે દિલ ને ઠેશ લાગે છે.સર્વે પ્યારા વાચકો ને મારા નમસ્કાર !!
This entry was posted in નવલિકા. Bookmark the permalink.

2 Responses to પરાક્રમ

  1. NIKHIL GALA કહે છે:

    This is a very good novel. i can’t stop myself to reading this novel. extremely wonderful.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s