એક રૂપિયો

એક રૂપિયો ( ટૂંકી વાર્તા)

લાલ પીળા ગલગોટાના ફૂલોથી ખીચો ખીચ ભરેલી લારી લઈને એક આઘેડ વયનો ભાઈ રોડના એક ખૂણે આવીને ઉભો રહ્યો. થોડીવારમાં છુટા છવાયા ગ્રાહકો આવવા લાગ્યા. ગલગોટાના મોટા મોટા ફૂલો જોઈને કોઈ પણનું મન લલચાય તેવા તાજા ઉતારેલા ગલગોટા મહેકી રહ્યાં છે. ગ્રાહકોને સંતોષ આપતો એ આઘેડ વયનો વેપારી વચ્ચે વચ્ચે સમય મળ્યે ચા પણ પી લે છે. ચાની ચુસ્કી લેતો એક ભાઈ આવ્યા ને આખી લારીમાં આમતેમ જોવા લાગ્યા. ચાની ચુસ્કી લેતાં લેતાંજ વેપારીએ કહ્યું.
“ એકદમ તાજાં જ તોડેલા છે ભાઈ….ચા પીશો ? તો મંગાવું ”
“ ના ના થેન્ક યુ……મારે એક ફૂલ લેવું હતું ” પેલા ભાઈએ ચારે બાજુ નજર ઘુમાવીને કહ્યું
“ એક ફૂલથી શું થશે ? સાહેબ ગલગોટા તાજાં જ છે ”
“ મને તમે કરમાયેલું કે ગમે તેવું ફૂલ આપશો તો પણ ચાલશે, પણ મારે તો એકજ ફૂલ જોઈએ છે. હું મફત નહિ લઉં; એક રૂપિયો આપીશ. ”
“ લઈલો તમને જે જોઈએ તે ” કહીને વેપારીએ આખી લારી સામે હાથ બતાવીને સંજ્ઞા કરી.
પેલા ભાઈએ પણ એક ફૂલ લઈને બદલામાં એક રૂપિયો આપ્યો.
“ એક ફૂલ માટે તો કાંઈ થોડા પૈસા લેવાય, ભાઈ…..” કહીને પેલાએ રૂપિયાનો સિક્કો પાછો આપ્યો.
“ રાખો ભાઈ…તમે વેપારી છો. તાજા ફૂલો જોઈને થયું કે એક ફૂલ સૂકવીને આંગણામાં રોપીશ ”
“ હવે તો હું એ રૂપિયો રાખું તો મારો રામ મારા પર રૂઠે. આજ સુધી ઘણા ગ્રાહકો આવ્યા પણ તમારા જેમ એક ફૂલના અનેક ફૂલ કરવા વાળા તો કદાચ તમે એક જ ! એ રૂપિયાની ચોકલેટ લઈને ઘરે તમારા બચ્ચાને આપી દેજો. એના જેવો નફાનો સંતોષ કંઈક અલગ જ હશે !
પેલા ભાઈએ ફૂલને થેલીમાં મૂક્યું અને લારીવાળા વેપારીને મનોમન વંદન કરીને ઘરે જવા નીકળી ગયા.

Advertisements
Posted in નવલિકા | 2 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૩૮

ઘમ્મર વલોણું-૩૮

છેલ્લા ઘણાં દિવસોથી ઘરમાંથી નકામી વસ્તુઓ ફેંકાવા લાગી છે. માળીયા ને કબાટો સાફ થવા લાગ્યા છે. દિવાલો પર જામેલી ધૂળને જુડી જુડીને ખંખેરાય છે. બાવા અને જાળાને સમેટી લઈને સાફ કરાય છે. આથી લાગ્યું કે હવે દિવાળી નજીકમાં આવતી હશે. બજારમાં રંગોળી પુરવાના કલરો વેચાવા લાગ્યા ને ફટાકડાની દુકાનો ખુલવા લાગી. આથી થયું કે નક્કી હવે દિવાળી એકદમ નજીક આવી ગઈ.

તહેવારો મનાવવામાં અને વહેવારો સાચવવામાં જ આખું વર્ષ નીકળી ગયું. સમય કેવો ઝટપટ સરકી જાય છે !

આ બધું જોઈને એવા વિચારો મનમાં આકાર લેવા લાગ્યા કે; ઘડી ભર તો દિશા શૂન્ય !

તો યે, મન આગળ આપણી શી વિશાત ! કોઈએ મરકટ સાથે મનની સરખામણી કરી છે; તો પણ મન એમાં સાક્ષી પૂરતું કૂદી પડે છે !

આખા વર્ષની ધૂળ, જાળા કે બાવાને કાઢીને ઘરને એકદમ સ્વચ્છ મનોહરી બનાવવાની ઘેલશા તો એમાં પ્રાણ પુરે છે. તમારે ક્યાંક બહાર જવાનું થાય તો ઘર તો ત્યાંજ રહે છે. કોઈક આપણા ઘરે આવે તો તેનું ઘર એની જગ્યાએ સ્થિર ! ઘર તો ફરતાં નથી પણ આપણે ફરીએ છીએ. આથીજ મારા મનમાં જે વિચારોએ આકાર લીધો તે અસ્થાને નહોતો.

જો આખા વર્ષની ધૂળ, જાળા કે બાવાને કાઢીને ઘરને એકદમ સ્વચ્છ મનોહરી બનાવવાની ઘેલશા તો; આ તનમંદિરને મનોહરી બનાવવાની જીજ્ઞસા કેમ અળગી ?

વિચારોને અનુમોદન આપવા જેવું કે નહિ ?

જે ઘર સાફ સુફ રાખીએ ત્યાં આપણે વસીએ છીએ. અને તન મંદિરમાં આપણો આત્મા ! તો આપણા માટે જ ઘરને સાફસૂફ રાખવાનું ? જ્યાં આપણા અસ્તિત્વને અનુપમ બનાવનાર આત્માના ઘર માટે કશું પ્રાધાન્ય નહિ  ?

“ બસ હવે રહેવા દે…. તમારા તન મંદિરમાં કચરો તો દિવસે દિવસે વધતો જાય છે. તમે મનુષ્ય લોકો સ્મશાનમાં જાવ કે વેરાગી થવાની વાત કરો છો ને જાનમાં જાવ તો લગન કરવાના કોડ !”

મારા વિચારોની હારમાળાને તોડતો આવાજ આવ્યો કે વળી; ફરી મારા કામમાં લાગી ગયો.

 

Posted in પ્રકીર્ણ | 1 ટીકા

કાના

                       કાના

આ મોતી સા બીન્દુડા વીણી ભરું છાબડી

ખોબલે ને ખોબલે હું ભરીશ એને થાબડી

જતન કરી રાખ્યા જેહ હેતથી રૂડા વધાવી

વ્હાલે પરોવીને નવલી તારી માળા બનાવી

 

ખીલી ઉઠી જો પ્રભાતે ને વેરતી કુંજે સ્મિત

મઘમઘી ઉઠ્યું છે મારું વનરાવન કેરું હેત

ચૂંટી ચૂંટી ને એને વીણું સખી હૈયે મલપતી

જોઈ લે જે તું માધવ હું વાત કોઈને ના કેતી

 

હસમુખડી થઈ છોડે આજ ખીલી છે કળીઓ

તારી પ્રીતે થઇ ઘેલી ભલે વધે છો વેરીઓ

માળા પહેરાવીશ તને ફૂલડે વધાવીશ કાના

મુખ ના ફેરવીશ ભલા કરે રાધા અછોવાના

Posted in કાવ્યો/ ગઝલો | Leave a comment

Happy Diwali & new year

HAPPY DIWALI AND HAPPY NEW YEAR 

Posted in પ્રકીર્ણ | 4 ટિપ્પણીઓ

દૂધ પૌંવા

દૂધ પૌંવા

જ્યારે અમે લોકો એકદમ નાનલા હતા ત્યારે એવી રમતો રમતાં કે મોટા પણ રમી શકે. એકદમ ફાલતુ વાત કરી નાખી કેમ ? લખી જ નાખ્યું છે તો હવે ભૂંસતો નથી. દોસ્તો, શરદ પૂર્ણિમા એ કોઈ શાસ્ત્રોમાં લખેલ તહેવાર નથી. અને મને જાણ છે ત્યાં સુધી એ કોઈ જાહેર રજામાં પણ સ્થાન પામેલ નથી. આ વાત અમે કરતા હતા કે દિનો અકળાયો.
“ શરદ પૂનમની તો જાહેર રજા જ હોય ”
“ મને ખબર છે ત્યાં સુધી તો નથી હોતી ” વજાએ સાથ પૂર્યો.
“ વજલા…. ?? ” નરીયાએ એની સામે આંખો કાઢી.
“ એલા દિનિયા તું તો વાર તહેવારે ય સ્કૂલે ના જતો હોય; પછી તારે માટે તો રજા શું ને વજહ શું ? ” દિલો તાડૂક્યો.
“ મિત્રો, શરદ પૂર્ણિમા શેના માટે ફેમસ ? ” જીગાએ વાતાવરણ શાંત પાડવા મૂકી આપ્યું.
“ પૂનમ માટે કેમ ટીના ? ” અશ્કાએ અડધા ઊંઘમાં ટીનાને પૂછ્યું.
“ તારી તો…પૂનમ માટે પૂનમ ના હોય તો પૂનમ ધિલ્લોન હોય ? આડી અવળી વાતો કરવી હોય તો હું આ ઉપડ્યો ” હકો તો બગડ્યો.
મેં હકાને શાંત પાડ્યો અને મુખ્ય મુદ્દા પર વાતને લાવવા ટ્રાય કરી.
“ જીગરીઓ….આ વખતની શરદ પૂર્ણિમામાં કંઈક એવું કરીએ કે મજા આવી જાય ” શાંત બેઠેલ દલાએ પોતાની દરખાસ્ત મૂકી.
“ હા યારો…કંઈક કરીએ મારો પૂરતો સાથ ” એમ બોલીને જીલો તાડુકીયો.
“ મારો પણ …. ” અશ્કો પણ આંગળી બતાવીને ઉભો થયો.
“ નીચે બેસ ને વેવલિયા….અહીંયા કોઈ ક્લાસ ટીચર હાજરી નથી પૂરતા ” ટીનાએ એને નીચે બેસાડ્યો.
“ બધા…..એ વિચારો કે શું કરીએ ? ” મેં બધાને શાંત પાડવાની ટ્રાય કરી.
“ એક કામ કરીએ તો ? ” દિલો બોલ્યો
“ બોલ બોલ દિલા ” નરીયો ઉત્સાહમાં આવી ગયો.
“ આખો મહેલ્લો શરદ પૂર્ણિમાની રાત્રે આંધળો પાટો રમીએ ”
“ હત..તારીની પણ એના માટે મને ઘરેથી નહિ મોકલે.એક વાર મારે જગા સાથે ઝગડો થયેલો તે ” ધમાએ કહ્યું. કે ત્યાં બેઠા બેઠા જ ટીનાએ એક ઢેખાળો એની તરફ ફેંક્યો. ત્યાં જ અંધારું હોય ને લાઈટ થાય તેમ જગો ઉભો થયો
“ શાંત ભાઈઓ…શાંત, એજ મુદ્દા પર મને એક બીજો વિચાર આવ્યો છે જો બધાને ગમે તો ! ”
“ તો પછી ભસ ને ” હકો બરાડ્યો.
“ આખા મહેલ્લા માટે રાત્રે દૂધ પૌંઆનો પ્રોગ્રામ રાખીએ તો કેવું ? ”
“ આઈડિયા તો સારો છે પણ આખા મહેલ્લા માટે…? ” જીગાએ ચિંતિત થઈને કહ્યું.
“ આ વજલાની ભેંસનું દૂધ ક્યારે કામમાં આવશે બોલ ? ” જીલો ફોર્મમાં આવીને બોલ્યો. પણ વજો એકદમ ચિંતામાં પડી ગયો.
“ હા વજાની ભેંસના દૂધ સાથે પૌંઆ મતલબ ફૂલ ફ્લેગ શરદ પૂર્ણિમા મિજબાની ! ” અશ્કો કૂદવા લાગ્યો.
“ એય દડૂક…..દૂધનું થયું હવે પૌંઆનું શું ? ” દિલાએ સાચી વાત કહી.
“ મિત્રો, હોળીમાં ગોઠ ઉઘરાવીએ છીએ ને ? એજ રીતે ” અને મનિયાએ આખી યોજના સૌને કહી સંભળાવી. કે જેમા ઉદાસ બની ગયેલ વજો પણ ઉત્સાહમાં આવી ગયો.
અમે લોકો જે વાતને પકડીએ તે આશાનીથી છોડીએ નહિ. એક વાત નક્કી કરી કે આખા મહેલ્લાને દૂધ પૌંઆ ખવરાવવા એટલે ખલાસ. અને એ ગઠબંધન મુજબ અમારી ટીખળ ટોળી એ જહેમત ઉઠાવીને બધું ગોઠવી દીધું.
શરદ પૂર્ણિમાની સાંજે વજાના ઘરેથી તાજી ભેંસનું તાજું દૂધ આવ્યું. વિનુ મોદીની દુકાનેથી પૌંઆ આવ્યા. આખા મહેલ્લાના લોકોને થાય એટલા દૂધપૌંઆની સામગ્રી તો આવી ગઈ પણ એને બનાવવા શેમાં ? એવી ચિંતા અમારી ટોળી સામે આઈ પડી. બધાં એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા.
હવે ?
ટીમ ઇન્ડિયા બોલિંગ કરતી હોય ને છેલ્લી ઓવરમાં બે જ રન બાકી હોય ત્યારે ગૂંચળું વળીને જે વાર્તાલાપ કરે તેમ, અમારી ટીખળ ટોળીની હાલત થઇ ગઈ. વાર્તા ને અંતે તો સૌ સારા વાનાં થાય તેમ, અમારો પ્લાન હેમખેમ પાર પડ્યો. હકો જઈને એના પપ્પાના મિત્ર એવા શ્રી ચંદુભાઈ કંદોઈને ત્યાંથી એક મોટું તપેલું લઇ આવ્યો.  તપેલામાં દૂધ અને પૌંઆ નાખીને ધમાની અગાશીમાં બધા ભેગા મળીને મૂકી આવ્યા. પહેલાં તો જીગાએ એનો વાંધો ઉઠાવેલો કે, તેની અગાશીમાં કેમ નહિ ?  મિત્રો જેમ ભગવાને બધાને કંઈ ને કંઈ બક્ષીશ આપેલી છે તેમ, ધમાનું ઘર એકદમ ખુલ્લું હતું. ઘરમાં ઊગેલ ચંપો પણ તેની અગાશીમાં છાંયડો નહોતો પાડી શકે તેમ. અને શાસ્ત્રોના લખાણ મુજબ, ચંદ્રમાની ચાંદનીનું તેજ જો દૂધપૌંઆ પર પડે તો એ સંપૂર્ણ પણે પ્રસાદ બની જાય છે.
અમારી ટીખળ ટોળી તો જમી ને તરત જ ઘર બહાર આવી ગઈ હતી. એક ધમો હજી નહોતો આવ્યો. જોકે અમે લોકો પણ ધમાની રાહ નહોતા જોતા. જયારે પણ રાત્રે મોડે જાગવાનો પ્રોગ્રામ હોય એટલે ધમો ના જ હોય. એવું નહોતું કે ધમાને નહોતું ગમતું. પણ એકવાર ધમાને જગા સાથે ઝઘડો થયેલો આથી તેનાં ઘરનાં લોકો નહોતા આવવા દેતા.
એકવાર અમે બધા હજી નવ જ વાગેલા કે તપેલામાં જોઈ આવ્યા કે દૂધપૌંઆ કેવા બન્યા ! અમને બધાને ઉપર ચડતા જોઈને નરીયાના પપ્પા અમારી પાછળ છાનામાના આવ્યા. તેઓ સમજી ગયેલા કે અમારી ટીખળ ટોળી ઉપર રિયે રિયે જ અડધું તપેલું ખાલી કરી નાખશે. પણ મિત્રો અમારી ટોળી  ટીખળ હતી પણ અવિશ્વાશુ નહોતી. હકાએ તપેલું ખોલીને જોયું તો હજી પણ પૌંઆ ઉપર દેખાતાં હતાં. વળી તપેલાને ઢાંકીને બધા નીચે જવા લાગ્યા કે સંતાઈને અમને બધાને જોતાં નરીયાના પપ્પા નીચે જતાં દેખાયાં. આથી દિલાએ સાંકેતિક ભાષામાં કહ્યું કે અમે લોકો સમજી ગયા કે દિલો શું કહેવા માંગે છે.
જેવી અમારી ટોળી નીચે આવી કે વડીલ લોકોએ મનોરંજન માટે એક ગેમ રમવાની યોજના બનાવેલી. સામ સામે બે ટીમો ગોઠવાઈ ગઈ. આજે તો હકો સામેની ટીમમાં હતો.મને ઘણી નવાઈ લાગી. જોકે હકા માટે તો ઘણી બધી નવાઈ નો સામનો કરી ચુક્યો છું અને હજી કરવો પણ પડશે. હું તો મારી રીતે જ ઉભો હતો કે અશ્કો મને ઈશારા કરે. હવે સમજાયું કે હકો સામેની ટીમમાં આજે કેમ ? કારણ આજે તો રસીલા પણ સામેની ટીમમાં હતી. અને રસિલાનો ભાઈ તે દિવસે બહારગામ ગયો હતો. મને થયું કે ચાલો મારા નસીબમાં કોઈનો પ્રેમ નથી તો કોઈકનાં નસીબમાં તો છે. અને હકો માટે માટે કોઈક નહિ પણ મારો પરમ અને ધરમ મિત્ર.
રમત રમવાની એવી જામી કે ક્યારે બાર વાગી ગયા તે ખબર ના પડી. તપેલું નીચે લાવવાની જવાદારી અમારી ટીખળ ટોળીની હતી. આથી જીગાએ ઈશારો કરીને અમને ગેમમાંથી ખસી જવા કહ્યું. બન્યું એવું કે અમારી ટોળી બહાર થઇ કે ગેમમાં ભંગ પડ્યો અને ગેમ રોકાઈ ગઈ. એક વડીલે ઘાંટો પડ્યો
“ જાવ દૂધ પૌંઆ લઇ આવો હવે ટાઢા બોર થઇ ગયા હશે ”
“ અલ્યા પૌંઆ ભેગા બોર પણ નાખ્યા છે ? ” ધમાએ ધીમેથી કહ્યું. કે દિલાએ એને માથામાં એક નાની એવી ટાપલી મારી.
દિલો, ટીનો, જીગો, અશ્કો, જીલો , વજો , હકો અને હું તપેલું લેવા ગયા. ધીમેથી ઊંચકીને અમે લોકો તપેલું નીચે લાવ્યા. તપેલું નીચે મૂકીને એનું ઢાંકણ ખોલ્યું કે બધા જોવા લાગ્યા. વડીલ લોકો ઓટલા પર પોત પોતાની બેઠક જમાવવા લાગ્યા.
થોડો કોલાહલ તો થાય જ પણ આ કોલાહલમાં કોઈ નવીનતા હોવાની ગંધ આવી કે અમે લોકોએ એ બાજુ જોયું. બધાંની નજર ત્યાંજ હતી. જોયું તો જલો, જમીન પર ચતો પાટ પડ્યો છે; અને બે હાથ જોડીને આકાશ સામે સૂતો છે. બધાં વિસ્મય પામતા હતા કે જલો ઉભો થયો અને ફરી આકાશ સામે હાથ જોડીને મનમાં કશુંક બોલતો હતો. એ વિધિ પુરી કરીને તે અમારી ટોળીમાં આવ્યો.
“ જોયું આજે ભગવાને આપણી શરદ પૂર્ણિમા ઉજવવાની ભક્તિને માન્ય રાખી છે ”
“ માન્ય તો કાયમ રાખે છે ને મજાની દૂધ જેવી ચાંદની ધરતી પર ફેંકે છે ” દલાએ કહ્યું.
“ એમ નહિ ”
“ તો કેમ ? તું જ સમજાવ ને ” ધમાએ કહ્યું.
“ આપણે તો અડધું તપેલું જ દૂધ અને પૌંઆ રાખેલા ને ? ”
“ હા તો ? ” મેં ભોળા ભાવે એને પૂછ્યું.
“ એજ કે આપણે અડધું તપેલું દૂધ અને પૌંઆ રાખેલા ને ભગવાને આખું તપેલું ભરી આપ્યું ” બોલીને જલો તો ગજ ગજ છાતી ફુલાવતો મહેલ્લા વચ્ચે ઉભો છે. સાંભળી ને આખો મહેલ્લો હસી પડ્યો.
Posted in પ્રકીર્ણ, હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 3 ટિપ્પણીઓ

ભગો ભૂલો પડ્યો

ભગો ભૂલો પડ્યો

ભગો નામ આમતો ઘણું જાણીતું છે. એનું મૂળ નામ ભગવાન હશે એવું અમે લોકોએ માની લીધેલું છે. તમે પણ માની લો બહુ નુકશાન નહિ જાય. આ ભગાનું નામ થોડા દિવસ અમારા મહેલ્લામાં પણ જાણીતું બની ગયેલું. ભગો એટલે અમારા મહેલ્લાનો તો નહીં જ, કે નહીતો બીજા મહેલ્લાનો. તો એવું પણ નહોતું કે એ અમારી ટીખળ ટોળીમાંના કોઈના ઘરે આવ્યો હોય. બહુ લાબું ચલાવ્યા વગર કહું તો; તે એક જાનમાં આવેલો. અને એ લગ્ન પ્રસંગે અમારો અશ્કો એને મળેલો. આથી બેઉ ટેમ્પરી દોસ્ત બની ગયેલા. અશ્કાએ એને ફરી કોઈક વાર મળવા માટેની વાત કરી રાખેલી. ભગો વધુ પડતો મળતાવડો હશે અને અશ્કાને મળવાની લાહ્યમાં અમારા ગામની મુલાકાત લેવાનો પ્લાન ઘડ્યો. અમારા એરિયામાં અને અમારા બધામાં પ્લાન ઘડી નાખવા, એટલે રમત વાત !
અમારા ગામને પણ અમદાવાદની જેમ ચારેબાજુ દરવાજા છે. ભગાએ અશ્કાને મળવા માટે એક પણ દરવાજા વાળો રોડ પસંદ ના કર્યો. પછીથી જાણવા મળેલ કારણ મુજબ, એનું ગામ એવું ગોઠવાયેલું હતું કે, એક પણ દરવાજા વાળો રોડ સેટ નહોતો થયો. એણે વચ્ચનો રોડ ( એને અમે લોકો કેડી પણ કહીએ હો ! )પસંદ કરીને પ્રયાણ કર્યું. એ રસ્તે આવતા વચ્ચે એક નેળિયું આવે. નેળિયું મતલબ કે રસ્તાની બંને બાજુ ઊંચી હોય અને તળાવનું પાણી ક્યારેક એમાંથી વહે પણ ખરું ! જેવો ભગો નેળીયા પાસે આવ્યો અને જોયું તો તે નદી જેવું ભયંકર રૂપ લઈને વહેતુ હતું.
આ વખતે ખુબ વરસાદ પડેલો, આથી તળાવનું પાણી ઓવરફ્લો થઈને એ નેળીયામાં જાય. પાણી જોઈને ભગો તો ભાંગી પડ્યો. બેય હાથ માથે ટેકવીને પાણી સામે જોતો બેસી રહ્યો. એક દેડકો ડ્રાંઉં કરીને બોલ્યો કે ભગો ભાનમાં આવ્યો કે પોતે નિરાશ થઈને નેળીયાને કાંઠે બેસહાય બેઠો છે. એકવાર તો ઘરે પાછો જવા ઉભો થયો. થોડુંક ચાલીને પાછો આવ્યો કે ચાલ, થોડો આગળ જાઉં કદાચ ત્યાં પાણી ઓછું હોય.
આ ભગા માટે એવી હાલત થઇ કે નેળિયું પૂરું થાય એટલે તરત તળાવની પાળ; અને પાળે પાળે આવે એટલે સીધો અમારો મહેલ્લો. પાછો ફરે તો એનું ગામ દૂર પડે. અશ્કાને મળવાની લાહ્ય ! મનમાં ગણતરી કરીકે આ નેળિયું નેશનલ હાઇવે પાસે મળે; જે દૂર પડે. અને બીજી બાજુ એ ક્યાંથી નેળિયું પાર કરી શકે એની કોઈ ગણતરી ના કરી શક્યો.
ચાલો જે થવું હોય તે થાય, તરીને સામે કાંઠે જતું રહેવું. એમ મનમાં નવો પ્લાન ઘડીને લીધો. આજુબાજુમાં જોયું કે કોઈ દેખાય ખરું. શર્ટ કાઢીને એક મોટા પથ્થર સાથે બાંધીને સામે કાંઠે ફેંક્યો. સેહવાગે પહેલી ટ્રિપલ સેન્ચ્યૂરી મારેલી ત્યારે જે એક્શન કરેલી તે બેઠી એક્શન ભગાએ કરી, મનમાં બોલ્યો કે “ બસ આમજ હું પણ સામે કાંઠે જતો રહુ ”
શર્ટને મોકલીને પોતે જે ખુશ થયો એટલો જ દુઃખી બે મિનિટમાં થઇ ગયો. પેન્ટ પહેરીને અંદર પડે તો  કેવી હાલત થાય ? પાછો પોતે આજે જીન્સ ઠઠાડીને આવેલો. એમ જલ્દીથી સુકાય પણ નહિ. ફરી પાછી સેહવાગ જેમ બીજી ટ્રિપલ સેન્ચ્યુરીની એક્શન માટે પેન્ટ પણ સામે કાંઠે ફેંકી દીધું. હવે તો તે ખાલી નીકર પહેરીને સામે કાંઠે ફરતો હતો. અને સામે કાંઠે જવા માટે પ્લાન બનાવતો હતો.
હજી એટલાથી એની ચિંતાઓ હળવી નહોતી થઇ; કે એક કૂતરું આવતું દેખાયું. હડ હડ કરીને ભગો બૂમો પાડે છે. આજ સુધી, કુતરા કોઈના કપડાં લઈને ના ભાગે, છતાં પણ ભગો કેમ બૂમો પાડતો હશે ? બનેલું એવું કે એના ગામના પેડા ખુબ વખણાય; તે પેડાનું પેકેટ પેન્ટમાં પડેલું. અને એનાં જ પેડા કૂતરું એની સામે નહિ ખાય એમ માનીને તે એને હાંકતો હતો. કૂતરું પણ બહેરું હોય એમ એને સાંભળ્યા વગર નેળીયા બાજું જ આવતું હતું. એક પત્થર ઉપાડીને ફેંક્યો તો પણ એની જ મસ્તીમાં એ કપડાં બાજું જ આવવા લાગ્યું. આથી ભગાનો જીવ ઊંચો થઇ ગયો. જો કૂતરું પેડાની સાથે પેન્ટ લઈને ભાગ્યું તો પોતાની કેવી વલે થાય ? અશ્કાને મળવા કેમ કરીને જવું ? ઘણાં બધા સવાલો મનમાં થાય, ત્યાં તો કૂતરું એકદમ કપડાં નજીક આવતું જોયું કે ભગાએ નેળીયામાં ભુસ્કો માર્યો. અને બહાર નીકળીને ભાગ્યો તો કૂતરું ના દેખાય. ભગો તો બેય માથે હાથ પકડીને નીચે ઢળી પડ્યો. અરે રે એટલી વારમાં તો કૂતરું મારા કપડાં લઈને ભાગી ગયું ? એમ નિશાશા નાખતો ભગો, ભોંય પર આળોટવા મંડ્યો. આળોટતા જ એની નજર કપડાં પર પડી કે સડક દઈને ઉભો થઇ ગયો. અને પેલી બાજુ કૂતરું નેળીયામાંથી નીકળ્યું. મોઢમાંથી પાણી ટપકે, એ જોઈને ભગાએ એક મોટો બધો પથ્થર ઉપાડ્યો. અને કુતરા બાજુ ફેંકવા જતો હતો કે દૂરથી કોઈ આવતું દેખાયું. એટલો નસીબ વાળો કે પથ્થર એના ખુદના પગ પર ના પડ્યો.
એનો નીકર તો પલળી ગયો હતો એનું શું કરવું ? તેમ છતાં એને એના પર જ જીન્સ પેન્ટ પહેરીલીધું. અને ચાલવા લાગ્યો અમારા ગામ ભણી.
જેવો તે ગામમાં પેઠો કે કોઈ છોકરાને પૂછ્યું “ અશોક ક્યાં રહે છે ? ” એને એટલે પૂછવું પડ્યું કે એ ગામના સામે છેડે પહોંચી ગયેલો.
“કોણ અશોક ? તમે કોણ ? ” પેલાએ ભગા સામે ઉપરથી નીચે બે વાર જોયું. આથી ભગો નીકરની જગ્યા એ બેય હાથ રાખીને ઉભો રહી ગયો. હજી પણ એ ભાગ સુપરમેન જેવો દેખાતો હતો.
“ હું ભગો….મારે તો અશોકના ઘરે જવું છે. આ ગામનો જ છે ”
“ કેવો દેખાય છે ? ” પેલાએ ફરી પૂછ્યું.
સવાલની સામે સવાલ જ થયે રાખે અને તો પણ બેયને સંતોષ હોય તે અમારું ગામ !
“ છોકરા જેવો, પણ આજ ગામનો છે ”
“ સારું, પણ હું આ ગામનો નથી ” કહીને તે ચાલતો થયો.
“ તારી તો…. ” દાંત કચકચાવીને તેણે પથ્થરને ઠોકર મારી. પથ્થર તો જમીન સાથે લાગેલો હતો; ધડામ દઈને પડ્યો.
માથું ખજવાળતો અને પેન્ટ સાફ કરતો તે પાછો આગળ વધ્યો. હજી તે કૂતરાને ભૂલી નહોતો ગયો ને ત્યાં જ સામે એક મોટો કૂતરો આવતો દેખાયો. મોઢામાંથી લાળ ટપકાવતો સિંહ જેમ આવતો હતો. એને જોઈને ભગો તો ભીંત સાથે લાગી ગયો. એને જોઈને કૂતરાએ ભસવાનું ચાલુ કર્યું કે એ શેરી વાળા બધા ભેગા થઇ ગયા. ભગાના નસીબ થોડા ઉઘડ્યા કે એમાંથી એક છોકરો એને ઓળખી ગયો.
“ આને ક્યાંક જોયેલો છે ” એમ બોલીને તે ભીડ ને વીંધતો ભગા પાસે આવ્યો. અને એની સામે આમ તેમ જોઈ રહયો.
“ આ ગામના બધા મહેમાનને આમ જ તાકી રહે ? ”
“ આ કોઈ નાનું ગામડું નથી બે ….પણ તને ક્યાંક જોયો છે મેં, એટલે ધારી ધારીને જોઉં છું ”
“ હશે, હું તો આ ગામમાં બીજી વાર આવ્યો. પહેલી વાર એક જાનમાં આવેલો. અને એમાં અશોક મારો મિત્ર બની ગયેલો. એને મળવા જ આવ્યો છું ” કહીને ભગાએ જાનની વાતો કરી.
બનેલું એવું કે એજ પ્રસંગે એ છોકરો પણ હતો. એ છોકરો ને અશ્કો બેય તાલુકા શાળામાં એક વાર એક જ કલાસમાં હતા. બધા ગામની ખબર નહિ પણ અમારી સ્કૂલોમાં અમારા દર વર્ષે ક્લાસ બદલી જાય. એ ધોરણે બંને એકજ ક્લાસમાં હતા.
“ અરે ડોબા, અશ્કો કે ને….અશોક અશોક કર તો કોણ જવાબ આપે ? ” એમ બોલીને પેલો ભગાને, અશ્કાનાં ઘરે લઇ ગયો.
અશ્કાએ પહેલા તો એને ના ઓળખ્યો પણ પછી ઓળખી લીધો બંને ભેટી પડયા. ધીરેથી ભગાએ પેડાનું પેકેટ કાઢીને અશ્કાને આપ્યું. અશ્કાએ પેડાનું પેકેટ ખોલ્યું તો પેડા પલળીને રબડી બની ગઈ હતી.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 1 ટીકા

ઘમ્મર વલોણું-૩૭

ઘમ્મર વલોણું-૩૭

હાથમાં અનાજના દાણા રાખીને ઓટલે બેસીને પક્ષીઓની રાહ જોવા લાગ્યો. મીઠાઈની દુકાન પાસેથી પસાર થઈએ કે નાસિકા તીવ્ર થઈને મનને ઉત્તેજિત કરી દે છે. મનુષ્ય જીવ ને તો ખાવા માટે કેટલી કેટલી વિભિન્ન વાનગીઓ ! રોજે એક વાનગી બનાવીએ તો એજ વાનગી ફરી વાર મહિના બાદ ક્રમિત થઇ શકે. થયું કે હાથમાં રહેલ દાણા જોઈને કેટલાયે પક્ષીઓ દોડી આવશે. ઘણી રાહ જોયા બાદ એક પક્ષી ઉડીને જતું હતું તે; દાણા જોઈને ધીમું પડ્યું પણ વળી ઝડપને વધારીને ઉડી ગયું.

આવું બે ત્રણ વાર થયું કે દાણાંને નીચે નાખીને રૂમમાં જતો રહયો. એ જ પક્ષી આવીને દાણા ચણવા લાગ્યું. એને દાણા ચણાતા જોઈને મારા મનમાં ઉમંગો રચાય તેમાં રાચવા માટે બહાર આવ્યો. જેવો પક્ષીએ મને જોયો, કે તે ચાંચમાં રહેલ દાણો લઈને ઉડી ગયું. આથી ફરી રૂમમાં ગયો કે; બીજા બે પક્ષીઓ આવીને દાણા ચણવા લાગ્યા. માનવ સહજ સ્વભાવે બહાર આવ્યો કે બંને પક્ષી મને જોઈને ઉડી ગયા.

એકવાર તો પોતાના પર ઘૃણા ઉપજી. વિચાર આવ્યો કે નક્કી પોતે પક્ષીઓ માટે બિહામણો કે ઘાતક છે ! નહિ તો તેઓ ઉડી ના જાય. ઘણાં લોકોને હાથમાં દાણા લઈને પક્ષીઓને ચણ આપતા મેં જોયા છે. એ વેળાનાં પ્રેમાળ અને મર્માળ દ્રશ્ય જોઈને મારું પણ મન લલચાયું. એજ ઘટનાથી પ્રેરિત, હું આજે દાણા લઈને ઓટલે બેસી ગયો. ફરી ફરી એજ પુનરાવર્તિત ઘટનાથી મન સાથે ગોષ્ઠિ કરી. ઘણા વલોણાં ને અંતે માખણ રૂપે જે અર્ક મળ્યો તે મને મગજે આપી દીધો. નાના ભૂલકાઓ ને રમાડવા માટે એની સાથે એવી સહજ લાગણી કેળવવી પડે કે; એમના મનમાંથી ડર જતો રહે !

એવોજ કોઈ અગમ્ય ડર લઈને ઉડી જતા પક્ષીઓને એકવાર તો દાણા ખવરાવા જ છે; એમ નિશ્ચય કર્યો.

એક વાર એવું સિદ્ધ કરી બતાવું કે મારી અડગતામાં; કોઈને દાહ આપવાનો કે હાનિ પહોંચાડવા માટેનો કોઈ ઈરાદો નથી. રીતસરની જીદ લઈને રોજ સવારે હાથાં દાણા લઈને બેસી જવા લાગ્યો. મનમાં હરિનું રટણ અને દિલમાં હામ, લઇને ક્રિયા ચાલુ રાખી. એક પળ એવી આવી કે મન મંદિરમાં આરતીઓ થઇ, દિલમાં ઘંટારવ થયો. જે અનુભૂતિ થઇ તે એવી હતી કે દેહ મંડપ ઝૂમવા લાગ્યો. પ્રેમાળ પક્ષીઓ તો હવે દાણા ચણી લીધા પછી પણ કોઈ પણ જાતના ડર વગર ગાન કરે રાખે છે. એમનાં ગાનમાં મારું ગાન પણ ક્યારે ભળી ગયું તે, પણ જાણ બહાર રહ્યું.

હવે તો એ રોજનો ક્રમ બની ગયો કે મારા હાથમાં દાણા હોય, સૂર્ય એના પર પ્રકાશ ફેંકીને મોતી બનાવી દે. એ મોતીઓનો ચારો કરવા પક્ષીઓ આવી જાય છે. હરખના ટોપલા ભરાય છે ને આખો દિવસ નીકળી જાય.

શું આજ ક્રમ જાળવી રાખવો એ જીવનનો ઉદેશ્ય છે ? મનની ભ્રમણા તો પવન કરતા વેગી છે ! ને વળી ઉપરથી મનુષ્ય જીવ !

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ