ઘમ્મર વલોણું-૨૫

ઘમ્મર વલોણું-૨૫

ઉભા થઈને બહાર જવાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરું છું ત્યાંજ કોઈની સલાહ યાદ આવી; કે આળસ ખંખેરી લેવાથી સ્ફૂર્તીમંત બનાય છે. એ પ્રમાણે અનુસર્યો અને નક્કી કર્યું કે આળસ ખંખેરવી. વળી બેસી જવાનું મન થયું કે સામેજ પેલી સલાહ તરવરવા લાગી. પોતાનામાં આળસ છે ખરી ? એવો વિચાર કર્યો. મનમાંથી તીર આવ્યું કે આળસ ખંખેરીને ક્યાં જવાનું છે, તે તો નક્કી કર!

ડહાપણ તો ઘણું છે એવું માની લેવાથી સિદ્ધ નથી થતું. આ તો વિપરીત વાત થઇ. કોઈ પણ દિશામાં જવાનું નિર્ધાર કર્યા વગર, પગલાને ચાલવાનો હુકમ કરવો. અંધારામાં ફાંફા મારવાથી કશું ના મળે તેવું તો ઘણી વાર સાંભળ્યું છે. મન મક્કમ હશે તો આળસ નજીક નહિ આવે તેવું તો જાણમાં હતું. મક્કમતા તો હાથવગી હોવા છતાં પકડાય નહિ તેવી કઠોર !

મક્કમતાનો ડગલો પહેરીને ઉભો થયો અને નક્કી કરેલ નિર્ધારને પહોંચી વળવા આગળ વધ્યો. મક્કમતાનો ડગલો પહેર્યો એટલે આળસ તો દુર ભાગી ગઈ. નિરાશા અને નકારાત્મક વિચારો પણ નજીક ના આવી શકયા. આજે પહેલી વાર પોતાના પર ગર્વ થયો. નહિ, આ મારી જીતનું પરિણામ નથી. આ તો મક્કમ મનનું મનોવલણે સ્થપાયેલું સામ્રાજ્ય છે. મારે વાતને સ્વીકારવી જ પડી. વળી મનમાંથી હુંકાર આવ્યો કે;  “ નિર્ધાર ને પહોંચી વળવું તે જ મંઝીલ છે; તો પછી કોઈના પણ થકી ”

આવા તો ઘણી વાર મનોને મક્કમ કરેલા છે. શરૂઆતની ગતિ તો એટલી જડપી હોય કે મંઝીલ એકદમ સમીપે આવી જશે તેવી ભાસે. મધ્યે જતા તો મન ભાંગીને ભુક્કો થઇ જાય અને મંઝીલ દેખાતી બંધ ! પછી તો પામવું કેવું ને જીતની ખુશી કેવી !

આવા બધા સમીકરણો ને રચ્યા કે બનાવ્યા વગર જીવન જીવાય છે ખરું ? હજી તો બે ડગલાં આગળ ગયો કે પગલાં જમીન સાથે જડાઈ ગયા. સામેજ યમરાજ હાજર થઇ ગયા છે. હજી તો…..આગળ કશું વિચારું તે પહેલા જ મન સંમત થયું કે, યમરાજ નો હાજર થવાનો કોઈ માપદંડ નથી. માણસ જન્મે ત્યાર થી લઈને કોઈ પણ ઉંમરે તે આવી પહોંચે છે. કંપન સાથે મારાથી બોલાઈ જવાયું. “ મારી પાસે…. ”

“ એજ ને કે ખુબ પૈસા છે ? અરે એ બધા પૈસાના પાવર મનુષ્યોને બતાવજે. ”

“ યમરાજ, બીજું પણ કશું સંભળાવવાનું હોય તો કહી દો પછી મારી વાત પૂરી સાંભળો ! ”

“ ના, તું કહે. શું છે તારી પાસે ? ”

“ મારી પાસે હજી ઘણા લેખોને ન્યાય આપવાનો બાકી છે. ”

“ તું ન્યાયધીશ છે ? ”

“ ના જી, હું તો મારી લેખન પ્રવૃત્તિની વાત કરતો હતો, મારા અધૂરા સ્વપ્નોની વાત કરતો હતો. મારા લેખો ની વાત કરતો હતો. હું લેખ લખું છું. ”

“ અરે રે વિધાતા લેખ લખે ને આવો આ પણ લેખ લખે છે ? ” નવાઈ પામતાં તેઓ જતા રહ્યા.

આળસ ને લઈને જે બધા વિચાર કરેલા તે આળસ હજી હતી ત્યાં ને ત્યાંજ ડેરા તાણીને બિરાજી છે.

મુખવાસ : ફુલ કદી જાતે કદી ખીલી ના શકે
                 કરમાય ભલે મહેક છોડી ના શકે

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 Comments

ભાઈનો વટ

ભાઈનો વટ

પા પા પગલી ભરતા છોડવા હવે મોટા થવા લાગ્યા છે. લીલા રંગની ચૂંદડી ઓઢીને ધરતી આજે યૌવને ચઢી છે. પવનની ધીમી લહેરખીઓ પાકના છોડને લહેરાવે છે. પાકથી લહેરાતા ખેતરો પણ ઝૂમી ઉઠ્યા છે. કોયલો પોતાની ખુશી બતાવતી ગાઈ રહી છે. કુણું કુણું ઘાસ ચરતાં બકરા અને ઘેટાં મસ્ત બનીને ભેંસ સાથે હરીફાઈએ ચઢે છે. એનો રખેવાળ ગોવાળ પણ ડચકારા બોલાવતો જાય છે ને પોતાના ઘેટાં બકરાનું ધ્યાન રાખતો જાય છે. કોઈ બકરું કે ઘેટું અગર ખેતર બાજુ જાય તો દોડીને એને વાળી લે છે. ‘કીડીને કણ ને બકરાને ચાર’ ભગવાન આપી જ રે એવું માનતો ક્યારેક ક્યારેક દુહા પણ લલકારી લે છે.
કોઈ કોઈ ખેતરમાં એને ખેડવા વાળો ખેડૂત પોતાના પાકને જોઈને હરખાતો, એમની સાથે સંગાથ કરે છે. એમની મૌન વાતો આખા ખેતરમાં સંભળાઈ રહી છે. એક એક છોડવાને રાહત અને ખુશ કરતો એ ખેતરમાં ફરી રહ્યો છે. ક્યારેક ક્યારેક ખેતરની બાજુમાં ચરતાં બકરા કે ઘેટાં અંદર તો નથી આવી જતા ને ? એ પણ ચકાસી લે છે. “ રબારી તો એમને બરાબર સાચવીને ચરાવે પણ એ ભામને થોડી ખબર પડે કે દિન આખો મહેનતર કરીને તિયાર થિયેલા પાકને રંજાડાય નહિ ! ” એમ મનમાં બબડતો એ સામેના શેઢે જોવા લાગ્યો. “ હમ…મારી શંકા હાચી નીકળી…..એકાદ આવી ગયું લાગે છ ” એમ બબડતો એ અવાજ બાજુ ગયો.
“ કોણ છે ? અલ્યા ગોવાળ તારા બકરાને હાચવ ” બોલતો બોલતો એ રસ્તા બાજુના શેઢે જાય છે. પેલો ગોવાળ તો દુહા લલકારતો અઠીંગ સાધુડા જેમ મસ્ત બની ગયો છે.
થોડા ઉતાવળા પગે ખેડૂત છેક ગયો અને ફરી કોણ છે ? એમ બોલ્યો કે એનું મોઢું બીડાઈ ગયું. હાંફતી હાંફતી એક જુવાન વહુવારું ઢગલો થઈને ખેતરમાં બેઠી હતી. જેવો એને ખેડૂત ને જોયો કે બે હાથ જોડીને કરગરવા લાગી. સિંહ ને જોઈને શિયાળ ગભરાઈ જાય તેમ; તેની આંખોમાં ભો નો ઓછાયો તરી આવતો હતો. એ ગભરાઉં બાઈને જોઈને ખેડૂત પણ થોડુંક કળી ગયો કે નક્કી એ કોઈ કાળમૂખાથી બિયાએલી છે.
“ એ ભાઈ મને બચાવી લો. હું એક માંબાપ વગરની અબળા છું…મને… ” એ આગળ બોલવા જતી હતી કે એના શબ્દો એના શરીરમાં ભંડારાઈ ગયા. એના મોઢા પરનો ભય અજગર ભરડો લે તેવો માલમ પડ્યો.
ખડ ખડ કરતા ભારેખમ જોડાનો અવાજ આવ્યો કે ખેડૂતે પાછળ ફરીને જોયું. કાળને ઓઢીને વિકરાળ રૂપ ધારણ કરેલો એક પાંચ હાથ ઊંચો જુવાન ઘસી આવ્યો. ખેડૂત એક નજર પેલી પારેવા જેમ તરફડતી સ્ત્રી તરફ કરી, એની આંખોમાં દયા ડોકાણી. અને પોતાને બચાલી લેવાના કોલ કળાયા.
“ હાલ હવે બારી નીકળ આંહીથી…. ” ને એ ભડવીરે લાચાર હરણીનો હાથ પકડીને ઘસડી. એ જોઈને ખેડૂતનો માંહ્યલો પીગળવા મંડ્યો. એક જ જાટકે પેલાનો હાથ છોડાવી લીધો. એટલે એ જુવાન પણ છંછેડાયો.
“ એય છોડ એને એ મારી ઘરવાળી છે ”
“ જો તુંને તારો જીવ વ્હાલો હોય તો અહીંથી પોબારા ગણ નહિ તો આ આખો દી’ મહેનતુ કરીને ઘડાયેલા હાથનો એક ઘૂમ્બો બસ થઇ રિયો ” એમ કહ્યું કે પેલી સ્ત્રી થોડી બળમાં આવી.
“ ના ભાઈ…એને મારશો નહિ…. ”
“ અરે મારવા વાળીની; કોની માં એ સવાશેર શુંઠ ખાધી કે મને હાથ પણ અડાડે ”
“ જો ભાઈ….એ તારી ઘરવાળી ભલે રહી, પણ અત્યારે એ એના પિયરમાં ઉભી છે. અને એક ભાઈની હાજરીમાં બેનને માર પડે એ વાતમાં માલ નહિ….રામ રામ ભજો. ”
“ ભાઈ તમને કાંઈ ખબર છે નહિ અને ઉછીની ઑરો નહિ ”
“ હા તો ભસી નાખો મારી બેનના વકરમ…..” ખેડૂતે એમ કહ્યું કે પાકના છોડવા ઉમંગે હલવા મંડ્યા. અને પેલી ગભરુ બાઈ તો ભાઈ સામે જોઈજ રહી. અને આકાશ સામે જોઈને બે હાથ જોડાયા. અને મનોમન બોલી “ મારા વીર,ઘણી ખમ્મા અને સો વરહનો થાજે, ને જાજી સંપત્તિ પામજે ”
ત્રણેય જણે એકબીજા સામે જોયું. અને પછી વિકરાળ રૂપ ધારેલ જુવાન થોડો ઠંડો થયો અને બધી વાત કરી.
બાઈને બાજુના ગામમાં પરણાવી હતી. વાત એવી બનેલી કે, બાઈના પિયરના ગામનો એક છોકરો ખુબ તરસ્યો થયેલો તે એક ઘરે પાણી માંગતો હતો. એનો અવાજ ઓળખીને બાઈ પોતાને ઘરે લઇ ગઈ. પાણી પાયું અને જમવાનું ટાણું હતું તો પાસે બેસીને જમાડ્યો. ગામડામાં તો પિયરનું કૂતરું પણ સન્માન પામે. જયારે આવેલ છોકરો તો એમની બાજુની શેરીનો જ હતો. એને તાણ કરીને જમાડતી હતી ત્યાં એનો ધણી આવી ગયો. પોતાની પત્ની કોઈ પરાયા મરદ ને આમ જમાડતી જોઈને એના મનમાં શંકાનો કીડો સળવળ્યો.
છોકરાને શાંતિથી જમાડી લીધા બાદ બાઈએ એને વિદાય કર્યો. પેલા જુવાને બેનને અંતરના આશીર્વાદ આપ્યા અને ખિસ્સ્માંથી બે આના કાઢીને આપ્યા.
“ ના મારા ભાઈ…જા ” કહીને બેને વિદાઈ આપી. પણ એનો ધણીના મનનો કીડો તો હવે મોટું રૂપ ધારણ કરી બેઠો હતો. છોકરો જેવો ગયો કે લીધી બાઈને મારવા. એનો માર સહન ના થયો; એટલે તે દોડીને આ બાજુ ભાગી આવેલી. આવીને તે ખેતરમાં ઘૂસી, ખેડૂત બકરું માનીને દોડી આવ્યો.
“ ભાઈ હવે તમે જ કો, આવી બયરીને મારું નહીતો શું કરું? ”
“ એક મલટ…..બેન ઉભી થા….આ ખેતરમાં જે પાક ઉભો છે ને ઈ મારા સગા છોકરાથી પણ વિશેષ છે. એના સમ ખાઈને જે હોય તે કહી દે….કોઈ ભો નો રાખીશ જે હાચુ હોય ઈજ કે જે. પછી એવું નો થાય કે આજ જ બનેલી બેન પર ભાઈને હાથ ઉપાડવો પડે ” ખેડૂતે બેનને ખેતર વચાળે ઉભી રાખી. ભાઈએ એમ કીધું કે એને શરીરને અક્કડ કર્યું. માં જગદંબા શરીરમાં પ્રવેશ્યા હોય તેમ બેય આંખોમાં હિંગોળ અંજાણા. શરીરમાં કુમક આવી. એનું મોઢું ઝગારા મારવા લાગ્યું. ત્વરાથી એક છોડવો ઉપાડ્યો…અને છાતી સાથે લગાડ્યો….
“ મારા ભાઈ….મારા વીર…આ મારા ભત્રીજાના સોગન ખાઈને કહું છું કે મારા પેટમાં થોડું પણ પાપ હોય તો મારો પંડ ભડ ભડ સળગી ઉઠે. અને મને અઢારે નરકનું ભોગવટુ ! ” અને તે થર થર ધ્રુજીને ભાઈના પગમાં ઢગલો થઇ ગઈ.
“ ઉઠ મારી બેન…..સતીયુંના સત નો લેવાય. હા બનેવી લાલ….બોલો શું કો છો ? ”
“ ઓ…ઓ…તું એની વાતુંમાં ભોળાઈ નો જા..”
“ હવે એક પણ શબદ બોલ્યા છો તો …..”
“ ભાઈ…એ ગમે તેમ તો એ મારા ઘરવાળા છે. ”
“ બહુ વેવલીની થા માં …તારું પાપ… ”
“ તમે હવે હાલતાં થાવ….મારી બેન થોડા દી’ પિયરમાં રોકાઈને આવશે, જાવ… ” ખેડૂતે માન્યું કે થોડી ભડાશ છે તે નીકળી જાશે એટલે આફુરી શાન ઠેકાણે આવશે.
“ ઠીક છે રાખ તારી બેન ને હું તો આ હાલ્યો… ”
“ જાવ લાલ જાવ…. ”
“ ના ભાઈ….દીકરી તો પોતાને ઘરે જ શોભે….અને સાસરું દોહ્યલું થાય તો કૂવે શોભે. ” બેન વિનવવા લાગી
“ ખબરદાર હવે આગળ બોલી તો…અરે તું મુને ભારે નઈ પડે…. આવશે બે દી’ પછી થાકીને કરગરતો. ”
ખેડૂત એને બેન બનાવીને પોતાને ઘરે લઇ ગયો. બાઈ ના સારા ભાગ્ય કે ખડૂત પત્નીએ પણ નવી નણંદને વધાવી લીધી.
બેન તો ભાઈ ભેગી દિવસો કાઢે છે, તોયે બાઈનો અંદર રિયો રિયો માંહ્યલો હજી પણ પોતાનો ધણી આવશે અને તેડી જાશે એવું માને છે.
થોડા દિવસ તો એમ ને એમ પસાર થઇ ગીયા. એક વાર તો ભાઈ એના સાસરીમાં જઈ આવ્યો પણ પેલો અકડુ થઇ ગીયો અને તેડી જવાની ધરાર ના પડતો હતો.
“ બહુ મોટા ઉપાડે ભઈ થિયો છે તો હાચવ તારી બોન ને ”
“ અગર તું મારો બનેવી નો હોત તો, તારી જીભડી અટાણે જ બાર કાઢેત….એક અબળા પર જુલમ નો કર… માંબાપ વગરની છોડી છે બિચારી….એની આંતરડી કકળાવીને તું સારું નહિ ભાળ ”
“ ઈને તારી શોક તરીકે રાખ તો એ મુને વાંધો નથ….. ”
“ બનેવી લાલ….હું માનું છું કે દીકરી વાળાનો હાથ નીચો હોય…લો મને ખાસડું મારો. ” કહીને ખેડૂતે પોતાનું જોડું આપીને માથું નીચું કરીને ઉભો રિયો. આ જોઈને ઘરના નળિયા પણ ખસિયાણા બની ગયા. ગમાણે ચાર ચરતા પશુઓની આંખો નિતરવા લાગી. પણ પેલો જુવાન તો હઠીલો ટીમ્બા જેવો એક બુંદ પણ ઓગળતો નથી.
“ તમને માન વ્હાલું હોય તો જતા રો, બાકી ગામ ભેળું થાશે ને તો જોવા જેવી થાશે. ”
આથી ખેડૂતને લાગ્યું કે એ કાગડાના રુદિયામાં હવે રામનો વાસ નહિ થાય.
“ ઠીક છે તારે…આજથી તારો ને મારી બેનનો છેડો ફાડી નાખું છું….હવે જો મારા ઘર સામું પણ જોયું છે ને તો બેય આંખુ ને કાઢીને કાગડાને ખવરાવી દઈશ.” કહીને તે તો હાલી નીકળ્યો પોતાને ગામ.
બેન તો હવે ભાઈના ઘરે રહે છે, અંદરનો માંહ્યલો એના ભાઈને આશીર્વાદ સાથે એના ભલા માટે પ્રાર્થના કરે છે. ભગવાનનો પાડ માને છે કે માંબાપની છત્રછાયા ગુમાવી પણ વિશાળ વડલા જેવા ભાઈનો પ્યાર અને છાયા પામીને ધન્ય બની છે.
તો ભાઈ પણ નવી બેન પામીને ઉલ્લાસમાં પોતાના કુટુંબમાં એને દૂધમાં ખાંડ નાખે તેમ ભેળવી દીધી.
સુખનો સમય બહુ ઝડપથી પસાર થયા, બે વર્ષના પાક લઈને ખડુતે એની બેનને બીજા સારા મુરતિયા સાથે વળાવી દીધી. વિદાય વખતે તો બેની સાત સમુન્દર ભરાય એટલું રડી.
“ ભાઈ, તારા જેવા આ સંસારમાં હશે ત્યાં લગી, કોઈ બેનને કુવા ગોઝારા નહિ કરવા પડે. તમે તો મને ભાઈ સાથે માંબાપનો પણ પ્રેમ આપીને સમૃદ્ધ કરી દીધી. ”
“ જરાયે ઓછું ના આણ બેની, તેં તો મારો વટ જાળવવામાં સાથ આપ્યો છે ” ભાઈ બોલ્યો કે નળિયે નળિયામાં દીવડા પ્રગટયાં
ભાઈ બેનના હેત પર સૌ વારી ગયા.
Posted in નવલિકા | 3 Comments

Dating

fb1

Image | Posted on by | 2 Comments

દેશ માટે

દેશ માટે

રક્ષાબંધન આવી મતલબ તહેવારોનું ઝુમખું લાવી !
હાથમાં હજી બહેનોએ બાંધેલી રાખડી ઝગારા મારતી હોય ત્યાં નાગ પંચમ આવી જાય. તલ અને ગોળનો તલવટ ખાવાની મજા આખા વર્ષમાં એકવાર આવે. આથી ઘરે ઘરે જઈને તલવટ ચાવીને દાંતને મજબૂત બનાવતા. હજી તો દાંતમાંથી તલવટ પૂરો ચવાયો પણ ના હોય ને; ઘરના બધી સ્ત્રીઓ અને છોકરીઓ સાથે અમે બધા ભુલકાઓ રાંધણ છઠની ઉજવણી કરવા લાગીએ. તમને એવું લાગતું હશે કે અમે નાના ભૂલકા રાંધવામાં કેવી રીતે જોડાઈએ ? જે લોકો જોડાયા હોય તેમને ભૂતકાળમાં ઘસડી જાઉં છું. અને જે લોકો નથી ગયા એમને નવું બતાવું છું. બા, બેન કે ભાભી પુરી, ઢેબરાં કે થેપલા વણે તેને અમે લોકો પેપર પર સૂકવીએ. બોલો કેટલું મહત્વનું કામ ? શીતળા સાતમે વળી સવારે ઉઠીને નદીએ જઈને નહિ લઈએ.કે ગોર મહારાજ શીતળામાંની પૂજા કરે અને થોડા ઘણા રૂપિયા પણ કમાઈ લે. ત્રણ દિવસ મારા ગામમાં મેળો થાય. આને અમારો મહેલ્લો સાતમ આઠમનો મેળો કહે. કોઈ બીજા ગામના લોકો જન્માષ્ટમી કહીને પણ ઉત્સવ ઉજવે છે. હવે તહેવારો વિષે ઊંડું નથી જવું.
આવો તહેવારોનો થાક અને સાથે વરસાદના મારથી અકળાયેલા અમે બધા વળી મહેલ્લામાં જ ભેગા થયા. આજે તો હકો આવ્યો એવોજ આક્રમક દેખાતો હતો. એનો મિજાજ જોઈને જલો અને જીગો બેઉ દિલાની બાજુમાં ગોઠવાઈ ગયા. ટીનો બેય બાજુ કાતરીઓ મારીને વધુ બીવડાવતો હતો. નરીયો હજી દબાયેલો હતો. એ કોઈનાથી દબાય નહિ પણ પોતે જે આઠ-દશ દિવસ કસરત કરી તેનાથી નારાજ હતો. મેં હકા સામે જોયું તો મને લાગ્યું કે એ કોઈ બૉમ્બ ફોડવાનો છે. હકો આક્રમક બને એટલે મહેલ્લામાંથી કોઈની મજાલ નહોતી કે એની મશ્કરી કરે. બાકીના દિવસોમાં તો ચકલા ય એની ઉપર ઉડીને માથું ભીનું કરતા જાય.
“આ વખતે મેળામાં બહુ મજા ના આવી” ટીનાએ મૌન તોડ્યું.
“હા યાર મને પણ” એના સાગરીત સમા અશ્કાએ સાથ પૂર્યો.
મિત્રો, પછી તો એવું બન્યું કે જો કોઈ મેળાનું આયોજક હાજર હોય તો મેળાનું આયોજન જ ના કરે. ઊંધા ચકડોળ ફેરવ્યા. રગડા પેટીસ અને દાબેલીને તળાવમાં ફેંકી.
“ઉભા રહો સજ્જનો” હકાએ બુમ પાડી એટલે બધા શાંત. મેં એની સામે જોયું તો હકો તો લુહારની ધૂણી જેમ લાલચોળ.
“ બધા ઉભાજ છે હકા !” જીલાએ તેની દુખતી નસ દબાવી.
“ તારી જાતનો જીલીયો મા…..તમે બધા લોકો જયારે ને ત્યારે બીજાને બહુ દોષ દો છો ”
“એય હકલા, જબાન સંભાળીને બોલજે…” દિલો અકળાયો
“દીલા..એની વાત પુરી સાંભળો તો ખરા.” મેં બધાને શાંત પાડ્યા( જોકે મેં હકાનો પક્ષ લીધેલો, કોઈ દિલાને કહી ના દેતા)
“વાત મારી એકલાની નથી, એકલા દીલાની નથી, એકલા રીતુની નથી, એકલા જીલાની નથી…..આઈ મીન…હું સર્વને અનુલક્ષીને કહું છું ”
“ હા તો ઠીક, બાકી વચ્ચે મારું નામ નહિ આવવું જોઈએ…કહે હવે. ” દિલોય શાંત પડી ગયો.
“ આપણે કોઈ ક્રિકેટર ખરાબ રમે તો જાટકી કાઢીએ, કોઈ મેયરને લીધે સિટીમાં થોડી અસ્ત વ્યસ્તતા થાય તો એના પર લાગી જઈએ ”
“ હા એ તો છે જ ” નરીયાએ કહ્યું
“ અરે હકલા આ તો જગ પુરાણું છે, મોટા લોકો ગમે તેમ કરે, સાંભળવાનું તો હોય જ ” જેમ્સ બોન્ડ જીગાએ પણ કશુંક કહ્યું.
“એમાં મારો વિરોધ છે, ખાસ કરીને દેશ દાઝ માટે ”
“હકા કાલે કોઈ મનોજકુમારનું ફિલ્મ જોઈ આવ્યો કે શું ? ” અત્યાર સુધી શાંત વજાએ પૂછ્યું.
“બસ આજ આપણી તકલીફ, કેમ એકલો મનોજકુમાર જ દેશભક્ત ? ”
“બીજું બધું ફાડ્યા વગરનો જે અંદર હોય તે ભસી કાઢ ને ” ટીનો બગડ્યો
“જાવ..હું ચાલ્યો…. ” કહીને એ તો રિસાઈને ભાગ્યો
“રીતિયા, એને મનાવ ને, આ આપણી મહેલ્લાની શોભા વિરુદ્ધ છે ” જલાએ મને પકડ્યો. મને એ પણ ખબર હતી કે હકો જે બોલશે તે દમ વાળું હશે. કોઈને કોઈ ખટકતી વાત હશે. મને પણ મજા આવતી હતી…અને એમાંય હકાએ દેશ દાઝની વાત કરી.એટલે મારે માટે તો ઓર ઇન્ટરેસ્ટિંગ. જોકે મહેલ્લામાં હકાના કરતૂતો તો ગિનેઝ બુક સુધી પહોંચેલા છે. આથી જ અમે લોકોએ એને ખાસ ડિગ્રી અને બિરુદ આપ્યું છે.પ.પૂ.ક.ધૂ. 10008 શ્રી હકેશ્વર મહારાજ. (પ.પૂ.ક.ધૂ. = પરમ પૂજ્ય કરતૂત ધૂરંધર)
મેં એને એક મસ્ત મજાના લહેકાથી બોલાવ્યો કે હકો પાછો આવ્યો.
“ જો હકા, તારે જે કહેવું છે તે વટ કે સાથ કહી દે ” દિલાએ એને સાથ આપ્યો
“જુઓ, આપણે અહીં બેઠા બેઠા કશું પણ કહીએ, કોઈની પણ કિલ્લી ઉડાવીએ. કોઈને પણ ઉતરતા ચીતરીએ. પણ આપણે કદી આપણા વિષે વિચારીએ છીએ ? ” હકાએ તો તોપ અમારી સામે કરી દીધી. આથી બધા ચૂપ થઇ ગયા. હવે તો બધાએ હકાનું વ્યાખ્યાન સાંભળવુંજ રહ્યું.
“આપણે ફેસબુક કે વોટ્સ એપ પર સારા સારા મેસેજ અને સ્લોગનો શેર કરીએ છીએ. પણ જયારે એનું પાલન કરવાનું આવે ત્યારે ટાઢ આવે છે ! હેપી મધર્સ ડે, ફાધર્સ ડે તો કેમ સાલું આખું વર્ષ તેઓ આપણી પર પ્રેમ નથી વરસાવતા ? તો કેમ આપણે એક વાર જ કહીને છટકી જવાનું ? ”
અમે તો સાંભળીને બધા એકદમ ચૂપ બની ગયા અને હકો જે કહેતો હતો તે કોઈની તરફ આંગળી ચીંધતો હતો એ પણ વિચારી લે તેવું લાગ્યું. આજ જેવું રૂપ હકાનું કદી જોયું નથી. એના ધારદાર ડાયલોગ લાકડાફાડ હતા.
“પંદરમી ઓગષ્ટ આવી કે તિરંગાને અને સૈનિકોને સલામી પછી બધું હવામાં, વળી 26મી જાન્યુઆરી આવી કે બધા હઇશો હઇશો લાગી જશે. પણ કોઈને દિલમાં દેશદાઝ જાગી ? નહિ, ખાલી ખાલી હવામાં ફાયરિંગ કરે કહી ના વળે લલ્લુઓ. ”
“પણ મારી પાસે તો તારોલીયા ફોડવાની બંદૂક હતી એ પણ બગડી ગઈ છે હકા ! ” દલાએ કોશિયો ભુશ્કો માર્યો.
“દલા, અત્યારે મસ્તી કરવાનો ટાઈમ નથી ” જીગાએ એને શાંત રહેવા કહ્યું.
“ હું પણ મસ્તી નથી કરતો, બાપના બોલથી કહું છું કે એક પણ ફાયરિંગ હવામાં ના કરું ”
“હકા, એ ભલે લવારીએ ચઢ્યો; તું કહે ” ટીનાએ એને આગળ બોલવા કહ્યું.
“ ઘણું તો કહી દીધું, હવે તમે તો કંઈક ડાયલોગ બનાવો … ” હકો એકબાજુ બેસી ગયો.
“આમતો આટલાં ડાયલોગ પણ આપણા નાટક ને જોરમાં લાવશે કેમ ? ” મારી સામે જોઈને નરીયો બોલ્યો.
“હા, હમણાં તો આટલું યાદ રાખીને  રિહર્સલ કરીએ, બાકી દેખા જાયેગા” મેં કહ્યું ને અમારી વાતને વધાવતો વરસાદ આવ્યો કે બધા વિખેરાઈ ગયા.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | Leave a comment

સઘળું હટાઇ

                   સઘળું હટાઇ

દીવાલો પણ ઓશિયાળી થઇ ને ઉભી રહી

છત પણ સુનમુન બની ને હાજરી પુરી રહી

વળગણ કેવું  જો ખુદની તસવીરો હસી રહી

દિલ કેરી ડેલીઓ સુની બની જાય અવળાઈ

મન કેરા મંડપ વિખાઈ કરે જુઓ અવળચંડાઇ

યાદો ભૂંસાઈ જશે કે સમીપ આવશે તે જુદાઈ

દૂર કાંગરે ઝગમગતો દીવડો જશે હોલવાઈ

રે હરિ ! સુન, કોઈની નથી આ દિલની દુહાઈ

એક ચિનગારી કાફી છે જીવનમાં આગ લગાઈ

એક ફક્ત જ તારી ઝાંખી કાફી છે સઘળું હટાઇ

 

મુખવાસ : બેશૂરા રાગમાં પણ શૂર સંભળાય ખરા !

Posted in કાવ્યો/ ગઝલો | 10 Comments

ઘમ્મર વલોણું-૨૫

ઘમ્મર વલોણું-૨૫

ક્યારેક તો મારું મન ખિન્ન થઈ જાય તે સ્વાભાવિક તો ખરું કે નહીં ? અનિર્ધારીત પરિણામો, અનિશ્ચિત બનાવો, અમંગળ કાર્યો જ્યારે આપણી સમક્ષ ખડા થાય તો પછી; ખિન્ન તો બની જ જવાય ! મારે પ્રસન્ન રહેવું હોય તો આ બધાનો જડમુળમાંથી નાશ કરવો પડે. નાશ કરવા માટે બીજાનો સામનો અથવા તો મૂઠભીડ કરવી પડે. એવું બધું કરવા જતા સ્વમાન હણાય અને શત્રુતા પણ વ્હોરાઈ જાય એનો ડર લાગે છે. મારે માટે તો છેલ્લો આશરો ભગવાન. ઘણી વાર તો જતાં પહેલા એવા વિચારો મારા પગલાં ઘીમાં પાડી દે છે; કે ભગવાન પણ મારાથી ત્રાસી જતો હશે. એમના સિવાય તો મારો ઉદ્ધાર જ નથી; એમ માનીને મેં મંદિરની વાટ પકડી.

“આવ વત્સ, તારીજ રાહ જોતો હતો.”

“મારી રાહ તમે….?”

“કેમ હું કોઈની રાહ ના જોવું એવું લાગે છે?”

“તમારી બધી વાતો સાથે સંમત; પણ મને….”

“કોઈ દિવસ મને પણ પ્રસન્ન ના કરી શકે ?”

“ઠીક છે બે વાર તમારી સામે બેસીને જે પૂજન-અર્ચન કરું છું તે ઓછું પડતું હોય તો ત્રણ વાર કરીશ.”

“તું એવું કેમ માની લે છે કે, તું જે પૂજન-અર્ચન કરે છે તેનાથી હું પ્રસન્ન થાઉં છું ? જો કે પ્રસન્ન તો હું થાઉં છું, પણ એટલા માટે નહીં કે તું પૂજન અર્ચન કરે છે.”

“તમને પ્રસન્ન કરવાની આ એક જ રીતની મને ખબર છે. અને કમળ-પૂજા (શિરચ્છેદ પૂજા) કરવામાં મારો જીવ નહીં ચાલે.”

“વત્સ, આ બ્રહ્માંડમાં મનુષ્ય સિવાય પ્રાણીઓ અને વનસ્પતિ પણ સજીવ છે. પ્રાણીઓ તમને દૂધ આપે છે, માંસ આપે છે, નખ આપે છે, ચામડી આપે છે અને અમુક પ્રાણીઓ તો જીવ પણ આપી દે છે.”

“સાચી વાત છે પ્રભો. ” મારે નત મસ્તક ઉભા રહેવા સિવાય છૂટકો નહોતો.

“વનસ્પતિઓ તો તમારો છોડેલ અંગાર વાયુ જીલી ને તમને પ્રાણ વાયુ આપે છે. તેમનાં ફળથી લઈને છેલ્લે તેઓ બળી જાય તો પણ રાખ આપીને દમ તોડે છે.”

“અમારી તો રાખ પણ કામમાં નથી આવતી એવું પણ કહી દો ને પ્રભુ.”

“એ તો મારી પાસે કોઈ પ્રાણી કે વનસ્પતિ ફરિયાદ લઈને આવે ત્યારે કહેવાનું શસ્ત્ર છે.”

મારા હાથ ભગવાનની મૂર્તિ સામે જોડાયેલા રહ્યા.

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 Comments

મેડલની મારામારી

મેડલની મારામારી

નરીયો ઉર્ફે નરેશ અમારી ટીખળ ટોળીનો મહત્વનો વડો. એના વિષે મેં ઘણું બધું કહેલું છે. પણ એની બે ખાસિયતો વિષે તો હું કહ્યા વગર નહિ રહી શકું. ખેલકૂદની કોઈ હરીફાઈ લઇ લો કે તરણ સ્પર્ધા વિષે ઊંડું તપાસી જુઓ. નરીયાની માસ્ટરી એ હતી કે તે કુવામાં પડે અને નીચે તળિયે જઈને યોગાશન કરે. એ વાત અલગ હતી કે એને એક જ આશન આવડતું તે હતું, પદ્માશન. અને એની બીજી માસ્ટરી એ હતી કે ગમે તેવા ઝેરી કે બિનઝેરી સાપને એ પુંછડીથી પકડી લેતો અને દોરડા ફેંકની જેમ સાપ ફેંક રમત રમે. ઓલમ્પિકમાં આ રમતોની કોઈ હરાઇફાઇ નથી થતી, અને જે થાય છે એમાં નરેશ બિચારો ઢીલો પડે !
એક વાર સાંજે ડિનરમાં મારી બાએ મારા મનગમતા દહીંવડા બનાવેલા. મનગમતી વસ્તુ વધુ ખવાઈ જાય એવું લખાણ તો તમને કોઈ પણ ગ્રંથમાં મળી આવશે. વધુ ખવાઈ જાય તો તળાવની પાળ પર લટાર મારવા નીકળવું  એવું કદાચ બધા ગ્રંથોમાં ના પણ લખ્યું હોય. હું લટાર મારવા માટે નીકળ્યો. સૂર્યાસ્ત તો થઇ ગયેલો અને વાદળમાં વાદળાઓ પણ દેખાતા હતા બોલો. અંધારું હજી બેટ પકડીને બેટિંગ કરવાની તૈયારીમાં હતું. જો કે અમારા પગ તો એ પાળ પર એવા ટેવાઈ ગયેલ છે કે અંધારું હોય તો પણ અમે કદી તળાવના પાણીમાં પડયા નથી. જો કે છતાં હું તો લાઈટના થાંભલાની લાઈન પકડીને ચાલતો હતો. તળાવની પાળે એક હનુમાનજીની ડેરી અને બાજુમાં નાનો એવો આશ્રમ. અંધારામાં ચાલવું અને સામે હનુમાનજી દેખાય એટલે બીક સહજ મેં એ બાજુ જોયું અને એક હાથને હૃદય પર મૂકીને માથાને 100 ડિગ્રીના ખૂણે નમાવ્યું. અને જેવું માથું ઉપર આવ્યું કે મારી આંખો એ બે ચમકતી આંખો અને ચમકતા દાંત જોયા.આંખો અને દાંત જાણીતા લાગ્યા એટલે હું એ બાજુ વાળ્યો. જઈને જોઉં તો જીલો હસે. હસે એટલે, બેવડ વળી જાય એટલું હસે. માંડ હસવાનું ખાળીને એણે મને બોલાવ્યો
“ અરે રીતયા તું ? ”
“ હું તો ઠીક પણ તું અત્યારે અહીંયા, અને આ હાલતમાં ? ”
“ મારી હાલત તો સારીજ છે. પણ જોજે કોઈને કહેતો નહિ કે હું એકલો એકલો હસતો હતો. ”
“ કોઈને નહિ કહું, પણ મને એ તો કહે કે તું શું કામ આટલું બધું હસે છે ? ”
“ નરીયો …. ” ને વળી તે જોર જોરથી હસવા લાગ્યો. મેં એને પેટમાં હોય એટલું હસી લેવા કહ્યું.
“ નરીયો, ગાડીના પાટે રોજ વહેલી સવારે કસરત કરે છે ”
“ એમાં નવું કે હસવા જેવું શું છે? ”
મને કસમ આપીને જીલાએ બાંધી લીધો. પણ એને જે વાત કરી તે થોડી કૌતુક ભરી પણ હતી.
બીજી વહેલી સવારે હું છાનોમાનો ગાડીના પાટે પહોંચી ગયો. આગળ લખતા પહેલા ત્યાંનું દ્રશ્ય સમજાવી દઉં. એક જ લાઈનમાં ત્રણ ટ્રેનના ટ્રેક. છેલ્લા ટ્રેમાં કાયમ એક બે વેગન કોચ કે એક્સ્ટ્રા ડબ્બા પડેલા હોય. એન્જીન શન્ટિંગ કરે એટલે એમાંથી કાચા અને બળેલા કોલસા પાટા વચ્ચે પડે. એ કોલસાને અમે બધા વાપરીએ. આથી રેલવે વાળા ખુશ કારણ કે એમને પાટા વચ્ચે પડેલ કોલસાની ભૂકીને સાફ ના કરવી પડે અને અમે એનો ઉપયોગ કરતા. હું તો છાનોમાનો એક ડબ્બા પાછળ જઈને નરીયો શું કરે છે તે જોવા લાગ્યો. એના નિત્ય પ્લાન મુજબ એ બે ડોલ લઈને આવ્યો અને પડેલા કોલસા અને ભૂકીને ડોલમાં ભરવા લાગ્યો. આછાં અંધારામાં પણ એના મુખ પર મેં પ્રસન્નતા જોઈ. મને તો એ નહોતું સમજાતું કે જીલો પેટ પકડીને હસે એવું તો આમાં શું હશે ?
થોડી વાર પછી નરેશે જે એક્ટિવિટી ચાલુ કરી તે રસ પડે એવી લાગી. જેવી એની બેય ડોલો ભરાઈ કે એક ડોલને એ ઉપાડીને માથા સુધી લઇ જાય. પછી બીજી ડોલને બીજા હાથે ઉપાડીને રિપીટ કરે. પછી તો ભાથી એ બેય ડોલને એક સાથે ઉપાડીને ઊંચી નીચી કરે. થોડી વારમાં તો સલમાન જેમ શર્ટ કાઢીને મંડ્યો. અને જે એકશનો મને દેખાઈ એમાં હું પણ ડબ્બા પાછળ લપાઈને હસવા લાગ્યો. અને એમાંય જયારે એને ડોલોને ક્રોસ કરીને ઊંચી નીચી કરીને કરતબ કર્યું કે મારાથી જોરથી હસાઈ પડ્યું. અને એ બાજુ નરીયાના હાથમાંથી ડોલ પડીને સીધી એના પગ પર. મારાથી  હસવું અને એના પર દયા, બેય એકસાથે ના થઇ શક્યું આથી હું તો ભાગ્યો. પણ જેવો હું થોડો આગળ ગયો કે જીલો દેખાયો.
“ મને ખબર હતી કે તું પણ આવવાનોજ ! ”
“ હવે હસવાનું બંધ કર, અને ચાલ જઈએ. કાલે મિટિંગ બોલાવીશું ” એમ કહીને અમે બંને પોતપોતાના ઘરે આવ્યા.
બીજા દિવસે ટીખળ ટોળી તળાવની પાળે ભેગી થઇ. મારા, હકાના, અશ્કા અને દિલાના ઘરે સાંજનું ડિનર વહેલું પતિ જાય. આથી અમે લોકો વહેલા આવીને ગપ્પા મારતા હતા. ધીરે ધીરે જીગો, જલો, દિલો, ટીનો અને છેલ્લે એના મિત્ર લાલાને લઈને વજો પણ આવી ગયો.
“ કોઈ મને એ કહેશો કે આજે અચાનક મિટિંગ કેમ ? ” જેમ્સ બોન્ડ જીગાએ આવીને તરત પૂછ્યું.
“ કેમ આ વખતે તું કોઈ ખબર નથી લાયો એટલે ? ” હકાએ એને ચીડવ્યો
“ હકલા……? ” ટીનાએ જોરદાર ઘાંટો પાડ્યો કે હકો એકદમ ચૂપ.
“તેં જ મિટિંગ બોલાઈ છે તો ફોડ પાડ ”
“ સ્યોર, શિયાળાની વહેલી સવારે આપણે બધા દોડવા નીકળીએ ત્યારે નરીયો ગોદડાંની ઉંફમાં ચૂર હોય. હાઈસ્કૂલના પુલ અપ્સ સ્ટેન્ડ પાસે આપણે બધા મથતા હોય અને એ મહાશય આપણને જોઈને મશ્કરીએ ચડે ”
“ હા એ ખરું હો ” હકાએ મને સપોર્ટ કર્યો.
“ હા તો આગળ ચાલુ રાખ…. ” વજાએ મને ધીમેથી ધક્કો માર્યો.
“ મને અને જીલાને ધ્યાનમાં આવ્યું છે કે નરીયો હમણાં રોજે વહેલી સવારે કસરત કરે છે ”
“ હેં…? ” અશોકે આશ્ચર્ય કર્યું.
“ કોઈ કાળે ના બને ” દિલો ચિલ્લાયો.
“ મેં એને સગી આંખે જોયો છે ” કહીને જીલો હસવા જતો હતો પણ મેં એને એવો દબાવ્યો કે તે ચૂપ થઇ ગયો.
“ અરે તો રીતેશ કહે એ ખોટું ? ” હકાએ બંને સામે ઘુરકિયું કર્યું.
“ ભાઈઓ, મિત્રો, શાંતિ. ” નરેશે બધાને શાંત પાડ્યા. અને બોલવાનું ચાલુ કર્યું. “ ઓલમ્પિકના રોજે આવતા આંકડા જોઈને મને બહુ લાગી આવે છે. હવે હું જ્યાં
સુધી કહું નહિ ત્યાં સુધી બધા ચૂપ રહેજો. જીવ મને એટલે બળે છે કે અમેરિકા, ચીન અને જાપાન જેવા બધા સોનુ ચાંદી અને કાંસાના મેડલો લઇ જાય છે. અને ભારતના ભાગે એક જ મેડલ. બોલો પછી જીવ બળે કે નહિ ? ”
“ બળે હો ભાઈ બળે ” જીગાએ કહ્યું.
“ જીવ શું બધું બળે ” વજાએ પણ સાથ પૂર્યો.
“ હા તો શું નરુ ? ” ટીનાએ કહ્યું.
“ આપણા રેસલર નરસિંહ યાદવ પર ઓલમ્પિક કમિટીએ પ્રતિબંધ લાદી દીધો છે.”
“ હા એ ડોપ ટેસ્ટમાં ફેલ થયો છે ” જીગો બોલ્યો
“ એટલે જ હું ખેતીમાં લાગી ગયો; સાલું મરીએ ત્યાં સુધી ટેસ્ટો આપવાની ! ” વજાએ કુવામાં પથ્થર ફેંક્યો. હું બધા સામે જોવા લાગ્યો એટલે હકાને ખબર પડી ગઈ કે વજાએ કોઈક લોચો માર્યો છે.
“ જિંદગીનું બીજું નામ જ ટેસ્ટ કેમ ભૂરા ? ” હકાએ કહ્યું.
“ કોણ ભૂરો ? ” અશ્કાએ પૂછ્યું.
“ અલ્યા ડફોરો, હવે શાંતિથી નરીયાને સાંભળશો કે ? ” ટીનાએ તળાવમાં પડઘા પડે એવી બૂમ પાડી કે બધા શાંત, સાથે નરીયો પણ. એ બધા સામે જોવા લાગ્યો એટલે મેં એને ઈશારો કરીને ગાડીને આગળ ધપાવવા કહ્યું.
“ હા તો નરસિંહ યાદવ એક ધુરંધર કુસ્તીબાજ છે અને એ એક ગોલ્ડ મેડલ ના લઇ જાય એના માટેથી એનો ટેસ્ટ લીધો ને એ ફેલ. ”
“ પછી ? ” વાર્તા સાંભળતો હોય એમ જીલાએ પૂછ્યું.
“ એ ટેસ્ટમાં ફેલ થયો અને તારી કસરત કરવાની ક્રિયા સાથે કોઈ કનેક્શન ખરું ? ” અત્યાર સુધી શાંત દલાએ પૂછ્યું.
“ બિલકુલ કનેક્શન, મારે સરકારને કહેવું છે કે નરસિંહ યાદવ ફેલ થયો તો એના બદલે નરેશ પંચાલ ભાગ લેશે ”
“ તું ભાગ લઈશ ? ” હકાએ બહુ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.
“ કેમ મારાથી ભાગ ના લેવાય ? હું પણ ભારતનો નાગરિક છું. અને તમે મને જેવો તેવો ના ધારશો. ”
“ કેવો ધારીએ બોલ ? ”
“ અરે શાખામાં જતો ત્યારે દર વખતે સામે વાળાને કુસ્તીમાં હરાવી દેતો પૂછ અશ્કાને”
અશોક એની સાથે શાખામાં જતો એની સૌને ખબર છતાં તે તો સંકોડાઇને બેસી ગયો; જાણે નરીયાએ એની સામે કોઈ મર્ડરનો આરોપ મુક્યો હોય.તેમ છતાં એને હકારમાં ડોકું હલાવ્યું જાણે મહા પરાણે.
અમને લોકોને એની હિમ્મત સામે કોઈ વાંધો નહોતો. કુવામાં બે બે ત્રણ ત્રણ મિનિટ શ્વાશ રોકીને તળિયે બેસી રહેવું એ કોઈ નાનીમાંના ખેલ નહિ.
“ પણ નરીયા, રિયો તું આટલો જલ્દી પહોંચીશ કેમ ? ”
“ તમને એવું લાગે છે કે હું લોકલ ટ્રેનમા જઈશ ? અરે હવે તો ઠેર ઠેર એરપોર્ટ ફૂટી નીકળ્યા છે. અમદાવાદ જઈને સીધો પ્લેનમાં રિયો ”
“ તને ખબર છે રિયો ક્યાં આવ્યું ? ” દલાએ પૂછ્યું
“ આ રિયુ રિયો ઉત્તરમાં ” એમ કહીને નરીયાએ તળાવ બાજુ ઈશારો કર્યો.
“ તારી ભલી થયા નરીયા ” મેં માથું ફૂટ્યું.
“ નરેશ એ તો બીજા દેશં છે, ભારતમાં નથી. ” જેમ્સ બોન્ડ જીગાએ કહ્યું
“ તો કુસ્તી કેન્સલ ” નરીયો એકદમ ઠંડો પડી ગયો. અને અમે બધા ચાર પાંચ ગ્રામ હસીને એના પર દયા ખાવા લાગ્યા.
“ કઈ નહિ એ બહાને તારે એટલી કસરત તો થઇ ” દિલાએ એને હિમ્મત આપી.
“ નરીયા તને ખોટું ના લાગે તો જીલો તારી એક્ટિંગ કરે ”
“  એમાં શું કર જીલા ”
“  ના હો, પછી હું એકલો હોય ત્યારે મને મારે ” જીલો બિયો.
બધાએ એના વતી ખાતરી આપી અને હકાએ તો ત્યાં સુધી કહ્યું કે સો ના સ્ટેમ્પ પર પણ એ લખી આપશે. આથી જીલો તૈયાર થયો. અને એણે વારાફરતી કોલસાની ડોલો સાથે કસરત કરતા નરિયાની લાકડા ફાડ એક્ટિંગ કરી.
મિત્રો,લાકડાફાડ શબ્દની શોધ આશરે ઈ.પૂ. 230ની સાલમાં અમારા મહેલ્લામાં થયેલી. એને બીજા મહેલ્લાના લોકો આબેહૂબ પણ કહે છે. જીલાની લાકડાફાડ એક્ટિંગ જોઈને ખુદ નરીયો પણ એટલું હસ્યો કે એને જોઈને જીલોય પેટ પકડીને હસ્યો.
એક વર્તુળમાંથી આવેલ માહિતી મુજબ આ ઘટના પછી, જીલો કદી નરીયાથી ડરતો નહિ.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 5 Comments