કાનાના દામ

સર્વે ને શ્રી કૃષ્ણ જ્ન્મોત્સ્વ મુબારક હો !!
જય શ્રી કૃષ્ણ  :)

કાનાના દામ

મથુરા શહેરમાં માનવ મહેરામણ ઉભરાયો છે. બજારમાંમાં કોલાહલ છવાયેલો છે. ચૂડીયો લઈલો ચૂડીઓ લઈલો…કોઈ છૂંદણાં કરાવો રે કોઈ છૂંદણાં કરાવો…દુકાનદારો ગ્રાહકને આવકારી રહયા છે. ગોકુલ, વૃંદ વિગેરે જેવા નાના ગામના લોકો મથુરા શહેરમાં હટાણું કરવા આવે છે. વેપારીઓ ઘર વખરી અને પહરેવાંની ચીજોનો વેપાર કરે છે. તો વળી કરિયાણા વાળા વેપારીઓ પણ છુટા છવાયા  છે. મને આ આપો, મને પેલું આપો..ચાલ હવે જઈએ…જટ ઉતાવળા કરો….અરે મોડું થઇ ગયું….જેવી બૂમો પણ સંભળાય છે.
વેપારી લોકો રસ્તે આવતાં જતાં લોકોને આવકારે છે, કોઈ પ્રલોભન આપે છે તો કોઈ વળી પોતાની ચીજ વસ્તુને મોલીને હરખાય છે.
ગામડાની ભોળી પ્રજાને પણ જે ચીજ વસ્તુની જરૂર છે તે મુલ કરીને ખરીદી લે છે. તો વેપારી પણ પોતાની ચીજ વસ્તુ વેચીને દોકડા ભેગા કરવા એટલાંજ તત્પર છે. એક મણિયારાએ સવારથી પોતાની હાટડી ખોલી છે, બધાને સાદ દઈ દઈને બોલાવે છે પણ હજી સુધી એકપણ ગ્રાહક આવીને વસ્તુ લઇ નથી ગયો. ગામડાની એક જુવાનડી આવતી દેખાઈ કે એના મુખ પર ચંદ્રમા જેવી  લાલિમા છવાઈ ગઈ. મુખ પર પ્રસન્નતાના વાદળો છવાઈ ગયા.
“ ક્યાં ગામથી આવો છો બેન ? આવો પાણી બાણી પીવો ને રૂડા મજાના બલોયા જુઓ. ” એક મીઠો આવકાર તેને આપ્યો.
“ ભાઈ આવું છું તો ગોકુળ ગામથી પણ મારે કઈ લેવું નથી. ”
“ અરે બેની ના લેવું હોય તો કઈ નહિ, જોવાના કોઈ દામ નથી લેતા અમે ” પેલા વેપારીએ લાગણી બતાવી.
એના શૂરમાં એને પવિત્રતાની સાથે સાથે મધુતાની મીઠાશ વર્તાણી. ના ઈચ્છા હોવા છતાં તે દુકાનમાં ગઈ. દૂધના માવાનો ખાલી ટોપલો એકબાજુ મૂકીને તે આસન પર બેઠી. અને વેપારી ભાઈ સામે એક મીઠું સ્મિત કર્યું. પેલો ભાઈ તો બલોયા વારાફરતી બતાવવા લાગ્યો.
“ મેં તમને કીધું તો ખરું કે ભાઈ મારે કાંઈજ લેવું નથી. ”
“ બેન મારી, કોઈ વાંધો નહિ, જોઈ રાખો, ક્યારેક લઇ જજો. અને હાં જો પૈસા અત્યારે ના હોય તો કાલે આપી દેજો. ”
વેપારી તો હરખ બતાવી ને બલોયા અને ચૂડીઓ બતાવે છે.
“ પૈસા તો છેય નહિ પણ મારે કઈ લેવું નથી. જયારે લેવું હશે ને ત્યારે પુરા દામ લઈને આવીને લઇ જઈશ.”
“ તમારા માટે નહિ તો તમારા નાની બેન કે ભાઈ માટે લઇ જાવ. ”
ભાઈ માટે કીધું કે બાઈને નાનો કાનો યાદ આવી ગયો. કાના માટે લઇ લઉ. એમ વિચારીને તેણે વેપારીને વાત કરી
“ કેટલા વર્ષનો હશે ? ”
“ આઠ નવ વર્ષ તો ખરા ”
વેપારી પણ જોમમાં આવી ગયો, હાશ હવે બોણી તો થશે. ઉત્સાહમાં આવીને તે નાની કડલી અને છલીઓ બતાવી. એક સારી લાગતી કડલી જોઈને એને પૂછ્યું.
“ આના કેટલા દામ છે ? ”
“ ખાલી એક આનાની છે ”
દામ સાંભળીને તે એકદમ મૂઢ બની ગઈ. પોતાના પાસે પૈસા તો છે નહિ. આજે જે માવો વેચાયો તેના પૈસા પણ નથી આવ્યા. પોતાના વ્હાલા કાના માટેથી ઉધાર તો લેવું નથી. એનો મુંજાતો ચહેરો જોઈને વેપારી સમજી ગયો.
“ બેન જરા પણ મુંજાઈશ નહિ, અને ગોકુળ ગામના દરેક લોકો એટલે શિવના માણસ. જા પૈસા પછી આપજે ”
“ ના હો ભાઈ…” અને તેને અચાનક કશું યાદ આવ્યું….બટવામાંથી મોરપીંછ કાઢ્યું. ” લો ભાઈ આ કાનાનું મોરપીંછ છે. કાલે અમારા ઘરે આવેલો તે બહુ ધમાલ કરતો હતો. આથી મેં એનું મોરપીંછ લઇ લીધેલું. ”
“ કોણ કાનો ? ”
“ એજ કે જે વાંસળી વગાડીને અમને ઘેલીયુ કરે છે. એજ કે જે અમારા મહી માખણ ચોરી જાય છે. એજ કે જેણે માસી પૂતનાને મારેલી ”
“ ઓ…….. ”
“ સાચી વાત છે ભઈલા આનું શું આવે ? ગોકુળની સીમમાં તો આવા મોર પીંછ….. ”
“ બસ મારી બેન….લાવ એ પીંછું અને લે લઈજા આ કડલી અને એક આ તારા માટે બલોયુ. ” વેપારીએ તો માથે લગાડીને પીંછા ને થડાંમાં મૂક્યું.
“ હજી વધુ જોઈએ તો કાલે હું ટોપલો ભરીને પીંછા લઇ આવીશ ” કહીને તે ગોપિકા હાલી નીકળી.
તેના ગયા બાદ વેપારી બોલ્યો. “ મારી આખી જિંદગીનો પહેલો વકરો ને વકરા કરતા નફો વધારે ”
Posted in નવલિકા | 2 Comments

ગોજારો ટીંબો

ગોજારો ટીંબો

પ્રિય મિત્રો,

નમસ્તે !!

હમણાંજ આપણા સૌના પ્રિય સાહિત્યકાર શ્રી ઝવેરચંદ મેઘાણીની જન્મ જયંતી ગઈ. આ કૃતિ હું એમને અર્પણ કરું છું. જો કે એમના લખાણ પાસે તો હું મગતરું પણ નથી, છતાં હંમેશા પ્રયત્નો કરું છું કે થોડો પણ એમના સાહિત્ય જેવો ટચ આવે ! આશા રાખું કે મિત્રો આપ સૌને ગમે !!🙂

મહા મહિનાને વિરામ આપતો ફાગણ, ફોરમતો બેસી ગયો છે. સીમમાં કેરડાના ઝાડ પર લાલ ચટાક ફૂલ બેઠા છે. કુદરતે એને ફૂલડે વધાવ્યો છે. સુરજ દાદો સવારે રથ સવારી લઈને આવે ત્યારે તો એકદમ ડાહ્યો ; પણ જેવો મધ્યાન થાય કે બાવાની જેમ એની ખોપરી ફરે છે. મોઢામાંથી લાલ લાલ અગ્નિ વરાળો ઓકે છે. ધરતી પણ એને ટક્કર જીલતો જવાબ આપે છે. “ તું મને ગમે તેવી ગરમ કર પણ અંદરથી તો હું ટાઢી હિમ જેવીજ રહીશ ”
આવે ટાણે હાથમાં કડિયાળી ડાંગ લઈને એક ભાથીડો જુવાન ખેતર અને ઓકળા વીંધતો પોતાની મસ્તીમાં જાય છે. સફેદ કેડિયું હવામાં ઝૂલે છે. નવી નકોર ચોરણી પણ પગ સાથે ચપોચપ પ્રિતુના હોંકાર આપે છે. તેના પગલાંમાં જે હરખ હતો તે રાત્રે ઘુવડની આંખો ચમકે તેમ ચમકતો હતો. ઑડિયામાં ઝુલતા વાળ સાથે હવા ગમ્મતું કરે છે. વા સાથે ગીતો ગાતો ધીમી ધારે જાય છે. એના જોડા પાછળ ડમરી ઉડાડીને એક ભડવીર જતો હોય એની ચાડી પુરી પાડે છે. નથી એને સુરજ દાદાનો કોપાયમાન તડકો નડતો કે નથી તો ગાલે આવતી ઉની ઉની લાહ્ય પવનની લેરખી. એ જે રસ્તે જતો હતો તે રસ્તો કચ્છના દેપા ગામમાં જતો હતો.
એ જુવાનનું નામ હતું લાખો. નાનપણમાં એના લગન દેપા ગામની સુંદરી જીવું સાથે થયેલા. પહેલું આણું કરીને જીવું ને સાસરે તેડી આવેલા. અને એમ કરતા બે વર્ષ સાસરીમાં રહ્યા બાદ તે પોતાના પિયર દેપા ગામ આવી હતી. લાખો એને આજે તેડવા જતો હતો. એક મહિયાનો વિયોગ ખમીને લાખો આજે પોતાની પ્રિયતમા જીવુને મળવા અને તેડવા જતો હતો. હૈયે હરખ, પગમાં જોમ અને તનમાં ઘોડા હણહણાવાતો લાખો જાય છે.
મનમાં મલપે છે. દિલમાં ઉરના નવા રાસડા લેવાય છે. તો આ બાજુ જીવુને પણ દિલે જમ્પ નથી. કોઈને કોઈ બહાનું કાઢીને સીમ ભણી જોઈ લે છે. ઉડતા ભમરા ચકલાને પૂછે કે જાવ અને જાજેરા જઈને જોઈ આવો કે સીમમાં કોઈના જોડાનો ખનકાર સંભળાય છે ? મારી કાયાનો રખેવાળ આવે છે ? મારા મનડાનો મોર દેખાય છે ?
દિલના કાંગરે કાંગરે દીવડા જ્યોતિ રહ્યા છે. મહિનાનો વિયોગ તો સહન થઇ ગયો, પણ હવે ઘડીયુંનો વિયોગ આકરો લાગે છે. એકવાર તો એની માંએ કહી પણ દીધું કે “ લાખા જમાઈ એમ મારગ ભૂલે ઇમ નથ ”
લાખો હવે તો મોટી મોટી ફલાન્ગુ ભરવા લાગ્યો. ગામના જાડવા દૂરથી દેખાયા કે લાખો તો કેરડા જેમ ચમકી રહયો. દિલમાં ઉમંગનાં ઘોડા હણહણવા લાગ્યા. એવામાં ગામના એક વડીલ સામે મળ્યા. લાખાએ મલપ મલપ કરતુ બે વીઘાંનું સ્મિત રેલાવ્યું. આથી વડીલ સમજી ગયા. તેઓ પણ આમ, આવી રીતે ગયા હોય ને !
“ઓ હો રામરામ જમાઈરાજ, જાવ જાવ તમારા સાળા ને સાળિયું તમારી વાટ જોતી હશે. ”
“રામરામ બાપા, બસ થોડીવારમાં પૂગ્યો ગણો.” અને લાખો તો એક ડગલું પણ રોકાયા વગર ચાલતાં જ આટલી વાત કરી લીધી. વડીલને પણ જવાની ઉતાવળ હોઈ રોકાયા નહિ.
સૂર્યના કિરણ પડે ને કળીમાંથી ફૂલ ખીલી ઉઠે તેમ લાખો મહેકવા લાગ્યો. સાસુમાએ દુખણાં લીધા. સાળા ને સાળી ફરતે ફરી વળ્યાં. ઓરડાના બારણાની ઓથમાંથી બે ચમકતી આંખુ લાખા પર મંડાઈ છે. જીવું પણ લાખાને જોઈને ઓળઘોળ થઇ ગઈ છે. ઢોલિયા પર મખમલી ગાદલા પથરાયા છે. ઘર આખું જમાઈ ને સાચવવામાં અછોવાના કરી રહ્યું છે. લાખો પણ મહેમાનગતિ માણતો જાય છે ને છાની આંખે પોતાની પરણેતર જીવુને પણ જોઈ લે છે. ચાર આંખો છાનીમાની એક થઈને મિલનનો રાગ ગાય છે. સાળા ને સાળિયું એ બે ઘડી ગમ્મતું પણ કરી. બે રાતુંના રોકાણ પછી ત્રીજી સવારે લાખાએ સાસુમા પાસે બે હાથ જોડ્યા. પણ તડકાને લીધે કોમળ દીકરીને તડકો મોળો પડે ત્યારે વિદાય કરવાનું વચન આપ્યું. એમને પણ માન્યું કે દીકરી તો પારકી થાપણ, બીજાનું આંગણું ઉજાળનારી. દીકરી જીવુને બાથમાં લઈને ચાર આંસુડાં પાડીને માંએ સાસરે જવા તૈયાર કરી દીધી.
દીકરી જીવુને વિદાય કરવા માંબાપની સાથે ભાઈ બહેન અને આડોશી પાડોશીઓ પણ જોડાયા. રડતા મુખે ને હસતા દિલે બધાએ જીવુને વિદાય કરી દીધી. આગળ લાખો ને પાછળ જીવું; ગામનું પાદર વટાવીને પોતાને ગામનાં મારગે ચડ્યા. જીવુએ એક નજર પાછળ કરીને ગામના જાડવા ને ખોરડાં ભણી જોયું. હાલતી હાલતી એ સીમના જાડવાને પક્ષીઓને ભલામણ કરતી જાય છે.
“હે મારા ભેરુડાઓ, મારા વીરો, મારા જોડીદારો મારા માંબાપ તો હવે ઉંમર લાયક થઇ ગયા છે, એમનું ધ્યાન રાખજો”
એ બિચારા પણ હોંકારો ભણીને ગામની દીકરીને જતી જોઈ રહે છે.
વ્હાલી પત્નીને સ્પર્શવા માટેથી ત્રણ દિવસથી પોતાના મન ને કાબુમાં રાખેલું પણ હવે તો ગામનાં જાડવા ય દેખાતાં બંધ થઇ ગયા હતા. લાખાએ પોતાની ચાલ ધીમી કરી દીધી. પાછળ ફરીને જોયું તો જીવુએ એપણ ચાલ ધીમી કરી નાખેલી.
“ અલી જીણાની બોન, હવે આનાથી ધીમું તો કેમનું હલાય ? ””
“ તમને કોણ કે’ છે કે ધીમા હાલો. અને તમ તમારે હાલે રાખો. મને એવું લાગશે કે તમારી પડખે થઇ જઈશ. ”
“ મનને કેટલુંક મારવું જીવું ? ”
“ તમને એવું લાગે કે તમે એકલાં જ મનને મારો છો ? બસ આ નેળિયું પૂરું થાય કે હડપ કરીને તમારી ભેગી હાલવા લાગીશ.” લાખાને ધરપત આપીને વળી જીવું હાલવા લાગી.
નેળિયું વટાવીને લાખો અને પોતાની પત્ની હાલ્યે જાય છે. ત્રણ મહિના પછી બંનેનો ફરી મેળાપ થયો છે. વાતો અને ગમ્મતની જમાવટ ચાલુ છે. એક બીજા સામે જોઈને આંખુની ઊંડાઈ માપવાની હરીફાઈ પણ થઇ જાય છે. ક્યારેક તો બેયની આંખો પણ વાતો કરી લે છે. એકવાર વાવમાં પાણી પીવા માટે રોકાયા, બાકી તો જટપટ ઘરે પુગવાની ઉતાવળ છે. વાતો અને આનંદની હેલરૂએ સમય ક્યાં કપાઈ ગયો ખબર ના રહી. ગામ હજી બે એક ગાઉ દૂર છે. હવે તો બેય વેરાન રેતીના ઢગલા વચ્ચેથી જાય છે. બસ જેવા ઢગલા પુરા થાય કે ગામ આવી ગયું જાણો, એમ માનતા બેય જાય છે.
“ જીવું, હવે તો ગામની સિમ આવવાની વાર નથી “
“ હા, મારા હૈયે ધબકારા ય વધી ગયા છે ”
“ હમ..સાસરે જવાનું છે ને….પણ મને આગળ રાખીને તું તારા ગામ ભણી પાછી તો નહિ વળ ને ? ”
“ એવું હોત તો; આ લૂગડાંનો બચકો લઈને તમારી ભેગી હાલવા ના લાગેત ”
“ ભેગી તો હાલતી નથ ”
“ કાશ તમે બૈરાવના દિલને જાણી શકો ”
“ ના ના હું બરાબર જાણું, ખોટું નો લગાડીશ, તારા ગામના જાડવાને પુછજે કે તુંને મળવા કેટલો અધીરો ઉતો ”
“ હું એ જાણું છું મારા માણીગર. તને વચન આપું છું કે તનમાં જીવ હશે ત્યાં સુધી તારો કેડલો નહિ છોડું”
“ તું મુને વચન નો આપ તો પણ તારા પર મુને પૂરો વિસ્વા ”
“ બસ તો પછી હૈયે હામ રાખીને ડગલાં ભર ”
“ આ રેતીના ટીંબા ડગલાં ને ડગાવે છે જીવું….”
“ મારા ડગલાં ને પણ…બસ હવે થોડું હાલશું કે ગામનું પાદર. એય નિરાંતે હાલ, પાછળ વળીશ કે તને તારી જીવું દેખાશે”
એકબીજાના પૂરક બનતા; રસ્તાને ધીમે ડગલે પાછળ છોડતા જાય છે. ગામનું પાદર મેલ્યું કે સાસરીનું પાદર આવવા સુધી, બેય એ વાતોની જમાવટ કરી છે. હવાની લહેરખીઓ પણ તેમની વાતુંમાં હોંકારો પુરે છે. વનની વનરાયું પણ લળી લળીને બેયની વાતું માણે છે. બે પળો માટે વાતું થંભી છે. લાખાના મનમાં પોતાની પત્ની જીવું ને જોવાનો વિચાર આવ્યો કે ફર્યો. અને આથમણી કોરેથી વંટોળ ફૂંકાયો અને રેતીને ઉડાડવા લાગ્યો. રેતીને ઓથરતો જેવું પાછળ વળીને જોયું કે એ રેતીનાં ટીંબામાં ફસકાઈ પડ્યો. પોતાની જીવું દેખાણી નહિ. ચારેકોર રેતીને ઉડાડતો વાયરો ફુંકાઈ રહ્યો છે. લાખાનાં દિલનાં ધબકારા વધી ગયા. જોડામાંથી રેતી ખંખેરીને એ ઉભો થયો. અને પાછળ ફરીને ચારેકોર પોતાની વ્હાલી પત્ની જીવુને જોવા લાગ્યો.
“અલી જીવું ?…..ક્યાં છે તું ? ” ને વળી તેને યાદ આવ્યું કે વાવનું મીઠું  પાણી એણે વધારે પીધેલું…તો કદાચ…
ચારેબાજુ ડાફળીયા મારતો એ તો યે જીવું માટે જુજમે છે. “અરે હજી હમણાં સુધી તો એ વાતુના હોંકારા દેતી’તી તો એટલી વારમાં ક્યાં ગઈ હશે ? એમ મનોમન બબડતો લાખો, રેતીના ટીમ્બામાં વાજડીમાં અથડાય છે.
ઘડી પેલા મને હોંકારા દેતી’ તી
તારોલીયા જેમ તો ચમકતી’તી
વા ને વાદળા સાથેય વાતો કરતી
ક્યાં ખોવાણી, તને કેમ લવ ગોતી ?
આજુબાજુના ટીંબા બધા ફરી વળ્યો, એક પલમાંતો એના દિલનાં ઉરમાં જે ઉભરા હતા તે શમી ગયા. ડુંગર જેવો અડીખમ લાખો રેતીમાં ફસકાઈને પોકે પોકે રડવા લાગ્યો. પોતાની જીવુને સાદ દીયે છે, ક્યાં છે ક્યાં છે ? એમ પૂછીને આંસુડાં સારે છે. એને રડતો જોઈને પવન પણ ધીમો પડી ગયો. ચારેબાજુ કોઈ દેખાતું નથી. ટીંબા પર ઉભો થઈને એ ચારેબાજુ જુએ છે, દી’ આથમવાને જાજી વાર નહોતી.
“અલી જીવું..? ભલી તું તો કેતી’ કે, હું પાછું ફરીને જોવું કે તને ભાળીશ…પણ ક્યાં છે તું ? ક્યાં છે તારું વચન ? ” રેતીના ઢગલા પલળીને ઓસરવા લાગ્યા.
એક રેતીના ટીંબામાંથી અવાજ આવ્યો “ વ્હાલા લાખા, આ ટીંબો મને ગળી ગીયો છ”
લાખો તો એ તરફ ફર્યો. એ ટીંબાને ઉલેચવા લાગ્યો.
“ જીવું તારા વચનનો ભંગ નહિ થવા દવ…હજી છેટું નહિ પડે…હું આવું છું. ”
એક શ્વાસે લાખો રેતીને ઉલેચે છે. ઉલેચતાં ઉલેચતાં એને એની જીવું દેખાણી.
“ મારી જીવું…હાલ હવે ઉપરવાળા ધણીના મારગે”
એક હાથે એણે જીવુને બાથમાં લીધીને બીજે હાથે બેય ઉપર રેતી વાળી લીધી. બેય પ્રેમીને શ્રદ્ધાંજલિ આપતો પવન ટીંબા પર રેતીનું પડ પાથરતો રિયો.
Posted in નવલિકા | 4 Comments

સ્વપ્ન સિદ્ધિ

સ્વપ્ન સિદ્ધિ

સ્વપ્નો જોવા સૌ કોઈને ગમે. સ્વપ્નો સિદ્ધ થાય એની ખુશી ઓર જ હોય ! આજે મારે મારા સપનાઓની વાત નથી કરવી. આજે મારે એક એવા ગુજરાતીની વાત કરવી છે જેના વિષે જાણીને સલામ કરવાનું મન થશે એવો મારો દાવો છે. આજે હું વાત કરવા જઈ રહ્યો છું; શ્રી કમલેશ પટેલની. વડોદરાની બાજુમાં આવેલ પાદરા ગામમાં જન્મેલો ને ઉછેરેલો એના વિષે જાણીએ.
પાંચ વર્ષની ઉંમરે કમલેશ પટેલ બીમાર પડયો. તેના માંબાપ એને ગામનાં દવાખાને લઇ ગયા. ડોક્ટરે સામાન્ય ઈલાજ કરીને ઘરે મોકલી આપ્યા. ત્યાર બાદ બીજી મોટી હોસ્પિટલોમાં ઓપરેશન પણ થયા. છેવટનું પરિણામ એ જ રહ્યું કે તેના પગમાં પેરાલીસીસ ને લીધે ખોટ રહી ગઈ. બંને પગ એને નકામા બની ગયા. સ્કૂલમાં કે કોલેજમાં ઘણા મિત્રો એને ચીડવતા. એની હાંસી ઉડાવતા.
દશ વર્ષની ઉંમરે, એના મગજમાં એક સ્વપ્ન એ જન્મ લીધો. કદાચ એ કોઈને પણ પોતાના સ્વપ્ન વિષે કહે તો એને પાગલ કહીને હસી કાઢે. એક ડાન્સર થવાના મનમાં કોઢ જાગ્યા. ડાન્સ કરવા માટે બે પગ તો જોઈએ, અને ડાન્સ તો પગ થકી જ થાય તે અનિવાર્ય પણ ખરું !
મનને મક્કમ કર્યું કે ગમે તે થાય પણ ડાન્સર તો થવું જ છે. ટીવી પર કોઈ ગીત આવે કે એનાં પગ અપાહિજ હોવા છતાં પણ જાણે ડાન્સ કરવા થનગની ઉઠતા. એકવાર હિમ્મત એકઠી કરીને એને એક એના ટીચર રાણા સાહેબને વાત કરી. પહેલી વાર તો રાણા સાહેબને પણ વાત સાંભળીને જેટલું આશ્ચર્ય થયું એટલી જ તેના પર દયા આવી. ત્યારે તો વાતને સહજ લીધી. પણ જયારે એમને કમલેશની આંખમાં એક અજીબ અડગ વિશ્વાસ દેખાયો. એક અતૂટ શ્રદ્ધા દેખાઈ. અને તેમને નક્કી કર્યું કે પોતે કમલેશને ડાન્સર બનાવવા પુરી કોશિશ કરશે.
બંનેની ધગશ, અથાગ પરિશ્રમ, અતૂટ વિશ્વાસ, અપાર શ્રદ્ધાનું એ પરિણામ આવ્યું કે; તે ઝી ટીવી પર પ્રસારિત થતા પ્રખ્યતા ડાન્સ શો ડાન્સ ઇન્ડિયા ડાન્સના ઓડિશનમાં પહોંચી ગયો. અને પછી જે બન્યું તે ઇતિહાસ છે. કમલેશે દુનિયાને બતાવી આપ્યું કે પગ ના હોવા છતાં ડાન્સ કરી શકાય ! ડાન્સ શોમાં હાથનો ઉપયોગ કરીને તે અવ્વલ નંબરે રહ્યો અને માસ્ટરથી લઈને ગ્રાન્ડ માસ્ટર મીથુન ચક્રવર્તીના પણ દિલ જીતી લીધા.
હું તો વિદેશમાં રહેતો હોઈ, કમલેશ વિષે બહુ જાણકારી નહોતી. પણ હમણાં હું જે નવું ગુજરાતી મુવી બનાવવા જઈ રહ્યો છું, તેના નિર્માણમાં સહ ભાગીદાર એવા એક મિત્ર રાકેશ ઉપધ્યાયએ મને એના વિષે માહિતી આપી. આથી હું કમલેશ વિષે જાણવા ખુબ ઉત્સુક બન્યો અને યુ ટ્યુબ પર એના વિડિઓ જોયા. એક અંતર્ગત માહિતી મુજબ, ઓડિશન દરમ્યાન મીથુન ચક્રવર્તી એનાથી ઈમ્પ્રેસ થઇ ગયેલા અને ભાવુક પણ બની ગયેલા. હું મનુ છું કે ઘણાં બધા શ્રી કમલેશ પટેલ વિષે જાણતા હશે. પણ આઝાદી ની પૂર્વ સંધ્યા એ કમલેશ ને એટલે યાદ કર્યો કે સબસે આગે હોંગે હિન્દુસ્તાની ગીત પાર એને કરેલ અદભુત ડાન્સનો વિડિઓ અહીં મુક્યો છે. તેને ઘણા બધા એવોર્ડ મળાય છે, ઘણાં ડાન્સ શો કર્યા છે. લોકોની પ્રશંશા થી તો એ એટલો નાહી ઉઠેલો છે કે; તેના અપાહિજ હોવાનો ગમ પણ એકવાર ભૂલી જાય.
ભગવાનને પ્રાર્થના કે એને સદા સલામત, તંદુરસ્ત અને ખુશ રાખે.
નોંધ : આ લેખ ફક્ત કમલેશને બિરદાવવા માટેજ લખ્યો છે. કદાચ શ્રી કમલેશ પટેલ આ લેખ વાંચે તો મારા દિલથી અભિનંદન અને સલામ સ્વીકારે.

Video source : U-Tube

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment

મિત્રતા

મિત્રતા

એકથી બાર વર્ષની અવસ્થામાં બનેલ મિત્રતાને હું પવિત્ર મિત્રતા ગણું છું. સાથે રમે, મસ્તી કરે, મોજમજા અને ઝઘડે પણ ખરા. ફરી બીજા દિવસે એજ ચક્ર ચાલે. કોઈ ઊંચ નિચ્ચનો ભેદ નહિ કે નહિ અમીરી ગરીબીનો ભેદ ! હું જયારે નાનો હતો ત્યારે, બધા મિત્રો ભેગા મળીને એક જ રમત રમતા. એવું નહિ કે અડધા પકડ દાવ રમે ને અડધા આમલી પીપળી રમે. રમતાં રમતાં લડી પડતા, પણ એવું નહોતું બનતું કે રમવાનું છોડી દેતા. રમવાનું હોય કે લડવાનું કોઈ ગંદુ રાજકારણ નહિ. બધા ઘરેથી ખાવાની વસ્તુ લઇ આવે અને ભેગા મળીને ખાવાનું.
સાથે તમે મોટા થયા હોય, ઘણી રમતો રમવાનું શીખ્યા હોય. ઘણું નવું જાણ્યા હોય, એમની પ્રસંશા પામેલા હોય. એવા બધા મિત્રો વચ્ચેથી વિદાય લેવાનો પ્રસંગ કેટલો અકળાવનારો હોય છે તે અનુભવ્યો હોય તે બતાવી શકે. મારી જેમ ઘણાંને આવા અનુભવ થયા હશે. હું તો એવા મિત્રો સાથે મોટો થયેલો છું કે જેમને સ્કૂલે જવું એટલે માથાનો ઘા ! તે લોકોએ કૃષ્ણ અને સુદામાના પાઠ પણ નહિ ભણેલા. હું એ પ્રખ્યાત કવિતા બધા ને ગાઈ સંભળાવતો, અને તેઓ ખુશ થઈને એવું માનતા કે હું ખુબ હોશિયાર છું.
વિદાયની પળો મને આજે પણ યાદ છે. મારા બધા મિત્રો મને મળવા માટે ચોકમાં એકઠા થયેલા. જેમ મારા મિત્રો હતા તેમ મારા ભાઈ-બેન અને માબાપના પણ મિત્રો હોય. અમારા ફેમિલીને વિદાય આપવા માટે આખું ગામ રડેલું, એમ કહીશ તો અતિશયોક્તિ નહિ ગણાય. મેં સૌથી વધુ રડતા મારા દાદીને જોયેલા. એક પ્રસંગ જે મારા દિલના ખૂણામાં સચવાયેલો છે તે કદાચ જીવનનો સૌથી ઈમોશનલ પ્રસંગ છે.
અમે લોકો શહેરમાં જવા માટે પ્રસ્થાન કરવાના એક દિવસ પહેલા, હું બધા મિત્રોને મારી ખુશી વહેંચતો હતો. એમાંથી વાલજી ( અમે એને વાલો કહેતા) તે મારે માટેથી એટલો બધો ઉદાસ હતો કે મને એની કોઈ નોંધ નહોતી. મને કદી એવું નહિ લાગેલું કે મારી એની સાથેની મિત્રતા એટલી પવિત્ર હશે ! હું સાંજે જમીને ફળિયામાં બેઠેલો કે તે આવ્યો, કદાચ તે મારા જમવાનું પુરી થવાની રાહ જોઈને જ બેઠો હોય.
“ મારી સાથે ચાલને, પછી આવતો રહેજે”
હું કશું પણ વિચર્યા વગર એની સાથે ગયો. એના ઘરના વાડામાં મને લઇ ગયો. મને ઉભો રાખીને એ ઘરમાં ગયો અને એક થેલી લઇ આવ્યો.
“ આમાં ઘણી લખોટીઓ છે, બે ત્રણ સારા ભમરડા પણ છે અને માચીસની છાપું. તારે જેટલુ જોઈએ એટલું લઈલે.” કહીને એને થેલી પહોળી કરી દીધી. હું તો એકદમ દિગ્મૂઢ, શું બોલું કે શું રિએક્શન આપું ?
“ વાલા, શેરમાં તો આવી રમતો નહિ રમતા હોય, પણ તું મને શું કામ આપે છે ? આ બધો તારો જીતેલો ખજાનો છે. ”
“ એક કામ કર, આ આખી થેલી તું રાખી લે, પણ ભાડુકા છોડીને ના જઈશ. તારા વગર મને રમવાનું નહિ ગમે ”
હું કશું પણ લીધા વગર નીકળી ગયેલો. ત્યારે તો ગામડામાંથી સિટીમાં જવાની ખુશીમાં મેં કશું વિચારેલું નહિ. પણ જયારે ગામ છોડીને રોડ પર ટ્રક ચડી કે વાલાની ઉદારતા અને મારા પ્રત્યેની લાગણી એ હું આંસુઓને રોકી નહોતો શક્યો. ત્યાર બાદ તો મેં ઘણા ગામો બદલ્યા. સ્કૂલ, કોલેજ, હોસ્ટેલ, બોર્ડિંગ સ્કૂલ અને કંપનીઓના સહવાસે ઘણાં મિત્રો બન્યા. દેશ છોડીને પરદેશમાં આવ્યો તો 30 થી વધુ દેશના મિત્રો મળ્યા.
આ મિત્ર પુરાણ લખીને મારા મનોરથ પુરા થયા એવા મારા સર્વે મિત્રોના પોત પોતાના મનોરથ પુરા થાય એવીજ હું ભગવાનને પ્રાર્થના કરું છું.

HAPPY FRIENDSHIP DAY TO ALL MY FRIENDS, AROUND THE WORLD ! LOVE YOU !!

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 Comments

મારે CM થવું છે !

મારે CM થવું છે !

હજી તો હું તૈયાર થઈને ઓફિસે જવા નીકળું કે મારા સને મને રોક્યો “ પાપા, વન અંકલ લુકીંગ ફોર યુ. ” મને થયું કે નક્કી હકો હશે. “ સારું હું હકા અંકલને મળતો જઈશ. ”
“હકા નહીં, મોટા અંકલ” કહીને તે એના મિત્રો સાથે રમવા માટે નીકળી ગયો
મોટા અંકલ કોણ હશે ? ઉંમરમાં તો વજો મોટો, પણ એ તો બીજી શેરીમાં રહે. હમ…ટીનો હશે… આજકાલના છોકરા ઊંચાઈમાં વધુ માને, એ ગણિતે મેં પણ ટીનાને ધારી લીધો. બેગ લઈને બહાર નીકળ્યો કે ટીનો મારી રાહ જોઈને ઉભેલો.
“ આજે સાંજે પાળે મિટિંગ રાખવાની છે” જેવો હું નજીક ગયો કે ટીનાએ કહ્યું.
“ કોઈ વાંધો નહિ બધાને કહી દે, હું આવી જઈશ.”
“ એય બહુ ભાવ ના ખા, બધાને કહી દીધું છે. આવી જજે, પાછો ઓફિસે રોકાઈ ના જતો”
“ ઓકે ટીના, બાય…..સાંજે મળીએ આપણા અડ્ડા પર, યાને કી તળાવની પાળે, લીમડાના ઝાડ નીચે. ” કહીને હું નીકળી ગયો.
જોકે મને ટીના સાથે ઉભા રહીને બધું જાણવાની ઈચ્છા હતી. તાબડતોડ મિટિંગ !
નહિ કોઈ જાણ કે નોટિસ.
કંઈ ને કંઈ તો હશેજ. બાકી આ ટીનીયો, કદી સવાર સવારમાં આવે નહિ. ટીનો અમને નાના હતા ત્યારે ખુબ કામમાં આવેલો છે. કોઈ ફળ તોડવા હોય કે ઝાડ પર ચડવા માટે ટેકો; ટીનાનો મોટો ટેકો.
ઓફિસે પણ આખો દિવસ એકજ વિચાર મનમાં ઘુમરાયા કર્યો કે આજે શું હશે ?
ઘરે આવીને જેવો તેવો ફ્રેશ થઈને તળાવની પાળે ઉપડ્યો. હું ગયો ત્યાં તો બધા મારી રાહ જુએ. હું ગયો ત્યાર પહેલાનું દ્રશ્ય (ફ્લેશ બેક)
“ટીના, હવે બક ને કે, તેં શા માટે બધાને ભેગા કર્યા છે ?” હકાએ પૂછ્યું.
“હા ટીનિયા, બધા આવી તો ગયા” દલાથી પણ ના રહેવાયું.
“હા યાર હવે તો હદ થઇ. ” જીગાએ કહ્યું.
“જીગલા, સવાર સવારમાં સાંભળવી છે? …ને ટેકો દઈને બેસ ને” એમ કહીને ટીનાએ તોયે સંભળાવી દીધી.
“અલ્યા સાંજ થઇ” દિલાએ ટાપશી પુરી.
“કોઈએ કહેવત બનાવી હોય એને માન આપવાનું કે નહિ ? (મારી એન્ટ્રી) લ્યો રીત્યો આવી ગયો.”
ટીનાએ મને જોઈને કહ્યું કે અમારી આખી ટોળીમાં ઉત્સાહ આવી ગયો. બધા એટલા માટે ઉત્સાહમાં નહોતા આવ્યા કે, મને બહુ ઈજ્જત આપતા.
“ટીના વાતને હવે તળાવની પાળે ઘુમાવ્યા વિના કહેવા માંડ” હકો અકળાયો.
“વહાલા નગરજનો, પ્રથમ તો હું સૌને આવકારીને અભિવાદન કરીશ. આપ સૌએ આપનો કિંમતી સમય મને આપીને મારા પર ઉપકાર કર્યો છે. મારા પર આપે જે વિશ્વાસ મુક્યો છે, તેનો બદલો હું જરૂર વાળી આપીશ.(સાતસો રૂપિયા ઉછીના લઇ ગયો તે આપી દે પહેલા-એમ કોઈ એ ધીરેથી કહ્યું.) અને…..”
“એય આપણે કોઈ નાટકનું રિહરસલ નથી કરતા” જીલો ખિજાયો.
“એને બોલવા દો….કયારેક જ થેન્ક યુ કહેનારો આવું સરસ બોલે છે. ”મેં બધાને શાંત પાડ્યા.
પછી બધાને ખ્યાલ આવ્યો કે ટીનો આજે કેમ આટલો બધો લાગણીશીલ અને પ્રજામય ? એનો કહેવાનો મતલબ એવો હતો કે, તાજેતરમાં આનંદીબેને રાજીનામુ આપ્યું; તો CMની જગ્યા ખાલી પડી છે. અને એને CM બનવું છે.
“તને કોઈ નેતાગીરીનો એક્સપિરિયન્સ ખરો ? ” જિલ્લાએ ઘા બોલિંગ કરીને ટીનાને ડઘાવ્યો.
“સ્કૂલમાં ઉપરા ઉપરી ત્રણ વાર હું મોનિટર રહી ચુક્યો છું. કોલેજમાં GS માટે ઉભો રહેલો. સામે વાળી પાર્ટીએ મને મનાવ્યો બાકી તો GS હોત કે નહિ ? ” ટીના એ થોડા પુરાવા આપવા ટ્રાય કરી.
“એ વાત અલગ છે ટીના, આ કોઈ ક્લાસ કે કોલેજ નથી. ”
“અરે એક પણ છોકરો ચહકતો ખરો ? કેમ દિલા તું બોલતો નથી? ”
“હા યાર એ વાત તો સાચી છે, અમે બંને એક ક્લાસમાં હતા”
અમે બધાએ ટીનાને સમજાવ્યો પણ તે તો આજે રીતસરની જીદ લઈને બેઠો હતો. એમાં અમે વાતો કરીએ ને પટેલવાડની પોળનો રાકલો વાત સાંભળીને ઉભો રહી ગયો; અને ટાપશી પુરી ને નીકળી ગયો.
“ટીના, તું આમ તો હાલ ખરો”
રાકેશ એટલું બોલ્યો એમાંતો અમારો ટીનો આવી ગયો જબરો ફોર્મમાં. કુદકા મારી મારીને લીમડાની ડાળે વળગે.
“બસ હવે CM બનીને બતાવીશ” ની લવારીએ ચઢી ગયો.
આ બધામાં મને એક તુક્કો સુઝ્યો. મને કંઈ સુઝે એટલે એનો અમલ કરી જ દઉં ? જરા પણ અભિમાન રાખ્યા વગર.
“ટીના,તું CM બનીને પહેલું સ્ટેપ કયુ લે ? ”
“ગુડ કવેશ્ચન; પહેલા તો આનંદીબેને જે કામોમાં થોડી કચાશ રાખી તે પુરા કરી દવ. એક તો જે ટોલ ટેક્ષ પ્લાઝા પર હજી ય ટેક્ષ લેવાય છે તે બંધ કરી દઉં અને બીજું કે પાટીદારો પર જે કેશો પેન્ડિંગ છે તે બધા માફ ને સાફ”
“કેમ તું પટેલ છે એટલે ટીના ?”
“તું વચ્ચે સળી કર્યા વગર નહિ રહી શકે?” જીલો જીગા પર અકળાયો
“તું આગળ ચાલુ રાખ ને, CM બનીશ એટલે પાછળ લોકો બોલવાના તો ખરા” હકાએ આજે ટીનાનો પક્ષ લીધો. મને લાઈટ થઈ ગઈ કે કેમ હકો આજે ટીનાના પક્ષે.
“ત્રીજું કામ એકદમ જોરદાર કરું. જેટલા નેતાઓ વિધાનસભામાં જેટલા કલાક હાજરી આપે એ મુજબ એ લોકોને પગાર” અમે બધાએ તાળીઓથી વધાવી લીધો.
“ રહો રહો, હજી બીજું મહત્વનું સ્ટેપ એ લઉં કે, જે લોકો રીટાયર થાય એમને રાહત આપી દઉં. રીટાયર બાદ કોઈ એક્સ્ટેંશન નહિ, આટલી બધી બેરોજગારીમાં વળી રીટાયર એક્સ્ટેંશન કેવું ? ”
“સાચી વાત છે, એટલી ઉંમર નોકરી કરી તો બહુ થયું. વાહ વાહ ટીના વાહ, તું તો ખરેખર CM બનવાને લાયક છે”
“લાયક નહિ, બની ગયો ભાઈ ટીનો બની ગયો” નરીયાએ ટીનાને ઊંચકી લીધો
“આ બધાએ તને સપોર્ટ કર્યો છે એનો હું આઈ વિટનેસ અને ઈયર વિટનેસ પણ ખરો.” મેં કહ્યું એમાં જીગો રઘવાયો થયો અને રઘો મુંજાવા મંડ્યો.
“આઈ વિટનેસ તો ઠીક પણ ઈયર વિટનેસ ?? ” બંને તાડુકીયા. (નોંધ: આજ રોજ એક નવા શબ્દની શોધ)
“અલ્યા ડફોળો, એટલું ઈંગ્લીશ પણ નથી આવડતું ? ” હકો બેઉ પર ગીન્નાયો.
“હકા, લેટ મી એક્સપ્લેન. આઈ વિટનેસ મતલબ આપણી સગી આંખે જોયેલ હોય તે અને ઈયર વિટનેસ મતલબ સગા કાને સાંભળેલ હોય તે સાક્ષી” મેં કહ્યું એટલે બધાં પાછાં માની યે ગયા
“દોસ્ત એકવાત તો માનવી પડશે, ટીનાએ આજે CMની છપ્પરફાડ એક્ટિંગ કરી. ” રઘાએ કહ્યું
“ફાડું રઘલા, તારે મારું કેન્વાસીંગ ના કરવું… ”ટીનાએ રઘાને શાંત કરવા માટે કહ્યું પણ જેમ્સ બોન્ડ જીગાએ એને ચૂપ કરી દીધો.
“ટીના, તારા ફાધર, દોડતા આ બાજુ આવે છે ને હાથમાં લાકડી છે”
“હું જાઉં છું જરા સાચવી લેજો” કહીને ટીનો તળાવના અંધારામાં અલોપ થઇ ગયો.
અઠવાડિયા પછી ટીનાના શરીરમાંથી CM બનવાનું ભૂત નીકળી ગયેલું અને જેમ્સ બોન્ડ જિગાનાં લેટેસ્ટ પરિપત્ર મુજબ ટીનાના ફાધર તો લાકડી લઈને એમના કામે નીકળેલા.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 4 Comments

ઝરમર વરસ રે તું ઝરમર વરસ રે

ઝરમર વરસ રે તું ઝરમર વરસ રે

ઝરમર વરસ રે તું ઝરમર વરસ રે

લળી લળી ને વનરાયું ય ઝૂલે  રે

કચ કચ કરતા કાગડા ય ચૂપ રે

ધરા ધરણી સાદ કરી પોકારે રે

ઝરમર વરસ રે તું ઝરમર વરસ રે

મનભરી તારા રૂડા ગીતડાં ગાયા

તન તરબોળી આજ દીધી રે કાયા

રાખીશ ના કોરા પલાળ જ્યા જોયા

ઝરમર વરસ રે તું ઝરમર વરસ રે

કોઈના ભેદ નથી તારે ભાંગવા રે

કાળા વાલા ય હવે બહુ થયા રે

આડો ને અવળો મેઘ તું વરસ રે

ઝરમર વરસ રે તું ઝરમર વરસ રે

Posted in કાવ્યો/ ગઝલો | 7 Comments

ફરકતી ચોટલી

ફરકતી ચોટલી

રાતો ચોળ ચાંદો બે ત્રણ દિવસમાં દુધે ધોયો હોય તેવો થઈ ગયેલો. રાત્રે બધા જમીને તળાવની પાળે આવ્યા કે ધોળો દેખાતો ચાંદો મેલો દાટ લાગવા મંડ્યો. અમે બધા એ એવું માની લીધું કે નક્કી ચાંદો પણ આજે તળાવની પાળે ગુલાંટો મારીને ધૂળમાં આળોટ્યો હશે. થોડી વારમાંતો એને જાણે અમારી વાતો સાંભળી લીધી હશે કે; શરમાઈને વાદળની ઓથે લપાઇ ગયો. મેં થોડા બરાડા પાડયા કે “ કેવા મજાના બધા રમતા હતા, વચ્ચે ચાંદાને ભાંડવાની શું જરૂર હતી ? હવે રમો અંધારામાં !”
હજી તો હું બોલી રહુ ત્યાંતો જાણે પવને ચાંદાનું ઉપરાણું લીધું હોય તેમ મંડ્યો આડો ને અવળો ફૂંકાવા. લીમડા, પીપળો, અને બીજા ઝાડવાંઓ ને એવા હલાવી નાખ્યા કે હમણાં બધા મૂળમાંથી ઉખડી જશે. પાંદડા, કાગળ ને બધો કચરો તો હવે ઉડીને અમારી આંખોને બંધ કરી દેતો હતો. ઉગમણી કોરેથી માટીનો એવો ખુશ્બૂ ધોધ છૂટ્યો કે અમારો હકો બોલી ઉઠ્યો ” અલ્યા અત્યારે બગીચામાં કોણ પાણી પાતું હશે? ”
જો કે એ વ્યાજબી બોલ્યો હતો. અમે લોકો ઘણી વાર બગીચામાં રમતા હોય અને સૂકા છોડના ક્યારામાં માળી પાણી છાંટે ત્યારે; આવીજ સોડમ આવતી. બીજા બધાને એ સોડમ ગમતી કે, કેમ પણ મને તો ખૂબ ગમતી. અને એમાંય પહેલો વરસાદ આવે ત્યારે ડમરી ચઢીને જે વર્ષાના ટીપા પડે તેની ખુશ્બુ તો નાક ભરીને મન ભરી લઉં.
રાત્રે ધોધમાર વરસાદ પડ્યો, અને અમે બધાં પલળી ગયેલા. મને પલળવાનો ઘણો શોખ એકવાર તો પલળી જ લઉં પછી ભલે ને નાક ધંધે લાગતું.( નાક જોડે જોડે હું પણ ધંધે લાગી જતો, પણ જાહેરમાં આપણી પોતાની પોલ ખોલવી હાનિકારક સાબિત ના થાય એટલે એવું કોઈને ના કહેવાય)
આજના આ લેખમાં કલ્પનાની દુનિયામાં થોડો અસલ જીવનનો અંશ ઉમેર્યો છે. હું જે ગામડામાં ઉછર્યો છું તે એકદમ નાનું ગામડું, આશરે ચારેક હજારની વસ્તી વાળું ગામ. ગામના પચાસ ટકા લોકો ખેતી પર નિર્ભર ને બાકીના એમની ખેતી પર નિર્ભર. એકાદ સારો વરસાદ પડી જતો પછી ખેડૂત લોકોને ખબર પડી જતી કે હવે, બીજનું રોપણ કરી શકાય. મગફળીનું સૌથી વધુ વાવેતર સૌરાષ્ટ્રમાં થાય. ત્યારના આંકડા મુજબ સુરેન્દ્રનગર જિલ્લાનું સૌથી વધુ મગફળીનું વાવેતર અમારા ગામનું. અમે લોકો પણ ખેડૂતમાં ગણાતા. પણ મારા પિતાજી એક નાનું સિમેન્ટ પાઈપનું  કારખાનું ચલાવતા, આથી ખેતી એ અમારો સેકંડરી પ્રોફેશન હતો. હું જે મિત્રો સાથે મોટો થયો છું, તેઓ બધા બિનખેતી વાળા મિત્રો હતા.
વાવણી ચાલુ થાય એટલે થોડા દિવસમાં કાળી કે ભૂરી જમીનમાં લીલાશ આવી જતી. અત્યારે એ દ્રશ્યોની કલ્પના કરું ત્યારે એવું થાય છે કે મારી આંખોએ એ લીલા રંગોની કોઈ કદર નહોતી કરી. આજે કલ્પનામાં પણ, એ લીલો રંગ મારી આંખોને ઠારે છે. એ ટાઈમે વાવણીમાં મુખ્યત્વે મગફળી, બાજરી, જુવાર, તલ, મગ, મઠ અને કળથીની થતી. વાવણી ના થોડા દિવસ બાદ કોંટા ફુંટીને અનાજના નાના બાળ જન્મીને છોડવા થાય તે પહેલા અમે લોકો એમનું ઓડિટ કરવા જતા.ગામની રચના એવી હતી કે, ભાગોળે જ ખેતર ચાલુ થઈ જાય. અમને બીજા બધા પાક કરતા મગફળીના કોંટા ફૂંટે તે ઓડિટ કરવામા વધુ રસ. રસ એટલા માટે કે મગફળીના નાના બાળ કોંટા અમને સ્વાદિષ્ટ લાગતા.
એટલે અમારી તોફાની ટોળી, કોઈના પણ મગફળીના ખેતરમાં છાનીમાની ઘુસી જતી. અને ખીસા ભરીને તળાવની પાળે પહોંચી જતી. લીમડાના ઝાડ પર ચઢીને, એકબીજાની ખપાવતા મન ભરીને કોંટાની લજ્જત માણતાં. ઘણાં બધા માટે આ ટેસ્ટ નવો હશે. બેકગ્રાઉન્ડમાં ગયા બાદ હવે વાત ને આગળ વધારું તો, વાવણી થયા ને અઠવાડીયા બાદ અમારી તોફાની ટોળી તળાવની પાળે મળી. એ દિવસે તો ફૂલ હાજરી હતી, હું, હકો, નરીયો, ટીનો, દિલો, જીલો, દલો, અશ્કો, જીગો અને વજો. આ સિવાયના કોઈ પાત્રો હું ઉમેરતો હોય તો એમને પણ ગણી લેવા કૃપા કરવી. જેમ્સ બોન્ડ જીગો ખબર લઈ આવ્યો કે અશ્કાનાં ખેતરમાં સૌથી મોટી અને દળદાર મગફળીના કોંટા ફૂંટ્યા છે. આટલી સારી અને મજેદાર બાતમી મળ્યા પછી અમારી ટોળી કોઈની પકડે રોકાય ખરી ? અમે બધાં ઉપડ્યા અશ્કના ખેતરમાં આક્રમણ કરવા. મિત્રો અમે કેટલા નાદાન અને ન્યાયી હતા, એનો આ બેનમૂન દાખલો.  અશ્કાનાં ખેતરમાં ચોરી અને અશ્કો ખુદ પણ ભેગો ખરો.
“ બીજું બધું તો ઠીક પણ મારો ડોહો (એના દાદા) આવા ટાઈમે બધા ખેતરે ચક્કર મારે છે. ” અશોકે બધાને ચેતવ્યા.
“ તું ચિંતા ના કર, આપણે ફટાફટ પાછા આવીને અહીંયા આ લીમડા પર ચડી જઈશું ”તોફાનીયા ટીનાએ બધાને પાછી રાહત આપી
“ એ ચોટલીયા દાદાથી બીવાની જરૂર નથી ” હકાએ વળી બધાની હિમ્મતમાં ઓર વધારો કર્યો.
ચોટલીયા દાદા, એટલે એમની સરનેમ ચોટલીયા નહોતી, પણ માથે ચોટલી રાખતા. બધાએ ‘ યા હોમ કરીને ચાલો અશ્કાનું ખેતર છે આગે ’  કહીને આગળ વધ્યા.
અમારી આખી ટોળીમાંથી બે જણ ફોસી, (ડરપોક) એક હું અને બીજો દલો. મને હકાની હૂંફ, એટલે એનો હાથ પકડીને ચાલવા લાગ્યો. હું હકાનો હાથ, બીકને લીધે પકડતો ને બધા એવું માનતાં કે હું અને હકો પાક્કા ભાઈબંધ. હાથાજોડી કર્યા વગર ચાલીયે પણ નહીં. મારું આ સિક્રેટ હકાએ આજ સુધી અકબંધ રાખ્યું છે, એટલે હું પાકો ભાઈબંધ માનું છું.
જે લોકોએ ખેતર જોયા છે એમને રિફ્રેશ કરાવી દઉં અને ના જોયા એમને નવીન વસ્તુ બતાવું. ચોમાસાની સીઝનમાં, ખેતર ફરતે વાડ થતી. જેથી પ્રાણીઓ અને અમારા જેવા અજડ લોકોથી ખેતરના પાકને રક્ષણ મળે. ખેતરમાં કેમ ઘુસવું ? એની માસ્ટરી વજામાં. જે જે લોકોની જે તે ક્ષેત્રમાં માસ્ટરી હતી તે લોકો ટાઈમે ટાઈમે ને પ્રસંગે, કોઈ પણ જાતનું અભિમાન કર્યા વગર આગળ થઈ જતા. એ ધોરણે વજાએ વાડમાંથી અંદર ઘૂસે એવું કરી આપ્યું. નીચું માથું કરીને બધા ગુફામાં જાય તેમ વારાફરતી અશ્કાનાં ખેતરમાં ઘુસ્યા. જઈને બધાએ શક્તિ એટલી ભક્તિના ત્રીજા નિયમ પ્રમાણે, મગફળીના બાળ છોડને ખિસ્સમાં ભરવા લાગ્યા.
હજીતો ખિસ્સા થોડાજ ભરાયા હશે કે, દલાએ બૂમ પાડી “ અલ્યા અશ્કા તારો ડો…: ” એ પૂરું બોલી પણ ના શક્યો ને થર થર ધ્રુજવા લાગ્યો. મેં દોડીને દિલાને પકડી લીધો.
“ કોઈએ બીવાની જરૂર નથી, અવાજ કર્યા વગર, પીલુડી પર આવી જાઓ. ” કહીને દોડતો દિલો પીલુડી પર ચઢી ગયો. હકો પણ મને લઈને આગળ વધ્યો. હરીફાઈ રાખી હોય તેમ થોડી સેકન્ડમાં તો આખી ટોળી ઝાડ પર. ઝાડ પર ચડવામાં કોઈ કાચો નહીં સાહેબ. પણ અશ્કાનાં દાદાના નસીબ સારા કે વજાના બૂંદિયાર નસીબ ! વજાનો ઝાડ પર ચડતા પગ લપસ્યો ને ‘ ઓંય માં ’ એવી તીણી ચીસ નીકળી ગઈ. પેલા દાદા, એક નજર ખેતરમાં કરીને બીજે જવા જતા હતા કે ચીસ સાંભળી. ચીસ કોઈ છોકરાની હતી; એમ માન્યું. અમારી ટોળી સિવાય, ઘણા બધા છોકરા અમારી જેમ કરી લે, એની બધાને ખબર. એમને ખાતરી થઈ કે નક્કી કોઈ ખેતરમાં ઘુસ્યું છે. એમનું ધ્યાન અમારી બાજુ જાય ત્યાં તો વજો પણ ઝાડ ઉપર ચડી ગયેલો. દાદાએ ચારે બાજુ નજર કરી પણ ખેતરમાં કોઈ દેખાય નહીં. તેઓ ખેતરમાં આમતેમ ફરીને, અમે જે ઝાડ પર હતા તેની નીચે આવીને ઉભા રહ્યા. જે ડાળી નીચે તેઓ ઉભેલા, તેને વળગીને ટીનો વાંદરાની જેમ લટકે.
“ કોઈકનો અવાજ હતો, ક્યાં ગયો હશે ? નક્કી એ અવાજ ટીનિયાનો કે વજલાનો જ હોવો જોઈએ. ” એમ બબડે. ઉપર રિયા રિયા અમે બધા મનમાં હસીયે. જીગાનું હસવાનું થોડું મુક્ત, આથી મેં એના મોઢે મારો એક હાથ રાખી દીધો. દાદા બબડતાં જાય ને માથે હાથ ફેરવતા જાય. પવનથી એમની ચોટલી ફર ફર ફરકે. એને ફરકતી ચોટલીને જોઈને, ટીનાને ગાંડપણ સુજ્યું. ધીરેથી હાથ લાંબો કરીને એમની ચોટલીને અડ્યો. આથી જીગો જોરથી હસવા જતો હતો પણ મેં એને મહાપરાણે ચૂપ રાખ્યો. ટીનો એટલાથી અટકે તેમ નહીં, એને બીજી વાર ચોટલીને પકડીને સીધી ટટ્ટાર કરી.ચોટલી સિદ્ધિ ટટ્ટાર થઈ એમાં ત્રણ જણ ઝાડ પરથી પડયા. કેમ પડયા ? એની એક ઝલક.
જેવી ટીનાએ ચોટલી પકડી કે દાદાનું ધ્યાન નીચે ગયું. પડછાયામાં એમને દેખાયું કે કોઈ એમની ચોટલી સાથે મજાક કરે છે. અર્જુને જેમ પાણીમાં માછલીનો પડછાયો જોઈને તીર ચલાવેલું, તેમ આ દાદાએ પડછાયામાં જોઈને ટીનાનો હાથ પકડ્યો. અને ટીનો ધબ્બ દઈને નીચે. ચોટલી સીધી કરી એટલે જીગો હસ્યા વગર ના રહી શક્યો, એટલે મેં એના મોઢા પર જોરથી હાથ દબાવ્યો કે એ ય પડી ગયો. અને ત્રીજો, વજો તો બિચારો બીકનો માર્યો પડ્યો. અર્જુન પછી અશ્કાનાં દાદાએ પડછાયા સામે નીચું જોઈને ધાર્યું નિશાન લગાવેલું. જો કે મહાભારતમાં કે બીજા કોઈ ગ્રંથમાં આ ઉલ્લેખ નથી.
ત્યાર બાદ અમારી ટોળી એક અઠવાડિયું તળાવની પાળે મળી શકી નહોતી. કેમ ? બધાને થોડા ઘણા અંશે માર પડેલો. (એકદમ ખાનગી વાત, નરીયાને તો બાથરૂમમાં પૂરી રાખેલો)
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 2 Comments