ચોટલી પુરાણ

ચોટલી પુરાણ

વરસાદની સીઝન આવે એટલે અમારે માટે, એક ઉત્સવથી જરા પણ ઓછું મહત્વ નહિ !
અહા, કેટલા બધાં મફતનાં મનોરંજન !
એમાંય ટીનાની ફઈનો છોકરો દીપુડો અમને બધાને કંજુસીયા કહેતો. ટીનાએ તો એને સાચવવો પડે પણ અમારો ધમો એને પૂછ્યા વિના ના રહ્યો. તો દીપુડો અમને ગર્વથી કહેતો કે અમે બધા મફતમાં જ બધી ગેઇમો રમીએ છીએ, એટલે. જો કે એ અમારી સાથે રમે ય ખરો, તો અમે એને મહેમાન ગણીને માફ કરી દેતા અને જોડે રમવા પણ દેતા હો !
મિત્રો, નાના એવા ટાઉનમાં તો અમારા બાગ બગીચા પણ ગરીબ ! અને સમ ખાવા પૂરતું એક સિનેમા ઘર ! તમને દયા આવે છે ને અમારા પર ? હવે હું જે વાત કરવાનો છું ને, એ વાંચીને તમને અમારી ઈર્ષ્યા પણ આવી શકે છે હો !
મૉટે ભાગે તો અમારે માટે એવું બનતું હોય કે અમે બધાં ભેગા થઈને ક્રિકેટ કે કોઈ બીજી ગેઇમ રમતા હોય (થોડુંક વર્ણન કરી લવ) એક દિશાએ થી વેગ પકડતો પવન ફૂંકાય. ગુલાલ ઉડાડતો એ ચારે દિશાને ગજવી મૂકે. કાગળ ને ધૂળ ઉડાડતો એ આકાશ ભણી દોટ મૂકે. દેહને ઠંડક આપતો એ વીંટી જતો. ધરતી, પણ એક અદકેરી સુગંધ ફેલાવીને મઘમઘી ઉઠતી. ફડ… ફડ….પાંખો ફેલાવતા પક્ષીઓ પણ પોત પોતાના માળા ભણી ઉડવા લાગતાં. મેઘ સવારી ને છડી પોકારી આવકારતી ધરતી નાચવા લાગતી. ઘડી બે ઘડીમાં તો વાજડી સાથે વીજળી અને ગડગડાટ સાથે વરસાદ ત્રાટકી પડતો. અમે લોકો પણ એવી હોંશિયારી દાખવતા કે દોડીને જાડ નીચે ઉભા રહી જઈએ. પછી તો સાહેબ અમે પલળીને જ જંપતા !
આજ સુધીનો સદીઓનો રેકોર્ડ છે કે, મહેલ્લાનો કોઈ છોકરો પહેલા વરસાદે મન મૂકીને નાહ્યો નહિ હોય ! ( અપવાદ બીમાર હોય તો ! )સખાઓ, અહા…કેવી મજા આવતી પલળવાની. મજા પછી ઘરે આવીને સજા પણ ભોગવી લેતા. અને એમાંય પણ નરીયા જેવા મજા લેતા, હો !
મારી વાત કરું તો મને બે તમાચા વધારે પડતા, કેમ કે મને તો થોડો પલળું કે શરદી થઇ જતી. સાલું ઘરે આવીને છાનો માનો બેનની હેલ્પ લઈને કાપડા તો બદલી લેતો. જાણે હું ઘરમાંજ હોય એવો ઢોંગ કરીને બારીએ લાગી જવ. પણ એવી છીંકો ચાલુ થાય કે વાત જવા દો. મારી બેનને ખબર પડી જતી કે; મને હવે પડશે, તો ઘણી વાર મારી બેન ફાધરને બીજી વાતે ચડાવી દેતી. પણ દોસ્તો, આપણે સૌ જાણીએ છીએ કે; છીંક એવી વસ્તુ છે કે આજ સુધીના ઇતિહાસમાં એને કોઈ છુપાવી નથી શક્યું. જોકે મેં ઘણી વાર એને છુપાવવા વ્યર્થ પ્રયત્નો કરી જોયેલા છે. પણ બને એવું કે હું છીંકને છેતરવા જાઉં કે એ બમણા વેગે આવે અને ઉપરા ઉપરી ! તોયે ગાલ ચોળતો બારીમાંથી જોયે રાખતો. જાડના પર્ણો પર અટકેલા ટીપાંઓ મોતીઓ બનીને નીચે પડે તે નિરખ્યે રાખું.
વાહ, એ પડતાં પાણીના બિંદુઓ પાણીમાં પરપોટા બનાવતાં, જે કોઈ પણ યઁત્ર ના બનાવી શકે ! જેવો વરસાદ બંધ રહે કે અમારી ટીખળ ટોળી મહેલ્લામાં ભેગી થઇ જાય. આગળ લખેલા લેખ મુજબ તળાવની પાળે તો કીચડને લઇ રમવાનું બંધ હોય ! મહેલ્લાના અલગ અલગ ખૂણામાથી બધા આવવા લાગે. અને એકબીજાની રાહ પણ જોઈએ હો ! એ નિયમો મુજબ બધા વારાફરતી આવે છે. ક્યારેક જ હું પહેલો હોય બાકી નરીયો અને દિલો, બે બહુ જલ્દીથી આવી જાય. દિલો તો એક વાર કહે “ હું તો વરસાદ ચાલુ હતો ને આવ્યો છું પણ કોઈ ના આવ્યું તો કપડાં ય બદલીને આવી ગયો; ત્યાં નરીયો એક આવ્યો. અને આ રીત્યો તો ગામ આખું આવે ત્યારે આવે, જાણે રાહ જોઈને ! … ”
“ બસ હવે બંધ થા ને, તને તો શું બધાને ખબર કે મારા…. ”
“ હા દીલા…પણ આજે બહુ વરસાદ વરસ્યો કેમ ? ” હકો આવી રીતે મારો પક્ષ લઇ લઈને પરમ ધરમ મિત્ર બનેલો છે.
“ હા યારો..મારો વાલીડો આવો જ વરસે અને મારું ખેતર ખેડાઈ જાય ! ” વજો ય ફોર્મમાં આવી ગયો.
વજો હજી તો પૂરું હરખાઈ પણ નહોતો રહ્યો કે, અમને સામેથી ઉમલો આવતો દેખાયો. બીજા બધાને તો ઠીક પણ દિલાને સૌથી વધુ ખીજ ઉમાની. અને બિચારો ઉમલો મને જ મળવા ખાસ આવે. અને હું અમારી ટીખળ ટોળી સાથેજ હોય ! ઉમાને આવતો મેં જોયો કે દિલાને ઈશારો કરીને શાંત જ બેસી રહેવા કહ્યું( વિનવ્યું ) અને વાર્તાને અંતે સૌ સારા વાના થાય એમ, ઉમલો આવીને અમારામાં ભળી ગયો અને કશું અઘટિત ના બન્યું હો !
અમારી ટીખળ ટોળીમાં ખાલી નવલો અને જીલો બે સિવાયના બધા આવી ગયા છે. કોઈને કોઈ, કોઈની સળી સંચો કર્યા વગર રહે નહિ. ટીનાએ જીગાને અવળી બાજુથી વાળ ખેંચ્યા. એ બાજુ જોયું તો બાજુમાં નરીયો. એને પાક્કી ખબર કે નરીયો ગમે તેવો ભલે; એની મશ્કરી કદી ના કરે. એતો ચુપચાપ એની ધૂનમાં જ. પણ અમારી ટોળીનું નામ એમજ ટીખળ ટોળી થોડું પડ્યું હશે. ફરીવાર ટીનાએ વાળ ખેંચ્યા. અને આ વખતે જીગાએ એને રંગે હાથ પકડી લીધો. કેમ પકડી લીધો એના પર પણ થોડો પ્રકાશ પાડી દવ તો વધુ સારું લાગશે હો !
પહેલી વાર ટીનાએ વાળ ખેંચ્યાને બાજુમાં નરીયો દેખાયો.જો નરીયાને કશું કહે તો એ ઓર વધુ મારે અને પ્રુફ વગર ટીનાને કહેવું કેમ ? પણ અમારી ટીખળ ટોળીના લર્નિંગ ફ્રોમ એક્સપિરિયન્સ મુજબ તે નીચું જોઈને ઉભો રહી ગયો. જેવો બીજી વાર ટીનાએ બીજી બાજુ વાળ ખેંચવા હાથ લાંબો કર્યો કે એનો પડછાયો દેખાયો અને આ બાજુ એને અર્જુન વાળી સ્ટાઇલ વાપરીને ટીનાને પકડ્યો. ઉંમરમાં, તાકાતમાં અને શરીર બાંધે; એમ બધી રીતે જીગો નબળો પડે એ ધોરણે આગળ બીજું કોઈ દિલચસ્પ ના બન્યું હો !
વરસાદ પડે ત્યારે તો સૌથી મજાની રમત એટલે ચાલુ વરસાદે પલળવાનું. અને પલળતા પલળતા જે લોકો ઘરમાં રહીને અમને જુએ તેમના જીવ બાળવાના. વરસાદ બંધ થાય એટલે અમે લોકો પહેલું કામ એ કરતા કે તળાવમાં કેટલું પાણી ભરાયું; તે જોવા જતા. કુવામાં કેટલું પાણી વધ્યું તેની નોંધ સરકારી કર્મચારીઓ કરતા અમે વધુ રાખતા. કીચડના લીધે લપસીએ કે કોઈની ઉપર કીચડ ઉડાડીએ તે પણ રમત ગણાતી. જોકે એને પાછળથી સરકારે બિન રમત ગણાવી હતી પણ અમે તો રમીજ લેતા, કોઈની પરવા કર્યા વગર હો !
ટીનાએ, જીગાની ખેંચાવની બંધ કરી કે દલાને કમત સુજી. ઓટલા પર પગ હલાવતો ધમો છાનોમાનો બેઠો હતો. કે જાણી જોઈને એનો પગ સહેજ ખેંચીને ઓટલા પર ચડ્યો. એ જેવો થોડો ઊંચો થયો કે ઉચ્ચાલનના ત્રીજા નિયમ મુજબ ધમો, સરક દઈને ઓટલા પરથી ગબડ્યો. અને સહેજ આગળ ઉભેલ હકા સાથે અથડાયો. ટ્રેનના શન્ટિંગના રિવાજ મુજબ હકો, ગબડીને નમી ગયો. નસીબે સહેજ સાથ આપ્યો કે એના બંને હાથ, શરીર પહેલા જમીનને અડી ગયા અને પડતા બચી ગયો. પડ્યો હોત તો ત્રણ ગણો માર પડેત ! પડતાની સાથે વાગેત અને આખો કીચડથી ભરાઈ રહેત. જો કે આ બેથી વધુ બીક, લોકો તેની ઉતારી પાડેત અને આખો મહેલ્લો ગજાવી નાખે તે હતી.
“ મને કોને ધક્કો માર્યો ? ” હકો અકળાયો અને ધૂંવા પુંવા થતો ધમાને મારવા દોડ્યો કે મેં એને પકડી રાખ્યો. અને હકાને ફિલ્મી ઢબે આખો સીન સમજાવ્યો. એટલે હકો પાછો વળી; વજા સાથે જૂની લમણાઝીંકમાં પડી ગયો હો !
હજી તો માંડ માંડ શાંત થઈને, હકો રમતો હતો કે; બીજા મહેલ્લાના ઇસ્માઇલે આવીને બધાને એક ધ્યાન કરી દીધા. સરદાર પટેલે અલગ અલગ રજવાડાને એક કરીને મહાગુજરાત બનાવેલું તેમ જ ઇસ્માલે અલગ અલગ રમતોમાં પરોવાયેલી ટીખળ ટોળીનું ધ્યાન કેદ્રિત કરી દીધુ.
“ જેમ્સ બોન્ડ જીગાની જાણ બહાર આવેલ એક માહિતી મુજબ અશ્કાની ગર્લફ્રેન્ડની કોઈ ચોટલી કાપી ગયું. સાચી વાત છે ? ” આવીને ઇસ્માઇલે ધડાકો કર્યો.
“ શું ?? બીજું તો ઠીક પણ જીગલા આ બીજા મહેલ્લાના આવીને ખબર આપી જાય તે તો ડૂબી મરવાની વાત છે ” હકાએ કહ્યું કે અશ્કો એને મારવા દોડ્યો.
“ હકલીના….તારી સુશીલાનું માંડ ને ! ”
“ અશોકીયા….સુશીલા હવે પરણી ગઈ છે. એનું નામ નહિ ”
મેં જેવો હકાનો પક્ષ લીધો કે તે તો અશ્કા પર બાજની જેમ તૂટી પાડવામાં તૈયાર ! શરીર આખું એનું ધ્રૂજે. મેં અને દિલાએ એને પકડી રાખ્યો. આખા મહેલ્લાને ખબર કે હકો એકવાર હડકાયા કુતરા જેમ થયો એટલે કોઈના બાપનો વાર્યો વળે નહિ હો !
પણ ચાલાક ઉમો આજે પહેલીવાર એવું બોલ્યો કે અમે બધા તો ઠીક પણ દિલો ય એની ઉપર વારી ગયો.
“ ભાઈઓ, આ લોકો બૈરાની ચોટલી શુ કામ કાપતા હશે ? ”
“ એ સિવાય તો બૈરાનું બીજું શું કાપી શકાય લ્યા ? ” દિલાએ મોટેથી કહ્યું કે, મહેલ્લાની એક મહિલા બહાર કચરો ફેંકવા નીકળ્યા કે તે અવળું ફરીને ઉભો રહી ગયો.
“ કોની વાત કરે છે તું ? ” પેલા બેને ઘાંટો પડ્યો કે ટીનો તો દીવાલમાં ખોતરવા લાગ્યો. અશ્કો આગળ થઈને પોતાનોજ પડછાયો જોવા લાગ્યો, વજો આભમાં જોવા લાગ્યો. ઉમલો તો પોતાના મહેલ્લા બાજુ જવા લાગ્યો. હું અને હકો જવા જતા હતા કે દલાએ બધાના જીવમાં જીવ આણ્યો. “ બેન, આ બધાની ચોટલીઓ કપાય છે તે શું હશે બધું ? ” ભોળા થઈને દલાએ પૂછ્યું.
“ મને તો બધું હમ્બગ લાગે છે. આવે મારી ચોટલી કાપવા, વેલણે ને વેલણે આખો સુજવાડી દવ ”
“ અને કોઈ બૈરી હોય તો ? ” જીગાએ પણ બાકી ના રાખ્યું
“ બૈરી હોય તો તો એનો જ ટકો કરી નાખું. પણ તમે બધા એ કેમ આ ચોટલી પુરાણ ખોલ્યું છે ? ” મહિલાએ એક હાકોટો માર્યો કે અમે બધા પોતપોતાના ઘરમાં જતા રહ્યાં.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | Leave a comment

હરિ તારી જુદાઈ

               હરિ તારી જુદાઈ

નજરોને વેગળી કરીને દૂર ભણી રેલાવી

અપલક આંખો કરી સઘળી એને ફેલાવી

હામ ખૂટશે હૈયા તણી મન માથે તવાઈ

આજ મારે માપવી છે હરિ તારી જુદાઈ

મન વાંછના ને જીજીવિષા ખભે ભરાવી

હાલ્યો લેવા હાટડી જેણે નવી ખોલાવી

કોઈ ના મળ્યું જ્યાં માલ ભરેલો જાણી

ફંફોસી લીધા ત્યાં સર્વે ખૂણા ને ગુણી

આજ મારે માપવી છે હરિ તારી જુદાઈ

Posted in કાવ્યો/ ગઝલો | 2 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૩૫

ઘમ્મર વલોણું-૩૫

મન સાથે રિસાઈ જવાનું તો કેમનું પાલવે ? એવી ભૂલ કરવાનું તો વિચારાય પણ નહિ અને હું એ જ ભૂલ નાદાનીયતમાં કરી બેઠો. ઠંડુ ખાવાથી શરદી અને ઉધરસ થાય. ગરમ ખાવાથી જીભ અને તાળવુ દાઝી જાય. હવે મન સાથે અવળું પડે તો કેવા પરિણામ આવી શકે એવી તો કલ્પના પણ નહોતી કરી. જો કે એવી કલ્પના તો શું કામ કરવી પણ જોઈએ. પહેલા તો એવો વિચાર કરવા બેઠો કે મન સાથે રિસાયો કેમ ? અરે આ શું ? મન તો રૂસણા લઇ બેઠું છે અને એને જ વિચારવાનું કહ્યું. દિલમાંથી એક ઘેરો અવાજ આવ્યો : કઈ પાગલ થઇ ગયો છે કે શું ?

હવે તો મારે પણ શું કરવું એય વિચારી કે કરી ના શક્યો. મન સ્થિર છે કે વિપરીત ? દિલ ધડકે છે કે શ્વાસો ચાલે છે એવું કહેવા વાળું મન તો આજે રિસાઈ ગયું છે. મેં એને ધીરેથી ખલેલ ના પડે એવી રીતે એનાં તરફ જોયું કે એવું તો મ્હો મચકોડી લીધું કે જાણે જન્મો જનમના વેર હોય ! મારે તો એનાં વગર ચાલે એમ નહોતું આથી મેં તો એની સામે જ ટગર ટગર જોયે રાખ્યું. ઘણી પળો એનું મચકોડપણ રહ્યું; પણ એક પળ એવી આવી કે તે પીગળ્યું અને મારી સામે જોયું.

“ તારા જેવું કોણ થાય; કહે શું છે ? ” લપડાક જેવી ધારદાર વાત

“ માનું છું કે હું જ ગુનેગાર હોઈશ, પણ આમ….”

“ અરે બસ કર બસ…એક તો પોતે રિસાય ને ચોર જ કોટવાળ ને ગુસ્સે થાય જેવી વાત. ”

હાશ…..એટલું તો સારું થયું કે મન કશું બોલ્યું. એનું મચકોડાયેલું મ્હો જોઇને તો એવું લાગેલું કે એ હવે જિંદગીભર નહિ બોલે. મેં એ વિષે વિચારવા થોડો પ્રયત્ન કર્યો પણ મન તો હજી મારી સાથે નારાજ હતું.  આથી મારેજ પહેલ કરવી પડશે.

“ સોરી બાબા હવે થોડું સ્મિત લાવ તો હું રીલેક્ષ થાઉં ”

“ કેમ રે રીસાયેલો હતો ને મને મનાવે છે; બેય નો કોઈ પ્રાસ નથી મળતો ! ”

બે હાથ અને ત્રીજું માથું નમાવી ને પ્રતિજ્ઞા કરી કે કદી મન સાથે વાંકું ના પાડવું.

આથી જ કોઈ પંડિત વ્યક્તિએ કહ્યું છે કે મન હોય તો માળવે જવાય અને મન ના હોય તો માંડવો પણ ના ચઢી શકાય !!

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ

કાગડીનું ઈંડુ

કાગડીનું ઈંડુ

આજે તો અમારી ટીખળ ટોળીએ તળાવની પાળે આવીને ધમાલ જ મચાવી દીધી. એમાંય ખાસ કરીને બહુ ઓછી ધમાલ મચાવવા વાળો ધમો પણ કૂદી કૂદીને ધમાલ કરવા લાગ્યો. જો કે એમાં ધમાનો કોઈ વાંક નહોતો. ઘણી વાર તો અમારી ધમાલો એવી હોય કે કોઈને કહી પણ ના શકાય. જો કે તમે બધા અંગત મિત્રોને કહેવાની મહેલ્લા વાસીઓ એ છૂટ આપેલી છે. આજની ઘટના કંઈક એવી હતી કે, જીલા અને જીગા વચ્ચે રસાકસી થઇ કે લીમડાના જાડ પર જલ્દી કોણ ચડી જાય ! તરત બેય વચ્ચે લીમડા ચઢાણ ચાલુ ! નો ડાઉબ્ટ, જીલો જ પહેલા ચડી ગયેલો પણ જીગાથી એક ભૂલની સાથે પાપ પણ થઇ ગયું. ઉતાવળમાં ચઢવા જતા એક ડાળને એણે જોરથી હલાવી; અને એ જ ડાળ પર કાગડાનો માળો હતો. જેવી ડાળ હલી કે, કાગડીએ મુકેલ ઈંડુ નીચે પડી ને ફૂટી ગયું. જીલો જીત્યો ને જીગો હાર્યો એમાં; ઈંડુ ફૂટી ગયેલું તે ધ્યનમાં ના આવ્યું. આ બધું ફક્ત બે કે ત્રણ મિનિટમાં પૂરું થઇ ગયેલું. એ બંને જાડ નીચેથી મહેલ્લા બાજુ આવતા હતા કે કાગડી આવી, અને જોયું તો ઈંડુ ગાયબ. કાગડીએ આમતેમ તપાસ કરવા રહી એમાં જીલો અને જીગો તો જતા રહેલા. પણ કાગડીએ બેઉના ફોટા પાડી લીધેલા હોય તેમ લાગ્યું. કારણ કે બીજા દિવસે જયારે જીલો, એ લીમડા નીચે થી પસાર થયો કે કાગડીએ ઉપાડીને એક ચાંચ મારી દીધી.
જીલાએ આવતાં વેંત જ જીગાને એક તમાચો ધરી દીધો. જીગો ગાલા ચોળ્યા વગર જ જીલાને મારવા દોડ્યો… કે દિનાએ એને પકડી લીધો. આથી જીલો દિનાને મારવા દોડ્યો કે હકાએ એને પકડી લીધો. અને અમારી આખી ટોળીમાં એકની પાછળ એક મારવા દોડે એવું સર્કલ પૂરું થયું. કોઈએ એ જાણવા ના કર્યું કે જીલાએ જીગાને કેમ માર્યું !
“ જીગા, તારે સામેથી જ કહી દેવું જોઈતું હતું કે ઈંડુ તારાથી ફુટેલુ ” ઉમલો ચૂપ ના રહી શક્યો…
“ તારી તો…. ” કહીને ટીનાએ એક પથ્થરો ઉપાડીને ઉમલાને મારવા કર્યું કે ધીરાએ એને પકડી લીધો.
એટલું સારું હતું કે કોઈને કોઈક તો પકડી લેતું, નહીતો બહુ મોટા યુદ્ધો થઇ જાય ! પણ તમે નહિ માનો, અમારી ટોળીમાં નાના દશ-બાર ગ્રામનાં ઝઘડા થાય પણ કોઈ યાદ ના રાખે.
“ તમે બેઉ પણ ખરા છો, પહેલી વાર જાણે જાડ પર ચઢ્યા હોય તે ! ” દિલાએ શાંતિથી કહ્યું કે વાત બહુ આગળ ના વધે.
“ કેમ આપણે કદી આવી કોઈ શરતો નથી રાખી ? ” જીલાએ પોતાનો સ્વબચાવ કર્યો.
“ એમ તો આપણે લોકોએ અજાણતા આવા ઈંડાઓ પણ નહિ ફોડ્યા હોય ? ” મેં પણ કંઈક બોલવા પૂરતું કહ્યું.
“ હાસ્તો ” કહેતો જીગો સળવળ્યો
“ મજાની વાત એ છે કે, કાગડીએ જીલાને જ કેમ ચાંચ મારી ? ” દિલાએ મહત્વની વાત કરી
“ હું પણ જીગાને એજ કહું છું કે, ઈંડુ તારાથી ફૂટ્યું તો કાગડીએ મને કેમ પકડ્યો ? ”
મિત્રો, જોયું ને કેવી ધમાલ ?
આ બધી ધમાલ ચાલતી હતી કે, એકદમ શાંત બેઠેલ હકાએ જે વાત કહી તેનાથી અમારી આખી ટોળી વિચારતી થઇ ગઈ.
“ અલ્યા, આ ચીના લોકો હમણાંથી કેમ આપણા હિન્દુસ્તાન પાછળ પડ્યા છે ? ”
“ આ હકલાને કયારેક હડકાયું કૂતરું કરડી ગયું તેવી વાત કરી નાખે છે. ” દલો ગર્જ્યો.
“ હા યાર, કે કાગડી અને એના ઈંડાની વાત થતી ત્યાં ચીબલાવ ને વચ્ચે લઇ આયો. ” દિલા એ હકા પર એક નાની કાંકરી ફેંકી. પણ મારા પરમ અને ધરમ મિત્ર હકેશ્વરે નીચા નમીને કાંકરીને કુદાવી દીધી. કોઈક માંતો એ હોંશિયાર હોય ને !
“ તું પણ ભારતની આમ જનતામાંનો જ એક ને ? ” ઉમલાએ દિલાને ઉશ્કેર્યો
“ તું તો કઈ બોલીશ જ નહિ…..ચોટીલા ગયા તે યાદ છે ને ? ” નરીયો એના પર બગડ્યો.
“ એ ઘનચક્કર…જા તારો ડોહો તને બોલાવે છે ” દિલાએ નરેશ સામે મુક્કો ઉગામ્યો.
“ મારો ડોહો તારા ઘરે જ ગયો છે, ચૂપ થા ની ”
“ હવે હકા, તે સળગાવ્યું છે તો ઓલવ ને ભાઈ ” વજાએ મૂળ મુદ્દાની વાત કરી.
“ તમે બધા ચૂપ રહો તો કે, (અશ્કાએ એવો ઈશારો કર્યો કે વળી તે આગળ બોલવા લાગ્યો) હમણાં ન્યુઝ પેપર ને ટીવીમાં ચીન આપણા દેશ ને ધમકી આપીને ઈજ્જત કાઢે છે. એ શું નાની વાત છે ?  ”
“ હા યાર, અને આપણી મોટાભાગની સેના ત્યાં બોર્ડર પર તેનાત છે. ”
“ મને તો એવું થાય છે કે રાત્રે ઉઠીને એમના દેશ પર પથ્થરા ફેંકી આવું ” વજો એકદમ આક્રમક મૂડમાં આવી ગયો.
“ કાશ, આવું જનુન જેમનામાં આવવું જોઈએ તેમનામાં આવે ” મારાથી પણ ઉભું થઇ જવાયું.
“ ગઈ વખતે આપણે ચીની વસ્તુ વાપરવાનું બંધ કરેલું અને અશ્કો-વજો ગોવા ફરી આવેલા. આ વખતે કોનો વારો ? ”
“ એ તો અમેજ પાછા જવાના ને કેમ વજા ? ” અશ્કાએ ધીરેથી મૂકી આપ્યું.
“ તમને તો ચીન મોકલવાના છે ” હકાએ દાબી આપ્યું કે બેઉ માથું ખજવાળવા લાગ્યા.
“ અશ્કા ફટ્ટુની વાત જવા દો, બાકી મને મોકલો તો ઓછામાં ઓછા સાત આઠ ને તો ભોં ભેગા કરતો આવું. ”
“ તું આટલું બોલ્યો ને ત્યાં નવા આઠ ચીના જન્મી ગયા હશે. ” ધમાએ કહ્યું. જોકે ધમાની વાત સાચી હતી.
આવી ધમાલો પતાવી ને અમે ઘરે પાછા વળતા હતા કે ઉમો મને કહે કે “ રીતલા, આપણે તો બહુ નાના માણસો છીએ, એક નાના ટાઉનમાં રહીએ છીએ. તો જે લોકોને આ બધી જવાબદારી છે એ લોકો કશું નહિ વિચારતા હોય ? ”
બે ઘડી તો હું પણ સુન મારી ગયો. ઉમલાનો જવાબ એને ખુદ ને પણ હતો, છતાં પણ મને પૂછીને એને મને પણ રિલેક્ષ કર્યો હોય તેવો અહેસાસ થયો.
અમે બંને એકબીજા સામે ઉફના ઉભરા ઠાલવતા પાછા મહેલ્લામાં આવી ગયા. તમને કદાચ એવો સવાલ થાય એવો છે કે ઉમલાએ જે સવાલ કર્યો એમાં કેમ કોઈ કશું બોલ્યું નહિ ? તો મિત્રો, અમે તળાવની પાળે રમવા માટે છૂટક છવાયા જઈએ અને પાછાં પણ એજ રીતે ! આ સંવાદો પરથી તમને થોડો ખ્યાલ આવી ગયો હશે કે આજની મિટિંગમાં ઉમો કેમ ?
એય જાણી લેવું છે ? થોડુંક તો પર્સનલ રહેવા દો ! ના, ના…આજ સુધી મેં તમારી પાસે કોઈ સિક્રેટ નથી રાખ્યું તો આજ પણ નહિ રાખું. આજે બપોરે જે ઘટના બની તે વિચાર માંગી લે તેવી છે. અમુક સવાલો તમારા માટે; પણ ત્યાર પહેલા સિક્રેટ કહી દવ.
કાગડીએ જીલાને ચાંચ મારેલી, એ વાતની જાણ પીપળા વાળી શેરીમાં ખાલી ઉમા ને એકને જ થઇ. અમારા મહેલ્લાથી એની શેરી ઘણે દૂર પણ મિત્રો હવેતો મોબાઈલને નેટનો જમાનો ! અમે જયારે ચોટીલા ગયા ત્યારે, જીલાએ ઉમાનું અપમાન કરેલું. આનાથી સારો મોકો ક્યારે મળે ? કે ઈંડુ ફોડે જીગો ને ચાંચ પડે જીલાને !
આ રહ્યાં આપના માટે સવાલો, જેના જવાબ કોઈને આપવાના નથી.
જીલા અને જીગાએ હરીફાઈ કેમ રાખી ?
કાગડીએ જીલા ને જ કેમ ચાંચ મારી ?
અને આ ઘટનાને ચીબલા લોકોની નફટાઇ સાથે કોઈ લિંક ખરી ?
મિત્રો આ હાસ્ય વિભાગ છે, મન મૂકીને હસો પણ ક્યાંય ન ફસો !
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 1 ટીકા

નાઈકના સેન્ડલ

નાઈકના સેન્ડલ

વરસાદ આવે એટલે કીચડ થાય, પણ કીચડ થયો હોય એટલે વરસાદ જ આવ્યો હોય એવું નહિ ! આ વાક્ય અમે પ્રાથમિક શાળામાં ભણતા ત્યારે આવતું. ગુજરાતી ગ્રામરમાં આવતું પણ એ ગ્રામરના ક્યા ચેપટરમાં આવતું તે યાદ નથી. અત્યાર સુધીમાં ભણવામાં ચાર ચાર ગ્રામર આવતા, બોલો અમારા જેવડા નાના ભૂલકાઓ પર કેટલો ભાર ? એટલો ભાર તો ખાલી ગ્રામર નો જ આવતો. એવું ધમો બોલ્યો કે બાજુમાંથી એક કાકા પસાર થયા. એ સાંભળી ગયા.
“ ગ્રામર વગર પુસ્તક કેવી રીતે બને ? ” એટલું કહીને તેઓ તો નીકળી ગયા પણ ધીરો અને ટીનો બેઉ ઝઘડી પડયા. ધીરો કહે પુસ્તકો તો પાનાનું બને અને ટીનો કહે પેપરનું. હવે આમાં ગ્રામર ક્યાંથી આવ્યું ? પણ અત્યારે આપણે એ ગ્રામરમાં બહુ નથી પડવું. ક્યારેક કોઈ એના જોગ ટોપિક હશે તો વાત કરીશું.
અમારી ટીખળ ટોળીની મિટિંગ કાયમ તળાવની પાળે જ ભરાય અને એનો અમને ગર્વ પણ ખરો ! તળાવની પાળ તો માટીથી જ બને, અને માટી સાથે પાણી ભળે એટલે કીચડ થાય એ વૈજ્ઞાનિક પ્રક્રિયા ! વરસાદ તો ખુબ પડે અને અમારી કૉંફરંસ રેન્જ યાનેકી તળાવની પાળ કીચડ કીચડ બની જાય. કીચડમાં કમળ ઉગે, એ ફાયદો સિવાય બીજા બહુ ઓછા ફાયદા છે; પણ નુકશાન ઘણું કરે. અમારી ટોળીમાં કોઈક ને કશું નુકશાન થશે એવું ધારવું હોય તો ધારીલો બહુ નુકશાન નહિ જાય !
એક મિત્રનો મારા પર ઇમેઇલ આવેલો કે અમારી મિટિંગ એટલે કોઈ કંપનીમાં કે પોલિટિક્સની હોય એવી મિટિંગ હોય છે ? અને ભણતા હોય એમને પણ મિટિંગ કેવાની ? તો મિત્રો હું આજે જાહેરમાં એક ખુલાસો કરું છું કે અમે લોકો ત્યારે મળતા એને હું અત્યારે મિટિંગ કહું છું. બાકી અમે લોકો તો તળાવની પાળે રમવા માટે જ ભેગા થતા. અને એમાં રમવાની સાથે જે કોઈ પ્લાન બનતા તે અમારી મિટિંગ !
કીચડ થાય તો તળાવની પાળે કેમ કરીને જવાય ?
એકદમ સાચી વાત દોસ્તો. અમે લોકો ખુબ પરેશાન રહેતા. એકવાર તો નરીયાએ કીચડથી કંટાળીને બે હાથ આકાશ સામે જોડીને મહેલ્લાની વચ્ચોવચ્ચ ઉભો રહીને બોલ્યો “ હે ભગવાન, થોડો થોડો વરસાદ પાડ ને ! ”
ઓટલા પર બેઠેલ વજો તો લપસણી પરથી ગબડે તેમ ઉભો થયો અને નરીયાની બોચી પકડી.
“ થોડો થોડો પડશે તો તારા ડોહા મારા ખેતર કોરા ના રહી જાય ? ”
“ તારા ખેતર નહિ પણ બધાનાં ઘર ય કોરા રહી જાય ” મેં પણ વજાને સપોર્ટ કર્યો.
એમાં જીગાને કોઈ ટપ્પા ના પડ્યા એટલે એને નરીયાનો પક્ષ લીધો. અંતે સૌ સારા વાનાં થયા કે વજાની વાત બધાએ વખાણી ! નરીયોને જીગો એ બધાને ખેતર સાથે કોઈ નિસ્બત નહોતો એટલે ચાલી જાય કેમ કે એમનાં ફાધરો નોકરી કરે. પણ અનાજથી જ સંસારની લિંક શરુ થાય તેમ સમજાયું પછી નરીયો ફરી બેઉ હાથ જોડીને આકાશ સામે ઉભો રહ્યો. અને આ વખતે તો બેઉ પગને થાય તેટલા ઊંચા કરીને ભગવાનને પ્રાર્થના કરીકે “ તમને ઠીક લાગે એટલો વરસાદ પાડો અમને કોઈ ચિંતા નથી, લે વજા હવે બસ ? ” એમ કહીને વજા સામે માફીના ભાવે ઉભો રહી ગયો.
આટલું બધું લખી કાઢ્યું; હવે એવું ના બને કે મારે જે કહેવું હતું તે રહી જાય ! ગમે તેટલો વરસાદ પડે પણ અમારા મહેલ્લામાં કીચડ ના થાય બોલો ! વધારે પડતી નવાઈની વાત નથી પણ એ હકીકત છે કે કીચડ નથી થતો. તો મિત્રો કીચડ ના થવા માટે ભૌગોલિક કારણ જવાબદાર હતું. અમે લોકો તળાવની પાળે કીચડ ના સુકાય ત્યાં સુધી અમારા મહેલ્લામાં જ રમતા. તમે માનશો જ કે અમે લોકો મહેલ્લામાં પણ એટલો આનંદ નહોતા માણી શકતા.
આવી જ એક વરસાદ ભરી મોસમના એક રવિવારના દિવસે, અમે બધા મહેલ્લામાં ટોળું વળીને રમતા હતા. રાત્રે ઝરમર વરસાદ વરસેલો અને એના લીધે તળાવની પાળે કીચડ થઇ ગયાના સમાચાર જેમ્સ બોન્ડ જીગો લઇ આવેલો. આથી અમારે મહેલ્લામાં જ રમવા સિવાય છૂટકો નહોતો. અમને મહેલ્લા પ્રત્યે કોઈ ઓરમાયું વર્તન નહિ, પણ રમવા માટેના ઑપશન થોડા પડતા. અને વડીલોથી બી બી ને રમવું પડતું.
વજો, હકો, નરીયો, દિલો, ટીનો, અશ્કો, ધમો, ધીરો, જીગો, દલો અને હું ; અમે બધા અમારી ધૂનમાં રમતા હતાં કે જન્માષ્ટમીનો મેળો કરવા આવેલ ધમાનો માસીનો છોકરો જય આવ્યો. એને જોઈને ધમો તો “ થુઈ થપ્પા,થુઈ થપ્પા ” કરીને અમારી જામેલી ગેમને રોકી દીધી. જય ને રમવા માટે પૂછ્યું.
“ મને એના ફાધરની બહુ બીક લાગે, ચાલોને તળાવની પાળે રમીએ ? ” નરિયા સામે જોઈને જય એ કહ્યું.
“ એનો ડોહો તો અત્યારે રેલવે સ્ટેશને હશે, કેમ નરીયા ? ” હકાએ કહ્યું. તો નરીયાએ હા પાડીને સંમતિ આપી. તો પણ તે ના માન્યો એટલે અશ્કો અકળાયો.
“ લ્યા ત્યાં તો અત્યારે કીચડ છે કેમ કરી રમાય ? ”
“ હા, અમે બધા ડોબા છીએ કે ? ” દિલો પણ અકળાયો.
“ ઓહ કીચડની બીકે નથી રમતા ? મારી પાસે નાઈકના સેન્ડલ છે કીચડ તો પાણી ભરે ! ” એમ બોલીને જય તો નાક ફુલાવવા લાગ્યો. એ જોઈને દલાથી ના રહેવાયું. નાઈકના સેન્ડલને ભૌગોલિક કારણ ના નડે ? એમ મનમાં બોલીને બે ત્રણ ફૂંફાડા માર્યા
“ ઠીક છે હવે રમવાનું બંધ મારે આજે જયના નાઈકના સેન્ડલની કમાલ જોવી છે, ચાલો બધા પાળે ” એમ બોલીને દલો તો ગર્જ્યો. એટલે અમારી રમત બંધ, અમે બધા ટોળું વળી ને ઉભા રહી ગયા. જય બધાની વચ્ચે. ધમો તો બધા સામે જોઈને બાઘો બનીને જય સામે જુએ છે. એને જોઈને જય એ થમ્સ અપની સાઈન કરી કે ધમો પણ ફોર્મમાં આવી ગયો. આગળ ધમો અને જય, અમે બધા પાછળ પાછળ તળાવ બાજુ જવા લાગ્યા. મહેલ્લા બહાર નીકળ્યા કે ટીના એ બૂમ પાડી “ અલ્યા મારી પાસે થોડા નાઈકના સેન્ડલ છે કે મને કીચડ ના નડે ? તમે લોકો જાવ હું નથી આવતો.” તે ઉભો રહી ગયો.
“ ટીના, બધાએ જવાની જરૂર નથી, ખાલી અશ્કો, ધમો અને જય જ જશે ” દલાએ કહ્યું. એટલે વળી પાછી અમારી સવારી આગળ વધી.
“ ટીનિયા હું કેમ ? ” અશ્કો પાછો અકળાયો.
“ કેમ તારી પાસે નાઈકના સેન્ડલ નથી ? ” હકાએ ટીના વતીજ જવાબ આપી દીધો.
“ શું બધા વચ્ચે ઈજ્જત કાઢે છે ? બધાને ખબર છે કે મારા સેન્ડલ અસલી નાઈકના નથી ” કહીને અશ્કો ખસી ગયો હકો, કોલર ઊંચા કરતો આગળ વધ્યો કે મેં એને ધીમો પાડ્યો અને ધીરેથી કહ્યું “ હકા બહુ ફોર્મમાં ના આય…તું જલાઈ જઈશ ” પણ માને તો હકો શેનો. એતો ડબલ કોલર ઊંચા કરતો ચાલવા લાગ્યો.
આખી ટોળીમાં બે ત્રણ સિવાયના બધા ખુલ્લા પગેજ આવતા હતા. એવું નહિ કે અમે ચપ્પલ નહોતા પહેરતા પણ ચોમાસામાં ખુલ્લા પગે રમવાનો પણ એક નિયમ બનેલો હતો. અમારી ટોળીની સવારી તળાવના કિનારે આવી ગઈ. જ્યાં અમે લોકો મિટિંગ ભરતા યાનેકી રમતા; ત્યાં તો ફૂલ કીચડ હતો. એક પછી એક બધાંના પગ જકડાઈ ગયા. આગળ જવામાં જોખમ હતું. જોકે અમે લોકો એવા ડેલિકેટ પણ નહોતા કે; કદી કીચડમાં ના રમ્યા હોય. પણ આજનો મુદ્દો ચેલેન્જનો હતો ! આથી દલો આગળ વધ્યો. અને જયને પણ આગળ કર્યો; જય તો આમેય ફોર્મમાં હતો. અને નવા નકોર લીધેલા સેન્ડલ પહેરીને આવેલો. દલોતો ઉઘાડા પગેજ હતો, આથી ચડ્યો તળાવની પાળે એના આખા પગ કીચડમાં ખુંપી ગયા. ધીમે ધીમે આગળ જઈને, જય ને પણ આવવા કહ્યું. જયે પોતે ચેલેન્જ લીધેલી એટલે ધમા સામે જોયા વગર કીચડના યુદ્ધ મેદાનમાં કૂદી પડ્યો. એ જોઈને વજો પણ કૂદી પડ્યો. આથી હકો અને નરીયો પણ ! બાકી રહ્યા હું, અશ્કો, જીગો અને ધમો. અમારી મહેલ્લાની ભષામાં ફટ્ટુઓ !
દલો તો તળાવની પાળ પર, જયને આમથી તેમ  ફેરવે છે. જય પણ સેન્ડલને કીચડમાં ફસાતા, નીકાળતા રોફે રોફે ફરે છે. એકવાર તો એના બેય પગ કીચડમાં એવા ફસાઈ ગયા કે, એક મિનિટ માટે તે કીચડમાં સ્ટેચ્યુ બની ગયો.
“ શું થયું જય ? તારું સેન્ડલ ફસાયું કે શું ? ” વજાએ બૂમ પાડી
“ ના રે ના…આ તો નાઇકના સેન્ડલ છે…કશું ના થાય ” કહીને તે પણ બધાની સાથે થઇ ગયો. બધાએ માની લીધું કે ના ભાઈ, નાઇકના સેન્ડલને કીચડમાં કશું ના થાય ! અને અમારી સવારી પાછી મહેલ્લા ભણી આવવા લાગી. જય બધાથી આગળ ને પાછળ અમે બધા. થોડો આગળ ગયો કે જય ઊંચો નીચો ચાલવા લાગ્યો. ધમાએ એને પૂછ્યું પણ કઈ બોલ્યો નહિ. હવે તો એને ચાલવામાં રીતસરની તકલીફ પડતી હોય તેવું લાગ્યું. ધમાએ ફરી વાર કહ્યું તો એણે કહ્યું કે “ સેન્ડલમાં કાંકરો ફસાયો લાગે છે ”
“ લે હું કાઢી આપું, પગ ઉપર કર તો ” ધમાએ કહ્યું અને જયે એક પગને સેન્ડલ સાથે ઊંચો કર્યો. એ જોઈને એનું મોઢું પડી ગયું.  બીજો પગ ઊંચો કરવાનું કહ્યું અને અમારી બધાની એક સાથે નજર એના પગ પર પડી. તો બનેલું એવું કે ખાલી સેન્ડલની પટ્ટી જ પગ સાથે લાગેલી હતી અને તળિયા કીચડમાં !
આ ઘટના પછી જીગો ખબર લાવેલો કે જય પછી કદી જન્માષ્ટમી કરવા નથી આવતો.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 6 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૩૪

ઘમ્મર વલોણું-૩૪

જમીન ખેડીને સાફ સુથરી કરી લીધી. એમાં ખાતર અને પાણી નાખીને ભેજવાળી કરી. એમાં ફૂલના બીજ નાખ્યા. સૂર્ય એ તડકો ફેંક્યો કે એમાં અંકુર ફૂટ્યા. એ અંકુરો જોઈને દિલમાં જે ખુશીનો વ્યાપ થયો તે અવર્ણિત હતો. અંકુરોને પાણી અને તડકા સાથે હવાએ પણ સાથ આપ્યો કે જોત જોતામાં એ છોડ બની ગયો. થોડા દિવસોમાં તો એની ડાળીઓ પર કળીઓ ફૂટી અને જોતજોતામાં એ મનમોહક અને ખુશ્બૂદાર ફૂલ બની ગયું. ચારે દિશામાં એની સોડમ પ્રસરી ઉઠી.

બે દિવસ બાદ તો ફૂલની પાંખડીઓ ઝાંખી પડીને કરમાવા લાગી. મનમોહક ખુશ્બુ ઓસરવા લાગી. હજી તો હું એનો અફસોસ કરું છું ત્યાં તો એ ફૂલ ડાળીથી વિખૂટું પડીને નીચે પડ્યું. આકાશ સામે જોઈને ફરી નીચે જોયું. એ કરમાયેલા ફૂલમાંથી પોકાર આવી રહયો હતો. ફૂલોની ભાષા તો ના સમજાઈ પણ અટકળો તો જરૂર કરી શકું, એમ માની મનને વિચારવા વહેતું કર્યું.

દરેકને પોતપોતાનું આયુષ્ય હોય છે. તો એનું આયુષ્ય તો પૂરું થઈ ગયું હશે, બાકી એને એમ હોય કે મારી માવજતમાં કોઈ કચાશ રહી ગઈ હોય. મેં મારા બચાવ રૂપે કહ્યું કે અગર મારી માવજતમાં કચાશ હોત તો અંકુર જ કરમાઈ ગયા હોત. એથી વધુ, છોડ પણ કરમાઈ ગયો હોત.

તો બીજી શું હોઈ શકે ?

મન ને તો હુકમોનું પાલન કર્યે જ છૂટકો હતો !

ક્યાંક વાંચવામાં આવેલું કે ફૂલો, છોડ પર રહીને પસ્તાવો કરતા હોય છે. છોડ પરથી ફૂલ થાળીમાં આવે તો ફૂલછાબ બની જાય છે. કોઈ છોકરીના માથે લાગે કે ગજરો બને તો પ્રેમનું પ્રતીક બની જાય છે. હાર બનીને કોઈ વરરાજાના ગળામાં પડે તો હરખનાં પ્રસંગનું પ્રતીક બની જાય છે. અને કોઈ મૃત શરીર પર પથરાય તો શોક અને શ્રદ્ધાંજલીનું પ્રતીક બની જાય છે. છોડ પરથી માળા બનીને તે ભગવાનના ગળામાં પડે તો પવિત્ર બની જાય છે. જો એનો અર્ક કાઢીને તેલ બનાવો તો હર એક પ્રસંગે ખુશ્બુ આપતું માનીતું અત્તર બની જાય છે.

અંતઃ રૂપ; પ્રતીક, શોભા, શણગાર કે મહત્વ આપવા વાળી તો માનવ જાત જ ને !

વિચારો શાંત પડ્યા અને વળી ફૂલ સામે જોયું તો, એની કળીઓ બીડાઈ ગઈ હતી. મનમોહક બનેલું તે હવે ધુત્કારી લાગતું હતું. માન્યું કે પળમાં તો એ ધૂળમાં ભળી જશે.

અરે રે ! ધૂળમાંથી વિકાસ અને ધૂળમાં જ નાશ !

“આ બધો જ માટીનો ખેલ છે, મિત્ર”

કોણ કહી ગયું ? કોને કહી ગયું ? ચારે બાજુ ફાંફા મારતો વળી જમીનને ખોતરી, ભીની કરવા પાણી છાંટવા લાગ્યો. મારા હાથમાં રહેલ ફળના બીજ જમીનમાં જવા તત્પરતા દેખાડતા હતા.

Posted in પ્રકીર્ણ | 6 ટિપ્પણીઓ

બોસ હવે તો ધમાલ

 બોસ હવે તો ધમાલ

મિત્રો,
આપ સૌ કુશળ હશો !
ફેસબુકની મારી પોસ્ટમાં હું મારા આગામી ગુજરાતી ફિલ્મ વિષે લખતો હોય છું. આજે અહીંયા પણ લખવાનો સમય હોઈ બે શબ્દો લખીજ નાખું 🙂 આપ સૌની શુભેચ્છાઓ અને આશિષ થકી મારી બીજી ગુજરાતી ફિલ્મ પૂર્ણ થઇ ગઈ છે.  ફિલ્મ બોસ હવે તો ધમાલ ને જુલાઈ મહિનામાં દેશ વિદેશમાં રિલીઝ કરવાનો પ્લાન છે. આ સાથે હું ફિલ્મનું ટ્રેલર મુકું છું. આશા રાખું કે ટ્રેલર આપને ગમશે. હ્યુસ્ટનમાં રહેતા ગુજરાતી ભાઈઓએ હમણાં જ સરદાર નાટક જોયું હશે. સરદારનો રોલ કરનાર શૌનક વ્યાસ જ આગામી ફિલ્મનો હીરો છે.
મિત્રો, આપ સૌની શુભેચ્છાને સહકાર થકી ફિલ્મ સિલ્વર સ્ક્રીન પર જલ્દી આવશે !!
આ છે અમારી ટેક્નિકલ ટીમ કે જેઓના ભગીરથ પરિશ્રમને અંતે ફિલ્મ નિર્માણ આખરી ઓપ પામી રહી છે.

બોસ હવે તો ધમાલ

બેનર : કલ્પ સીને આર્ટસ
કથા : શ્રી રીતેશ મોકાસણા
પટકથા-સંવાદ : શ્રી યુવરાજ જાડેજા
કેમેરામેન : શ્રી શિવ રાવલ
સંગીત : શ્રી અનવર શેખ
ગાયક : સાહિદ માલ્યા, પાર્થ ઓઝા, અને હિરલ બ્રહ્મભટ્ટ
ગીતકાર : શ્રી યુવરાજ જાડેજા
નૃત્ય દિગ્દર્શક : શ્રી જય પંડ્યા
મેકઅપ : શ્રી અશ્વિન જાદવ
કાસ્ટિંગ ડાઈરેક્ટર : શ્રી પ્રકાશ જાડાવાલા
એડિટરં : શ્રી સુનીલ વાઘેલા
બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર : શ્રી આકાશ શાહ
પ્રોડક્શન મેનજર : શ્રી જયમીન જોશી
ગ્રાફિક્સ : શ્રી સંદીપ જોશી

નિર્માતા : રીતેશ મોકાસણા
સહ નિર્માતા : જીગ્નેશ ગોહિલ, રાકેશ ઉપાધ્યાય, દિનેશ રાઠોડ, રાકેશ પરમાર
ડાઈરેક્ટર : યુવરાજ જાડેજા
સ્ટાર કાસ્ટ : શૌનક વ્યાસ, ખેવના રાજ્યગુરુ, જય પંડયા, શીતલ જોશી, અભિજ્ઞા મહેતા, પ્રકાશ જોશી, કેયુર ઉપાધ્યાય, પ્રકાશ જાડાવાલા વિગેરે

ટ્રેલર :

Dear friends,

After success of first Gujarati film Always Rahishu Saathe, planned to make another Gujarati movie. Now movie BOSS HAVE TO DHAMAAL almost completed and soon to be released. With your best wishes and compliments, it would be in cinemas near to you.

Best regards,

—Ritesh

 

Posted in પ્રકીર્ણ | 11 ટિપ્પણીઓ