ઘમ્મર વલોણું-૩૪

ઘમ્મર વલોણું-૩૪

જમીન ખેડીને સાફ સુથરી કરી લીધી. એમાં ખાતર અને પાણી નાખીને ભેજવાળી કરી. એમાં ફૂલના બીજ નાખ્યા. સૂર્ય એ તડકો ફેંક્યો કે એમાં અંકુર ફૂટ્યા. એ અંકુરો જોઈને દિલમાં જે ખુશીનો વ્યાપ થયો તે અવર્ણિત હતો. અંકુરોને પાણી અને તડકા સાથે હવાએ પણ સાથ આપ્યો કે જોત જોતામાં એ છોડ બની ગયો. થોડા દિવસોમાં તો એની ડાળીઓ પર કળીઓ ફૂટી અને જોતજોતામાં એ મનમોહક અને ખુશ્બૂદાર ફૂલ બની ગયું. ચારે દિશામાં એની સોડમ પ્રસરી ઉઠી.

બે દિવસ બાદ તો ફૂલની પાંખડીઓ ઝાંખી પડીને કરમાવા લાગી. મનમોહક ખુશ્બુ ઓસરવા લાગી. હજી તો હું એનો અફસોસ કરું છું ત્યાં તો એ ફૂલ ડાળીથી વિખૂટું પડીને નીચે પડ્યું. આકાશ સામે જોઈને ફરી નીચે જોયું. એ કરમાયેલા ફૂલમાંથી પોકાર આવી રહયો હતો. ફૂલોની ભાષા તો ના સમજાઈ પણ અટકળો તો જરૂર કરી શકું, એમ માની મનને વિચારવા વહેતું કર્યું.

દરેકને પોતપોતાનું આયુષ્ય હોય છે. તો એનું આયુષ્ય તો પૂરું થઈ ગયું હશે, બાકી એને એમ હોય કે મારી માવજતમાં કોઈ કચાશ રહી ગઈ હોય. મેં મારા બચાવ રૂપે કહ્યું કે અગર મારી માવજતમાં કચાશ હોત તો અંકુર જ કરમાઈ ગયા હોત. એથી વધુ, છોડ પણ કરમાઈ ગયો હોત.

તો બીજી શું હોઈ શકે ?

મન ને તો હુકમોનું પાલન કર્યે જ છૂટકો હતો !

ક્યાંક વાંચવામાં આવેલું કે ફૂલો, છોડ પર રહીને પસ્તાવો કરતા હોય છે. છોડ પરથી ફૂલ થાળીમાં આવે તો ફૂલછાબ બની જાય છે. કોઈ છોકરીના માથે લાગે કે ગજરો બને તો પ્રેમનું પ્રતીક બની જાય છે. હાર બનીને કોઈ વરરાજાના ગળામાં પડે તો હરખનાં પ્રસંગનું પ્રતીક બની જાય છે. અને કોઈ મૃત શરીર પર પથરાય તો શોક અને શ્રદ્ધાંજલીનું પ્રતીક બની જાય છે. છોડ પરથી માળા બનીને તે ભગવાનના ગળામાં પડે તો પવિત્ર બની જાય છે. જો એનો અર્ક કાઢીને તેલ બનાવો તો હર એક પ્રસંગે ખુશ્બુ આપતું માનીતું અત્તર બની જાય છે.

અંતઃ રૂપ; પ્રતીક, શોભા, શણગાર કે મહત્વ આપવા વાળી તો માનવ જાત જ ને !

વિચારો શાંત પડ્યા અને વળી ફૂલ સામે જોયું તો, એની કળીઓ બીડાઈ ગઈ હતી. મનમોહક બનેલું તે હવે ધુત્કારી લાગતું હતું. માન્યું કે પળમાં તો એ ધૂળમાં ભળી જશે.

અરે રે ! ધૂળમાંથી વિકાસ અને ધૂળમાં જ નાશ !

“આ બધો જ માટીનો ખેલ છે, મિત્ર”

કોણ કહી ગયું ? કોને કહી ગયું ? ચારે બાજુ ફાંફા મારતો વળી જમીનને ખોતરી, ભીની કરવા પાણી છાંટવા લાગ્યો. મારા હાથમાં રહેલ ફળના બીજ જમીનમાં જવા તત્પરતા દેખાડતા હતા.

Posted in પ્રકીર્ણ | 4 ટિપ્પણીઓ

બોસ હવે તો ધમાલ

 બોસ હવે તો ધમાલ

મિત્રો,
આપ સૌ કુશળ હશો !
ફેસબુકની મારી પોસ્ટમાં હું મારા આગામી ગુજરાતી ફિલ્મ વિષે લખતો હોય છું. આજે અહીંયા પણ લખવાનો સમય હોઈ બે શબ્દો લખીજ નાખું 🙂 આપ સૌની શુભેચ્છાઓ અને આશિષ થકી મારી બીજી ગુજરાતી ફિલ્મ પૂર્ણ થઇ ગઈ છે.  ફિલ્મ બોસ હવે તો ધમાલ ને જુલાઈ મહિનામાં દેશ વિદેશમાં રિલીઝ કરવાનો પ્લાન છે. આ સાથે હું ફિલ્મનું ટ્રેલર મુકું છું. આશા રાખું કે ટ્રેલર આપને ગમશે. હ્યુસ્ટનમાં રહેતા ગુજરાતી ભાઈઓએ હમણાં જ સરદાર નાટક જોયું હશે. સરદારનો રોલ કરનાર શૌનક વ્યાસ જ આગામી ફિલ્મનો હીરો છે.
મિત્રો, આપ સૌની શુભેચ્છાને સહકાર થકી ફિલ્મ સિલ્વર સ્ક્રીન પર જલ્દી આવશે !!
આ છે અમારી ટેક્નિકલ ટીમ કે જેઓના ભગીરથ પરિશ્રમને અંતે ફિલ્મ નિર્માણ આખરી ઓપ પામી રહી છે.

બોસ હવે તો ધમાલ

બેનર : કલ્પ સીને આર્ટસ
કથા : શ્રી રીતેશ મોકાસણા
પટકથા-સંવાદ : શ્રી યુવરાજ જાડેજા
કેમેરામેન : શ્રી શિવ રાવલ
સંગીત : શ્રી અનવર શેખ
ગાયક : સાહિદ માલ્યા, પાર્થ ઓઝા, અને હિરલ બ્રહ્મભટ્ટ
ગીતકાર : શ્રી યુવરાજ જાડેજા
નૃત્ય દિગ્દર્શક : શ્રી જય પંડ્યા
મેકઅપ : શ્રી અશ્વિન જાદવ
કાસ્ટિંગ ડાઈરેક્ટર : શ્રી પ્રકાશ જાડાવાલા
એડિટરં : શ્રી સુનીલ વાઘેલા
બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર : શ્રી આકાશ શાહ
પ્રોડક્શન મેનજર : શ્રી જયમીન જોશી
ગ્રાફિક્સ : શ્રી સંદીપ જોશી

નિર્માતા : રીતેશ મોકાસણા
સહ નિર્માતા : જીગ્નેશ ગોહિલ, રાકેશ ઉપાધ્યાય, દિનેશ રાઠોડ, રાકેશ પરમાર
ડાઈરેક્ટર : યુવરાજ જાડેજા
સ્ટાર કાસ્ટ : શૌનક વ્યાસ, ખેવના રાજ્યગુરુ, જય પંડયા, શીતલ જોશી, અભિજ્ઞા મહેતા, પ્રકાશ જોશી, કેયુર ઉપાધ્યાય, પ્રકાશ જાડાવાલા વિગેરે

ટ્રેલર :

Dear friends,

After success of first Gujarati film Always Rahishu Saathe, planned to make another Gujarati movie. Now movie BOSS HAVE TO DHAMAAL almost completed and soon to be released. With your best wishes and compliments, it would be in cinemas near to you.

Best regards,

—Ritesh

 

Posted in પ્રકીર્ણ | 4 ટિપ્પણીઓ

બાર્ગેનિંગ !

બાર્ગેનિંગ !

વેકેશન માણવાની મજા કંઈક ઓર જ હોય છે ! વેકેશન આવવા માટે ઘણું તડપાવે અને ઝડપથી પૂરું થઈને અફસોસ પણ કરાવે ! છતાં પણ અમને ખુબ વ્હાલું વ્હાલું લાગે ! વેકેશન પડે એટલે બજારમાં સેલનો માહોલ લાગી જાય. મને ઘણી વાર એવો વિચાર કે, વેકેશન તો ભણતા હોય એમના માટે હોય. તો દુકાનો વાળા કયું ગણિત લગાવીને વેકેશનમાં સેલ રાખતા હશે ? જોકે આવું વિચારીને હું પસ્તાઉં પણ ખરો ! અમે લોકો મમ્મીઓ કે બહેનો સાથે ખરીદી કરવા તો જતાં જ હોય. જો કે અમને લોકોને ધરાર લઇ જવા પડતા હતા. ઘરેથી નીકળીએ એટલે એક કડક સૂચના મળતી કે ખરીદી ટાઈમે માથું નહિ ખાવાનું; તો જ આઈસક્રીમ મળશે. હા હા કરીને માથું ધુણાવીને આગળ થઇ જઈએ. પણ જેવા દુકાનમાં જઈએ કે અમે ખરીદી માટે ઉતાવળ કરવાની જીદો કરીએ. જો કે એમાં અમારો કોઈ વાંક નહોતો અમને તો આઈસ્ક્રીમની દુકાનો કે લારીઓ જ દેખાય. સેલની દુકાનમાં જઈએ એટલે ગમતી વસ્તુ ઉપાડીને બિલ ચૂકવી દેવાનું. પણ જો સેલ વગરની દુકાન હોય તો થોડો વધારે સમય લાગે. અમારા મહેલ્લાની ઘણી મહિલાઓને સેલ વાળી દુકાનમાંથી ખરીદી કરવાનું ના ગમે. જેમ્સ બોન્ડ જીગાની ખબર મજુબ નહિ પણ મહિલા પુરાણના એક અધ્યાયમાંથી મળેલ માહિતી મુજબ; બાર્ગેઇન કર્યા વગરની ખરીદી એટલે ખાંડ વગરની ચા !
મિત્રો સાચી વાત છે, બાર્ગેનિંગ કરવાની મજા કંઈક ઓર જ હોય છે. એમાં દુકાન વાળો ફાવે છે કે ખરીદી કરવા વાળો ! એ જોડણીમાં તો વર્ષોના વર્ષો નીકળી ગયા અને હજી નીકળી જશે. બાર્ગેનિંગ કદી બંધ નહિ થાય. ઘણા દુકાનો વાળા ‘ એકજ ભાવ ’ ના દુકાનમાં ચેરબાજુ બોર્ડ માર્યા હોય. એમાં કોઈ બારેગેનીંગ પ્રેમી મહિલા એ સ્ટોરમાં ઘૂસે કે પેલા બોર્ડ જોઈને તરત બહાર નીકળી જાય. તો ઘણા મહેનતુ અને ઈમાનદાર લોકો ગ્રાહકને પાછા પણ વાળે કે
” બેન, આવો થોડું ઘણું કરી આપીશું ”
તો ઘણા ગ્રાહકો ટાઈમપાસ કરવા ઘુસી જાય. એવીજ રીતે એકવાર ટીનો એક એવીજ દુકાનમાં ઘૂસેલો. સારું મજાનું એક ટીશર્ટ પસંદ કરીને બોલ્યો કે “ કેટલા રૂપિયા ? ”
“ એકજ ભાવની દુકાન છે ભાઈ. જુઓ બોર્ડ તો મારેલા છે” દુકાન વાળાએ કીધું કે ટીનો તો ટી-શર્ટ મૂકીને ચાલતો થયો. “ તમે કેટલા આપવાના મોટાભાઈ ? ”
અને તમે નહિ માનો ટીનાએ બાર્ગેઇન કરીને તે દુકાનેથી ટી-શર્ટ ખરીદેલું. એના કેફમાં તો ટીનો ત્રણ દિવસ ન્હાયો નહોતો. એમાં જીલાએ એને પૂછ્યું કે નહિ નાહવાનું કારણ ?
“ ફાડું, નાહવામાં સાબુ લગાડતી વખતે મોઢું કેવું થાય; ખબર ને ? ” ( સમજાય તો સારું છે નાનું વાક્ય ન્યારું છે )
પરીક્ષાઓ આપીને પંદરેક દિવસ અમને બધાને ખુબ ટાઢક વળતી. એક તો પરીક્ષાનો બોજ અને બીજું વેકેશન પાડવાની રાહ. જોકે અમે લોકો તો પરીક્ષા પુરી કે બીજી જ સેકન્ડે વેકેશન પડી ગયું માની લેતા. પછી બીજા મહેલ્લા વાળા કે ગામ વાળા જે માનવું હોય તે માની લે ! એ કહેવાની જરૂર નથી કે તળાવની પાળે તો મળવાના જ. એવીજ એક મીટીંગમા મહેલ્લામાં થોડા મહિના માટે આવેલ ધીરાએ ધડાકો કર્યો “ કાલે હસ્તી રોતી જોવા જઈશું ને ? ”
“ હસ્તી રોતી કે હસ્તે ઝખ્મ ? એ પિક્ચર તો બહુ જૂનું થઇ ગયું ” કહીને દિલાએ હસી કાઢ્યું. એટલે અમારામાંથી બીજા પણ બે ચાર લોકો હસ્યા. ઘણી વાર તો એવું બનતું કે એક જાણ હસે કે બીજા લોકો પણ પાછળ તરત હસે પણ કોઈ એક રડે તો કોઈ બીજા કદી તરત રડવા નહોતા લગતા.આ તો મારું એક નિર્દોષ ઓબ્જર્વેશન છે !
“ હસો ભાઈ હસો…હું નવો છું તો હસીલો ” એમ બોલીને ધીરો એક બાજુ બેસી ગયો. મને લાગ્યુંકે ધીરાની વાતમાં કાંઈક દમ છે. અને મિત્રો, પહેલી વાર આમારા માટે એ નવો શબ્દ ધીરો લઇ આવેલો. અને પછી તો ગામે ગામે એ શબ્દ ઘણો લોકપ્રિય થઇ ગયો. હાલમાં તો વિદ્યાર્થીઓ શું કહે છે ખબર નથી ! એમ, અમે લોકો ખોટી પંચાતો ના કરીએ !! જોકે હસ્તી રોતી ફિલ્મ જોવાઈ જાય એટલે ખરું વેકેશન સ્ટાર્ટ.
મેં વજાને વાત પૂછવા માટે ઉશ્કેર્યો. હવે વજો એક તો ભણે નહિ છતાં એમાં કેમ કુદી પડે તેવા સવાલો તો થાય જ ! પણ મિત્રો આ તો અમારી ટીખળ ટોળી હતી. ગમે તે કરે ને ગમે તેમ ચાલે.
“ એક કામ કર ધીરા, આપણે બેઉ ભેગા હસ્તી રોતી જોવ જાશું ” એમ બોલીને વજાએ મારી સામે જોઈને એક આંખથી સિગ્નલ આપ્યું. મેં પણ એની સામે છાનામાનું અંગુઠો ઊંચો કરીને એને ઉત્સાહિત કીધો.
“ વજા તારે ને હસ્તી રોતી ને શું લેવા દેવા ? ” કહીને ધીરો ખંધુ હસ્યો.
“ મને ભૂતના પિક્ચર જ ગમે છે એય તને ખબર પડી ગઈ ? આ બધાંજીગલાના કામા ” વજાએ ઓર ભાંગરો વાટ્યો.
“ વજલા, ભૂત જેવી વાત કરીને મારો મૂડ ના બગાડ….રોતી તો રીતલા ને છે ” એમ બોલીને ધીરાએ તો તોપને મારી બાજુ ફેરવી દીધી.
“ હા યાર…મારું ઇતિહાસનું પેપર બરાબર નહોતું લખાયું. તને કેમ ખબર ધીરા ? ” મેં પણ ચાલી રાખ્યું.
“ મને શું ખબર મેં તો એમજ મારી આપ્યું છે…..વજા સામે આંખો મિચાકરીને મારી ઉડાવવી છે એમને ? ”
“ ભાઈઓ હવે ખબર પડીને કે હસ્તી રોતી કોને કહેવાય ? ” મેં કહ્યું કે બધા એકબીજાના રિજલ્ટ વિષે આગાહીઓ કરવા લાગ્યા. આને હસ્તી ને આને રોતી !!
રૂડું મજાનું વેકેશન તો હવે પૂરું થવામાં હોય કે ભણવાના પુસ્તકો ખરીદી કરવાની મોસમ ચાલુ થઇ જાય. મારે અને મારા ભાઈને તો ફાધરના મિત્રની દુકાને થી જ પુસ્તકો ખરીદી કરવાના. બધા પોટ પોતાના વાલીઓ જોડે જઈને પુસ્તકો ખરીદી આવીએ. એક ખાલી નરીયાને દર વર્ષે એ બબાલ. એના ફાધર બિચારા આખો દિવસ રેલવેની નોકરી કરીને કંટાળી જાય. ઘરે આવે તો નરીયો પુસ્તકોના ગાન ગાય. “ તું ગમે તે દુકાને જઈને લઇ આવ ને ” એમ બોલીને પુત્રને કામ સોંપી દેતા. નરીયો થોડુંક પણ અભિમાન કર્યા વગર પુસ્તકો લેવા ઉપડી જતો. આ વર્ષે પણ નરીયો પુસ્તકો લેવા એક દુકાનમાં ગયો. દુકાન બહાર ‘10 % કમિશન ’ બોર્ડ વાંચી લીધેલું.  દુકાનમાં જઈને લિસ્ટ આપી દીધું. મારા ખ્યાલ મુજબ અમારા ગામ જેવા નાના ટાઉનમાં તો લિસ્ટ આપીએ ને બુકો મળે એવી પ્રથા પ્રચલિત છે. મિત્રો આપ લોકોએ પણ લિસ્ટ આપીને દરેક વર્ષે બુકો ખરીદી જ હશે. નવી નકોર અને વિદ્યાની સોડમથી ભરપૂર બુક હાથમાં આવે અને જે આંનદ મળે તે અનોખો હતો. અ હા ! કેવી અદભુત પળો !
બધી બુકો લઈને પછી દુકાનદાર આપણી સામે એક એક બુક ટીક કરીને બતાવે પછી બિલ બનાવે. નરીયાએ તો પેલાભાઈને બિલ બનાવતા પહેલાજ હાકલ મારી દીધી “ 10% કમિશન ઓછું કરીને બિલ બનાવજો ” પછી એને 15 % કમિશન માટે જક કરી. દુકાન વાળાએ ગાઈડો પર તો 15 % કમિશન કરી આપ્યું. અને મુખ્ય પુસ્તકોમાં કોઈ કમિશન આપેજ નહિ, એ ધોરણે દુકાન વાળા સાથે બબાલ થઇ. દુકાન વાળાએ ખાલી ગાઈડ પર જ 10 % કમિશન લખ્યાની વાત કરી. આથી અમારો નરીયો બગડ્યો “ તમારે બાર્ગેનિંગ તો કરવું જ પડશે. નથી આપવું તો તમે લખ્યું જ કેમ ? ”
પછી તો નરીયાએ દુકાન બહાર ધમાલ મચાવી. નરીયો અમારી ટોળી સામે બહુ સીધો, ઝેરીમાં ઝેરી સાપ સામે દાઘો અને ઘરમાં મિયાંની મીંદડી ! એની રીડિયા રમણ સાંભળીને બે ત્રણ ગ્રાહકો તો બીજી દુકાને જતા રહ્યાં. આથી દુકાન વાળાને લાગ્યું કે આમને આમ ચાલ્યું તો જે ઉભા છે તે ગ્રાહક પણ જતા રહેશે. આથી દુકાન વાળાએ નરીયાને કમિશન આપવું પડ્યું. બાર્ગેનિંગ કરીને આવેલ નરીયો તો આજે મહેલ્લામાં અસલ નરેશ જેમ છાતી ફુલાવીને આવતો હતો. આ ઘટના બન્યા પછી અમે લોકોએ તેને આઠ દશ દિવસ નરેશ કહીને બોલાવ્યો. પણ એને ખુદ ને ના ગમ્યું  તે વળી નરેશ, નરીયો બની ગયો..જે આજ પર્યન્ત નરીયો જ રહ્યો છે !
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 4 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૩૩

ઘમ્મર વલોણું-૩૩

જેની રાહ જોઈ જોઈને આંખો પણ ઊંડી ઉતરી ગઈ અને કાયા પણ કૃશ થઈ ગઈ. એવામાં આહકારા નખાઈ જાય તે તો સ્વાભાવિક જ છે. નાલેશી ભર્યું મન જ્યારે કશું પણ વિચારે તેમાં નકારાત્મક અભિગમ સિવાય બીજું શું વિચારી શકે ? રાહ જોવી તે મારી મજબૂરી હતી કે જીવનનો રાહ તે આજ સુધી નક્કી ના કરી શક્યો. મન લાંબુ વિચારે અને દિલ કોઈની રાહ જુએ એટલે કરુણતા નજીક આવે ખરી ! આવી પળોમાં મક્કમતા હજી છોડી નહોતી. દિલમાં ધરબાયેલો આત્મવિશ્વાસ હજી અકબંધ પડ્યો છે; એજ હુંફમાં તો બે પળો વધુ જીવી જાઉં છું.

કોઈના પગલાંના દૂરથી ધબકારા સંભળાયા કે મન એકદમ ઉત્તેજિત થઈને આંખને સતેજ કરી દે છે. સૂકા પાંદડાઓ ખખડતા માલુમ પડે કે વળી તે કાચબા જેમ સંકોડાઇ ને શાંત બની જાય છે. હવે તો પાંદડા હલે તો એ રસ્તા વેરાન માની લઉં છું. કોણ જાણે મારી રાહ જોવાની પળો ક્યારે ખતમ થશે ? બીજી રીતે કહું તો મારી આંખો એ રાહ જોવાતા પથ પર મીટ માંડીને જ બંધ થઈ જશે ?.

વળી દિલમાંથી એક ઉર આવ્યો “ રાહ જોવાની પળો ખતમ થાય કે બીજી પળો દિલને શાંતિ આપશે ? કે પછી રાહ જોવાના વિચારો ફરી નહીં સ્ફુરે ? ” સનનન કરતા તીર જેમ એ ભેદી વાક્યો અંગે અંગને વીંધીને આરપાર નીકળી ગયા. પળોનો રંગ બદલાઈ ગયો. એ વિશે વિચારવું કે વળી રાહ જોવામાં ડૂબી જવું ? એજ અવઢવમાં પોતાની હારને નજીક જોઈને મારે ઉભા રહેવા સિવાય કોઈ આરો નહોતો.

“નજરોને દૂર સુધી દોડાવીએ, એનો અર્થ એવો નહીં કે આપણે કોઈની રાહ જોતા હોય ” એવું કહીને કોઈ ઝડપથી પસાર થઈ ગયું. હજી તો હું એ શબ્દોને પારખવા કાન નરવા કરું તે પહેલા તો શબ્દો હવામાં વિલાઈ ગયા. વળી આંખોને જ કહ્યું કે; જોને કોણ આવું કહીને ગયું ? તો આંખોએ પણ કોઈ સારા રિપોર્ટ ના આપ્યા. આમતેમ જોયું તો ફરી એ આવાજ ગગનભેદી લાગ્યો “ બસ આમ જ રહી જઈશ ”

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ

દલાએ દલડું ચોર્યું

દલાએ દલડું ચોર્યું

આજની ચર્ચા થોડી ગંભીર છે. અમારા મહેલ્લામાં પ્રેમને પાંગરવા માટે બહુ અવકાશો નથી મળ્યા. મારા મિત્ર હકેશ્વરે જે પ્રેમ કરેલો તેની નોંધ મહેલ્લા બહારના એ લીધી નહોતી. રસીલા સાસરે પણ જતી રહી અને હકો પાછો હતો એવો ને એવો થઇ ગયેલો ! લેખ લખતા પહેલા શીર્ષક લખી કાઢ્યું છે તો હવે કોઈકને તો પ્રેમ કરાવવોજ પડશે !
હા, તો આજે આપણે વાત કરવાની છે દલસુખ સાયકલ વાળાની એટલે કે આપણા સૌના પ્યારા એવા મિત્ર દલાની. આ દલો સાયકલ વાળો કેમ ? એ અત્યારે નથી કહેતો, લેખ પૂરો થતા સુધીમાં ખ્યાલ આવી જશે. એનું મૂળ નામ દલસુખ, પણ હરામ એને કોઈ દલસુખ કહે તો ! મહેલ્લામાં એક સમ ખાવા પૂરતો એક જ કોઈ હોય તો એ દલો. એકવાર તો એવું બન્યું કે સ્કૂલમાં દલાને ઘરે વાંચવા માટે, એના ઇતિહાસના સાહેબે એક બુક આપેલી. બુક લેવા માટે એના સાહેબ અમારા મહેલ્લામાં આવેલા. આવીને દલાને જ પૂછ્યું; “દલસુખનું ઘર ક્યાં ? ”
“કોણ દલસુખ, સાહેબ ? ” દલો તો સાહેબ સામે બાઘા જેમ વિચારતો ઉભો છે. સ્કૂલમાં તો રોજ યુનિફોર્મ પહેરેલો હોય, ને હાલ તે બીજા કાપડમાં હતો તે ઓળખાયો નહિ. સાહેબે ફરી વાર એની સામે જોયું અને એક તમતમતો તમાચો એના ગાલે માર્યો.
“અલ્યા દલસુખ હું તારા માટે પૂછતો હતો, જા પેલી બુક લઇ આવ ”
દલાએ કોઈ પણ જાતની દલીલ કર્યા વગર દોડતો ઘરે ગયો અને એમની બુક લઈને આપી દીધી. જોકે એ વાત તો મહેલ્લામાં બહુ ચગેલી નહિ.
મતલબ કે દલાને કોઈ એના રિયલ નામે બોલાવે તો પણ એ, એવુજ માને કે કોઈ બીજા દલસુખની વાત હશે. દલાની વાત કરતા પહેલા તેની થોડી ખાસિયત બતાવવી તે મારો નિજી ધર્મ છે અને આપનો જાણવાનો.
દલો ઘણાં અંશે શાંત, બધા વચ્ચે બહુ બાફે નહિ. અને ખાસ તો લખોટી રમવામાં એક્કો. જેમ્સ બોન્ડ જીગાની ડાયરીના એક પાનામાંથી મળેલ માહિતી અનુસાર, દલા પાસે એક મટકી ભરીને લખોટીઓ છે ! આથી ટીનો, એને ઘણી વાર બાણું લાખ લખોટીઓનો ધણી કહીને ખપાવતો !
અમારું વેકેશન તો યુવાનીના પૂર જોશમાં વહી રહયું છે. સવારે આંબલીબાગમાં, બપોરે તળાવે નાહવા અને સાંજે ક્રિકેટ રમીએ ને વળી રાત્રે મહેલ્લામાં મહેફિલ ! આ ક્રમનું પણ કોઈ ઠેકાણું નહિ. એમને એમ કાંઈ અમારી ટોળીનું નામ ટીખળ ટોળી થોડું પડ્યું હશે ! વેકેશન પડે એટલે અમારી ટોળીમાં ઘણાં સભ્યો હાજર ના પણ હોય અને ઘણા નવા પણ હોય. મનો એટલે કે મનીષ, બહુ અમારી જોડે રમે નહિ. નહિ રમવાનું મુખ્ય કારણ નરીયો હતો. એની જોડે એને બહુ ફાવે નહિ અને અમે કોઈ પણ ભોગે નરીયા વગર ચલાવી નહોતા લેતા. વેકેશનમા એ કયારેક અમારી જોડે રમતો. ખીસું ભરીને લખોટી લઈ આવે અને અમારો દલો એને થોડી વારમાં તો ખાલી ખિસ્સે ઘર ભેગો કરી દેતો. આથી અશ્કો એને લાડમાં લખોટીપતિ પણ કહેતો. આ વખતે વેકેશનમાં અમારા મહેલ્લામાં રસીલાની નણંદ આવેલી. રસીલા ઘણે સમયે આવેલી હોઈ બધા એને ખુબ માન આપતા હતા. અને એમાંય યુવાનો બધા માન આપવા લાગ્યા એટલે અમારા હકાને ઘણી નવાઈ લાગેલી. પછી એ મારી આગળ ભસ્યો કે,માન રસીલાને નહિ પણ સાથે આવેલી રસિલીને લઈને છે!
જોકે શરુ શરૂમાં તો હકે પણ રસીલા સાથે પનારો પાડવાની ટ્રાય કરી. પણ તેની નણંદે એની સામે જોવાની પણ તસ્દી ના લીધી એટલે ભાઈ માયૂષ થઈને તળાવે નાહવા જતા રહેતા.
ન્યુટનના નવમા  નિયમ મુજબ, કોઈ પણ સારી કે નરવી દેખાતી છોકરી સામે છોકરો ગુરત્વાકર્ષણે ખેંચાય જ ! એ નિયમને માન આપીને મહેલ્લાના લગભગ દરેક છોકરાએ, પોત પોતાની શક્તિ એટલી ભક્તિ કરી જોયેલી. એમાં ખાલી વજો એકજ બાકાત ! જીગો આવીને મને પૂછે કે;  “ કેમ વજાએ ટ્રાય ના કરી. ? ”
“ કેવાની ટ્રાય ? એ તો સ્કૂલજ નથી જતો તે ” મેં શાણપણ ગિરી બતાવી. હું એ એમ કઈ થોડો હાર માનું ને છાછ ફૂંકીને પીવું.
એનો જવાબ ખુદ વજાએ જ આપ્યો. “ અરે યાર હું ભણેલો નહિ અને એ રૂપાળી દેખાતી શહેરની છોકરી સામે જોવાય પણ કેમ ? ”
“વજા, એ ય નથી ભણેલી ” દિનાએ અગ્નિમાં ઘી હોમી આપ્યું.
બે દિવસ પછી જીગો ખબર લાવ્યો કે વજાએ તો રસિલાની નણંદને લઇ પાડેલી. પેલી વજાના ઘર પાસેથી નીકળી અને ગટરનું પાણી ઉભરાતું જોયું કે “ ઓ માય ગોડ ” બોલી. વજો સાંભળી ગયેલો ; આથી એને આપી પડી ; “ મારી જેમ અભણ છે ને અંગ્રેજી શું કામ ફાડે છે ? ” આ સાંભળીને પેલીએ એક ઢેખાળો વજા ઉપર ફેંકેલો. એ જાણીને અશ્કો ખુબ રાજી થયેલો કે, ચાલો એક તો ઓછો !
એ વાતની જાણ રસીલાને થઇ આથી એને હકાને એકબાજુ બોલાવીને ચીમકી આપી દીધી;
“ હકા કોઈએ મારી નણંદ સામે જોવું નહીં ”
“બીજાને તો ઠીક પણ મારેય નહિ ??? ” એમ બોલીને હકાએ સોગઠી મારી જોયેલી પણ રસીલાએ તો હકાને આંખોથી એવું તીર માર્યું કે હકો તો દીવાલ સાથે જડાઈ ગયેલો. આ વાતની જાણ પણ અમારી ટીખળ ટોળીમાં પવન વેગે ફેલાઈ ગયેલી.
અમારા મહેલ્લામાં ખાલી દલા પાસેજ સ્પીડકિંગ સાઇકલ. બાકીનાં અમે બધા તો અમારા ફાધરો કે બ્રધરોની જ સાયકલ ચલાવતા. દલાના કાને એક વાત આવી કે રસિલાની નણંદને સાયકલ શીખવી છે. આ જ વાત પાછી જીગાને કાને પણ આવી. તો જીગાએ એ વાતનો અફસોસ ના કર્યો કે, મારા પહેલા દલાને કાને આ વાત આવી કેમ ? પણ એણે તો પોતાની પાસે પણ સ્પીડકિંગ સાયકલ નહોતી એનો અફસોસ કર્યો.
સાયકલ પર હું વધુ વિસ્તારથી નથી લખતો પણ સાયકલને લઈને થયેલી ધમાચકડી વિષે ખાસ લખીશ અને એજ તો આ લેખનો મહત્વનો ભાગ છે. બીજા દિવસે તો અમે લોકો ક્રિકેટ મેચ માટે હાઈસ્કૂલના ગ્રાઉન્ડમાં ઉપડી ગયેલા.
મેચ હારીને અમે લોકો લથબથ થતાં તળાવની પાળે પાળે આવતા હતા. તળાવની બાજુમા જ એક રસ્તો જે ગામની બહાર તરફ જાય. આ રસ્તો એટલે, એકદમ ટ્રાફિક વગરનો. અમે બધા તોફાન મસ્તી કરતા જતા હતાં કે અશ્કાના પગ જમીન સાથે જડાઈ ગયેલા. દિલાનું ધ્યાન ગયું કે, અશ્કો પાછળ રહી ગયો છે. દિલાએ ઈશારો કરીને પૂછ્યું તો એ બોલી પણ ના શક્યો. એણે પણ ઈશારો કરીને રસ્તા સામે પોઇન્ટ આઉટ કર્યું. બધાનું એક સાથે ધ્યાન ગયું કે અમે બધા તળાવની પાળે સ્ટેચ્યુ થઇ ગયા. કોઈનામાં બોલવાના હોશ ના રહ્યાં, બધા એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. મિત્રો, અમે લોકોએ જે દ્રશ્ય જોયું તે હતું જ એવું ! દલો, રસીલાની નણંદને સાયકલ શીખવતો હતો.
“ માળો, એટલે મેચ રમવા ના આવ્યો ” એવો ધીમો સિશકારો સંભળાયો. હું સમજી ગયો કે એ અશ્કો જ હોવો જોઈએ.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | Leave a comment

અધૂરી વિધિ

અધૂરી વિધિ

ઉગમણે આભમાં સુરજ ઉગીને સૌ પર પોતાનો પ્રકાશ પાડી રહ્યો છે. માળામાંથી પક્ષીઓ ઉડીને ગગન વિહાર કરી રહ્યા છે. ચકલા કે હોલા જેવા પક્ષીઓ વળી આંગણામાં નાખેલ ચણ ચણી રહ્યા છે. આંગણામાં ઉભેલ રાયજાદ સમો લીમડો ધીમું ધીમું હલીને સૌ કોઈને પવન નાખે છે. તો ઘરની અંદર રહેતા લોકોમાં એક ખુશીનો ઉછળાટ છવાયો છે. વડીલોમાં ગોળ ને ધાણા ખવાઈ રહ્યા છે. તાલીઓની આપ લે સાથે ધીમી હાસ્ય રેલીઓ પણ વહે છે. સૌ કોઈના મોઢા પર આનંદ દેખાઈ આવે છે. નાના ભૂલકાઓ પણ ડેકીરો કરીને મજા માણે છે.
એક વડીલે સગાઈની ચૂંદડી અને સાથે સજાવટના સામાનની થેલી આપીને કહ્યું
“ લો ત્યારે, આ દીકરીને આપો ને તૈયાર કરીને જલ્દી લઇ આવો તો આપણે ચાંદલા વિધિ ચાલુ થઇ જાય ”
દીકરીની માંએ બધો સામાન લીધો અને મેડી ઉપર રૂમમાં એની સખીઓ સાથે બેઠેલ પોતાની દીકરી સોનલ પાસે આવ્યા. જેવો રૂમમાં પગ મુક્યો કે એક મિનિટ માટે એના પગ થંભી ગયા. જે દીકરીને નાનપણથી હથેળીમાં રમાડીને ઉછેરી હોય. રુમઝુમ કરતી આંગણું શોભાવતી હોય, તેને પળમાં જવાનું થાય એટલે ગમગીન તો બની જ જાય. મિલન કરતા જુદાઈ કેટલી વસમી લાગે તે તો કોઈ સાસરે જતી દીકરી જ કહી શકે !
તેની માંએ જોયું કે પોતાની પ્યારી સખીઓ સાથે બેઠેલ દીકરીમાં ઉત્સાહનો એક છાંટો પણ દેખાતો નથી. ઉલ્ટાનું એના મોઢા પર તો કોઈ અગમ્ય દુઃખ અને લાચારી તરવરતી હતી. તેની આંખોમાં ફરિયાદ તબકતી હતી. તેમને એક નજર હાથમાં રાખેલ સામાન પર કરી. તકનો લાભ લઇ લેવામાં શાણપણ માન્યું.
“ તમે લોકો એ ય મજાના નીચે રૂમમાં જઈને બેસો…. ” એમ ટૂંકમાં ઈશારો કરીને દીકરીની બધી સખીઓને નીચે મોકલી આપી. જેવી બધી નીચે ગઈ કે એની માંએ પોતાની લાડકી દીકરીની સામે જોયું. આંખોની અંદર અત્યાર સુધી દબાવી રાખેલો પાણીનો પ્રવાહ ધીરે ધીરે વહેવા લાગ્યો.
“ બેટી, તારું દર્દ હું જાણું છું…પણ એક દિવસ તો તારે આ… ”
“ મમ્મી, તમે મારું દર્દ નથી જાણતા ” પ્રવાહને એક પળ માટે રોકીને તે બોલી.
“ હું જાણું છું, હું પણ આ પળમાંથી પસાર થયેલી છું. ” દીકરીના આંસુ લૂછતાં તે ફરી બોલ્યા. “ હું ભલે ગામડામાં રહીને મોટી થઇ હોય…પણ હવે તો હું શહેરમાં રહું છું. લોકો કહે છે માંએ તો દીકરી સાથે દોસ્ત થઈને રહેવું જોઈએ. તને એક સખીના ભાવે પૂછું છું; તારે કોઈ સાથે …..? ” કહીને એની માએ એના માથામાં હાથ ફેરવ્યો. માંનો હાથ ફરે એટલે દુઃખના ડુંગરનો ભાર પણ હળવો થઇ જાય !
“ મમ્મી….મને બરાબર ખ્યાલ છે કે દીકરીએ એક દિવસ તો માંબાપનું ઘર છોડવું જ પડે છે. તું પણ આવી, બીજા ઘણાં બધા ગયા ને હું પણ જઈશ…..પણ…? ”
“ બોલ મારી દીકરી…જે હોય તે કહે…નીચે બધા તારી રાહ જુએ છે. ”
“ મારી લાચારી એ જ છે ને કે મારો એક પગ થોડો લંગડાય છે ? ”
“ અરે રે મારી દીકરી સોન…….કેવી વાત કરે છે ? પણ જે છે તે સ્વીકારવું ય પડે ને ? ”
“ એટલી લાચારીની આટલી મોટી સજા, કે મારે બે છોકરાંના બાપ સાથે લગન કરવાના ? ” કહીને સોનલ વળી રડવા લાગી.
“ હું સારી રીતે સમજુ છું કે તારી સાથે અન્યાય છે..પણ….. ” તેની માં આગળ બોલવા જતી હતી પણ અટકી ગઈ. રૂમના દરવાજા વચ્ચે પોતાનાં પતિ દેખાયા. બેઉની આંખમાં આંસુ જોઈને તેના પપ્પા પણ સમજી ગયા કે દીકરીને વિદાઈ કરવાનો સમય હવે ઢુકડો છે. બે ઘડી તો એ દરવાજા વચ્ચે ઉભા રહ્યાં.
“ બેટા, હવે કપડાં બદલીને જલ્દી નીચે આવ…તું એને ઉતાવળ કરવા…તું પણ એની ભેગી રોવા લાગી ગઈ લાગે છે. ”
“ એવું નથી અહીંયા આવો….. ”
“ શું છે બોલ ? ” એકદમ સમીપ આવીને તેના પતિએ પૂછ્યું. થોડી વાર તો રૂમમાં એકદમ શાંતિ પથરાઈ ગઈ. સોનલ તો નીચું માથું કરીને જમીન સાથે જડાઈ અને તેની મમ્મી અને પપ્પા એકબીજા સામે જુએ છે. તેની મમ્મીએ ઇશારાથી પતિને મૂક ભાષામાં કહ્યું.
“ અત્યારે હવે બહુ વાદ વિવાદ કરવાનો ટાઈમ નથી….જલ્દીથી તૈયાર થઇ જા… ”
બે ત્રણ વાર એમણે કહ્યું. દીકરી સોનલ તો જાણે જમીન સાથે જોડાઈ ગઈ છે. નીચું જોઈને કોઈ પણ પ્રત્યત્તર આપ્યા વિના બેસી રહી. આથી એના પપ્પા થોડા અકળાયા. એના મમ્મીએ શાંત  પાડ્યા.
“ જુઓ બહુ ગુસ્સે ના થાવ, જેમ તમને ઈજ્જત વ્હાલી છે એનાથી આપણી ઈજ્જત એને વ્હાલી છે. ”
“ અરે બધું નક્કી થયા પહેલા એક વાર તો મને કોઈ ખબર પાડવી જોઈએ. મેં તો જે કર્યું છે એ એના ભલા માટે કર્યું છે. અને મને મારી લાડલી સોનુ પર પૂરો ભરોષો છે. ”
“ હા પપ્પા, મને પણ તમારા પર પૂરો ભરોષો છે એટલે જ હું કશું બોલતી નથી. મારું મન કચવાય તો મને બે આંસુ પાડવાનોય જો અધિકાર ના હોય તો હવે નહિ રડું બસ, લાવ મમ્મી હું કપડાં બદલી લવ છું. ”
“ ના બેટા તારો આ ઘર પર અને અમારા પર પણ પૂરો અધિકાર છે અને એ પણ કાયમ માટે. જુઓ, આજે સોનુની જે વ્યથા છે તે મને પણ વ્યાજબી લાગે છે. આપણે ફક્ત એના શરીરની ચિંતા કરી પણ દિલની નહિ. ” એની મમ્મી એકદમ લાગણીવશ થઈને બોલ્યા.
“ મતલબ ?? ”
“ મતલબ કે એનો એક પગ લંગડાય છે એની એવડી મોટી સજા કે એને બે બે બાળકના પિતા સાથે ભવ ગાળવાનો ? એ લોકો શ્રીમંત છે તો શું થયું ! ”
“અરે આ ડિસિઝન મારુ એકનું નથી…આપણે બધાએ ભેગા મળીને લીધું છે, પણ હા…સોનુને આપણે નથી પૂછ્યું…..એટલાં માટે કે આપણે એનું ભલું ઇચ્છીએ છીએ. ”
સોનલ ના માબાપ એને ખુબ ચાહતા હતા. અને એમાંય ખાસ તો એને પગે થોડી ખોડ હોઈ વિશેષ મમત રાખતા. જેવા સોનલના પપ્પા બોલી રહ્યા કે ત્રણેની નજર દરવાજે ઉભેલ આગંતુક પર પડી. સોનલ તો અવળું ફરીને બેસી ગઈ. તેની મમ્મી અને પપ્પાતો એને જોઈને હેબતાઈ ગયા.
“ જો હું નહોતો કહેતો, છોકરાને ખુદને આવવા મજબુર થવું પડ્યું છે. ” તેના પપ્પાએ ખિન્નતાથી કહ્યું.
સોનલની મમ્મી તો નીચું જોઈને જ બેસી રહી. આગંતુક, સોનલ નો થવા વાળો પતિ હતો. તેધીરે ધીરે અંદર આવ્યો.
“ અગર આપને વાંધો ના હોય તો હું સોનલ સાથે બે મિનિટ વાત કરી શકું છું ? ” છોકરાએ કહ્યું કે તેના મમ્મી પપ્પા ઉભા થઈને બહાર જવા લાગ્યા. ” આપ અહીં રહી શકો છો, એવી કોઈ ખાનગી વાત નથી. ભલું થાજો મારા ભટકબોલા અને મજાકિયા મિત્રનું ! ”
“ કઈ સમજાયું નહિ… ”
“ હા, સોનલ અને મમ્મી સાથે થયેલ વાત એને સાંભળી લીધી અને આવીને મને કહી ગયો. મેં તો મારા ફાધરને પૂછેલું જ કે, છોકરી હજી કુંવારી છે તો એની મરજી જાણી લેવી. પણ તેઓ કહેતા કે છોકરી રાજી છે. ”
“ બેટા, એમાં મારો વાંક છે, મને એમ હતું કે સોનુ હું જે ડિસિઝન લઈશ તેમાં ખુશ હશે. ”
“ હા દીકરા…. ” એની મમ્મીએ કહ્યું.
“ મમ્મી, એમને જે પૂછવું હોય તે પૂછી લે, બાકી મારા લીધે આ ઘરની ઈજ્જત જાય તે મને નહિ ગમે. ” સોનલ વચ્ચે બોલી પડી.
“ ના સોનલ, એવું નહિ બને….તમે એ બધું મારા પર છોડી દો. આ ઉંમરે વિધુર થયો તેનાથી વિકટ સમસ્યા તો આ નથી જ. હું નીચે જાઉં છું. સોનલ તારે હવે કપડાં ચેન્જ કરવાની જરૂર નથી. માફ કરજો…કદાચ મારે લીધે…. ” કહીને છોકરો તો નીચે જતો રહ્યો. માંએ એક નજર દીકરી પર કરી. તેના મોઢા પર એક અપ્રતિમ સ્મિતનું ઝરણું વહેવા લાગ્યું. બંનેના મનમાં થોડો ખટરાગ પેદા થયો પણ સાથે રાજીપો લઈને બેઉ નીચે ઉતર્યા.
વડીલો એ વાત જાણી, છોકરાએ બધાને સમજાવ્યા. સમજાવટ ને અંતે બધા પ્રસંગ ને એમજ પડતો મૂકીને જવા માટે તૈયાર થયા. એકબીજાની માફી માંગી અને અફસોસના ઉભરા ઠાલવ્યા. જેવા બધા ઉભા થવા જતા હતા કે ઉપરથી સોનલની એક સખી દોડતી આવી.
“ બધા બેસો, સોનલ બધાનો આભાર માનવા નીચે આવે છે. ” કહીને પેલી જતી રહી. બધાતો એકબીજા સામે જુએ છે. અનુમાનની અટકળો થવા લાગી. તો કોઈ વળી મનમાં એવું પણ બોલ્યું કે, જબરી હો…એક તો બધું બંધ રખાવ્યું ને ઉપરથી આભાર વિધિ !
સોનલના પપ્પાએ પણ તેની પત્ની સામે જોઈને ઇશારાથી પૂછ્યું કે; સોનલ ને શું થયું છે ? તો એમને પણ શું ખબર કહીને મૂક જવાબ આપ્યો. છોકરો, એના માંબાપ, સાથે આવેલ બધા વડીલો પણ એક બીજા સામે જોઈને અટકળો કરે છે.
બધાની અટકળોનો અંત લાવવા સોનલ નીચે ઉતરી રહી છે. ધીમી ચાલ છે. શરીરે સોળ શણગાર સજ્યા છે. આંખો ઢળેલી છે, અને અકડમાં અદબતા છે. સૌની નજર સોનલ સામે મંડાઈ ગઈ છે. જગદંબાના રૂપ સમી એ આવીને છોકરાની બાજુમાં બેસી ગઈ.
“ મમ્મી, મહારાજને કહો વિધિ ચાલુ કરે ” નજરોને નીચે ઢાળી ને તે બેઠી છે.
સૌ સાંભળીને દંગ રહી ગયા. બધા સવાલોનો એક જ જવાબ હતો; અધૂરી વિધિ પુરી થશે !
Posted in પ્રકીર્ણ | 3 ટિપ્પણીઓ

મ ન ગમતાં સંવાદો-૯

ગમતાં સંવાદો

“ તું કેમ આટલો ઉદાસ છે ? ”

“ હું એકલો નહો મારી વ્હાલી કોયલ, જાંબુડો, પીપળો, લીમડો અને સરગવો વિગેરે પણ ઉદાસ છે. ચારે બાજુ એક નજર કર. ”

“ હા યાર, હું તો રોજે તારી મઘમઘતી આમ્રકુંજરીની સોડમે ખેંચાઈ આવું છું. હે વીર આંબા…તારી તો આખા વિશ્વમાં ગણના છે. રૂડી લચકતી કેરીઓ ને લઈને તું જગ વિખ્યાત છે અને તારાથી આ જન સમુદાય પણ સંતૃપ્ત છે ”

“ તો ય ઉદાસ કેમ છે, એ તારું પૂછવાનું છે ? ”

“ હા સ્તો  ! ” લાંબી ડોક તાણતાં કોયલે ટહુકો કર્યો.

“ બેની કોયલ, તને ખ્યાલ છે આ તો આંબાઓનો બાગ છે. બહાર જો બોર્ડ માર્યું છે વૃંદામ બાગ

વૃંદામ ?? મને તો કઈ સમજાયું નહિ. ”

“ મતલબ આંબાનો બાગ. પણ જો તો ખરી પહેલા કરતા કેટલા આંબા ઘટી ગયા છે ! ”

“ હા એ તો છે જ ! ઘણા આંબાના ઝાડ કપાઈ ગયા છે ”

“ તમે પક્ષીઓ એવું ના માનો કે ખાલી, પ્રાણી અને પક્ષીઓના જ હલાલ થાય છે. અમારા પણ થાય છે. ”

“ તને કઈ બીજા ઝાડની ઈર્ષ્યા તો નથી આવતી વીરા ? ”

“ ઈર્ષ્યા કરતા તો સ્વ પર ઘૃણા વધુ થાય છે. ”

“ કેમ એવું ? ”

“ જવા દે બેની સાંભળીને તને પણ દુઃખ લાગશે. ”

“ તારું દિલ દુઃખાવીને મારે વાત નથી સાંભળવી ”

“ એટલું બધું નથી…જો સાંભળ, હવે તો મારા પર કેરીઓ ઓછી આવે છે…પાંખો પણ થઇ ગયો છું…અને હવે બજારમાં અવનવી કેરીઓની ડિમાન્ડ વધી ગઈ છે, એમાં મારા જેવા દેશી આંબાના ભાવ કોણ પૂછે ? ”

“ હા વીરા સાચું કહ છે, દૂરથી બે જણ કુહાડી લઈને આ બાજુ જ આવતા લાગે છે ” કહીને કોયલ બીજે જવા ઉડી ગઈ.

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ