દૂધ પૌંવા

દૂધ પૌંવા

જ્યારે અમે લોકો એકદમ નાનલા હતા ત્યારે એવી રમતો રમતાં કે મોટા પણ રમી શકે. એકદમ ફાલતુ વાત કરી નાખી કેમ ? લખી જ નાખ્યું છે તો હવે ભૂંસતો નથી. દોસ્તો, શરદ પૂર્ણિમા એ કોઈ શાસ્ત્રોમાં લખેલ તહેવાર નથી. અને મને જાણ છે ત્યાં સુધી એ કોઈ જાહેર રજામાં પણ સ્થાન પામેલ નથી. આ વાત અમે કરતા હતા કે દિનો અકળાયો.
“ શરદ પૂનમની તો જાહેર રજા જ હોય ”
“ મને ખબર છે ત્યાં સુધી તો નથી હોતી ” વજાએ સાથ પૂર્યો.
“ વજલા…. ?? ” નરીયાએ એની સામે આંખો કાઢી.
“ એલા દિનિયા તું તો વાર તહેવારે ય સ્કૂલે ના જતો હોય; પછી તારે માટે તો રજા શું ને વજહ શું ? ” દિલો તાડૂક્યો.
“ મિત્રો, શરદ પૂર્ણિમા શેના માટે ફેમસ ? ” જીગાએ વાતાવરણ શાંત પાડવા મૂકી આપ્યું.
“ પૂનમ માટે કેમ ટીના ? ” અશ્કાએ અડધા ઊંઘમાં ટીનાને પૂછ્યું.
“ તારી તો…પૂનમ માટે પૂનમ ના હોય તો પૂનમ ધિલ્લોન હોય ? આડી અવળી વાતો કરવી હોય તો હું આ ઉપડ્યો ” હકો તો બગડ્યો.
મેં હકાને શાંત પાડ્યો અને મુખ્ય મુદ્દા પર વાતને લાવવા ટ્રાય કરી.
“ જીગરીઓ….આ વખતની શરદ પૂર્ણિમામાં કંઈક એવું કરીએ કે મજા આવી જાય ” શાંત બેઠેલ દલાએ પોતાની દરખાસ્ત મૂકી.
“ હા યારો…કંઈક કરીએ મારો પૂરતો સાથ ” એમ બોલીને જીલો તાડુકીયો.
“ મારો પણ …. ” અશ્કો પણ આંગળી બતાવીને ઉભો થયો.
“ નીચે બેસ ને વેવલિયા….અહીંયા કોઈ ક્લાસ ટીચર હાજરી નથી પૂરતા ” ટીનાએ એને નીચે બેસાડ્યો.
“ બધા…..એ વિચારો કે શું કરીએ ? ” મેં બધાને શાંત પાડવાની ટ્રાય કરી.
“ એક કામ કરીએ તો ? ” દિલો બોલ્યો
“ બોલ બોલ દિલા ” નરીયો ઉત્સાહમાં આવી ગયો.
“ આખો મહેલ્લો શરદ પૂર્ણિમાની રાત્રે આંધળો પાટો રમીએ ”
“ હત..તારીની પણ એના માટે મને ઘરેથી નહિ મોકલે.એક વાર મારે જગા સાથે ઝગડો થયેલો તે ” ધમાએ કહ્યું. કે ત્યાં બેઠા બેઠા જ ટીનાએ એક ઢેખાળો એની તરફ ફેંક્યો. ત્યાં જ અંધારું હોય ને લાઈટ થાય તેમ જગો ઉભો થયો
“ શાંત ભાઈઓ…શાંત, એજ મુદ્દા પર મને એક બીજો વિચાર આવ્યો છે જો બધાને ગમે તો ! ”
“ તો પછી ભસ ને ” હકો બરાડ્યો.
“ આખા મહેલ્લા માટે રાત્રે દૂધ પૌંઆનો પ્રોગ્રામ રાખીએ તો કેવું ? ”
“ આઈડિયા તો સારો છે પણ આખા મહેલ્લા માટે…? ” જીગાએ ચિંતિત થઈને કહ્યું.
“ આ વજલાની ભેંસનું દૂધ ક્યારે કામમાં આવશે બોલ ? ” જીલો ફોર્મમાં આવીને બોલ્યો. પણ વજો એકદમ ચિંતામાં પડી ગયો.
“ હા વજાની ભેંસના દૂધ સાથે પૌંઆ મતલબ ફૂલ ફ્લેગ શરદ પૂર્ણિમા મિજબાની ! ” અશ્કો કૂદવા લાગ્યો.
“ એય દડૂક…..દૂધનું થયું હવે પૌંઆનું શું ? ” દિલાએ સાચી વાત કહી.
“ મિત્રો, હોળીમાં ગોઠ ઉઘરાવીએ છીએ ને ? એજ રીતે ” અને મનિયાએ આખી યોજના સૌને કહી સંભળાવી. કે જેમા ઉદાસ બની ગયેલ વજો પણ ઉત્સાહમાં આવી ગયો.
અમે લોકો જે વાતને પકડીએ તે આશાનીથી છોડીએ નહિ. એક વાત નક્કી કરી કે આખા મહેલ્લાને દૂધ પૌંઆ ખવરાવવા એટલે ખલાસ. અને એ ગઠબંધન મુજબ અમારી ટીખળ ટોળી એ જહેમત ઉઠાવીને બધું ગોઠવી દીધું.
શરદ પૂર્ણિમાની સાંજે વજાના ઘરેથી તાજી ભેંસનું તાજું દૂધ આવ્યું. વિનુ મોદીની દુકાનેથી પૌંઆ આવ્યા. આખા મહેલ્લાના લોકોને થાય એટલા દૂધપૌંઆની સામગ્રી તો આવી ગઈ પણ એને બનાવવા શેમાં ? એવી ચિંતા અમારી ટોળી સામે આઈ પડી. બધાં એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા.
હવે ?
ટીમ ઇન્ડિયા બોલિંગ કરતી હોય ને છેલ્લી ઓવરમાં બે જ રન બાકી હોય ત્યારે ગૂંચળું વળીને જે વાર્તાલાપ કરે તેમ, અમારી ટીખળ ટોળીની હાલત થઇ ગઈ. વાર્તા ને અંતે તો સૌ સારા વાનાં થાય તેમ, અમારો પ્લાન હેમખેમ પાર પડ્યો. હકો જઈને એના પપ્પાના મિત્ર એવા શ્રી ચંદુભાઈ કંદોઈને ત્યાંથી એક મોટું તપેલું લઇ આવ્યો.  તપેલામાં દૂધ અને પૌંઆ નાખીને ધમાની અગાશીમાં બધા ભેગા મળીને મૂકી આવ્યા. પહેલાં તો જીગાએ એનો વાંધો ઉઠાવેલો કે, તેની અગાશીમાં કેમ નહિ ?  મિત્રો જેમ ભગવાને બધાને કંઈ ને કંઈ બક્ષીશ આપેલી છે તેમ, ધમાનું ઘર એકદમ ખુલ્લું હતું. ઘરમાં ઊગેલ ચંપો પણ તેની અગાશીમાં છાંયડો નહોતો પાડી શકે તેમ. અને શાસ્ત્રોના લખાણ મુજબ, ચંદ્રમાની ચાંદનીનું તેજ જો દૂધપૌંઆ પર પડે તો એ સંપૂર્ણ પણે પ્રસાદ બની જાય છે.
અમારી ટીખળ ટોળી તો જમી ને તરત જ ઘર બહાર આવી ગઈ હતી. એક ધમો હજી નહોતો આવ્યો. જોકે અમે લોકો પણ ધમાની રાહ નહોતા જોતા. જયારે પણ રાત્રે મોડે જાગવાનો પ્રોગ્રામ હોય એટલે ધમો ના જ હોય. એવું નહોતું કે ધમાને નહોતું ગમતું. પણ એકવાર ધમાને જગા સાથે ઝઘડો થયેલો આથી તેનાં ઘરનાં લોકો નહોતા આવવા દેતા.
એકવાર અમે બધા હજી નવ જ વાગેલા કે તપેલામાં જોઈ આવ્યા કે દૂધપૌંઆ કેવા બન્યા ! અમને બધાને ઉપર ચડતા જોઈને નરીયાના પપ્પા અમારી પાછળ છાનામાના આવ્યા. તેઓ સમજી ગયેલા કે અમારી ટીખળ ટોળી ઉપર રિયે રિયે જ અડધું તપેલું ખાલી કરી નાખશે. પણ મિત્રો અમારી ટોળી  ટીખળ હતી પણ અવિશ્વાશુ નહોતી. હકાએ તપેલું ખોલીને જોયું તો હજી પણ પૌંઆ ઉપર દેખાતાં હતાં. વળી તપેલાને ઢાંકીને બધા નીચે જવા લાગ્યા કે સંતાઈને અમને બધાને જોતાં નરીયાના પપ્પા નીચે જતાં દેખાયાં. આથી દિલાએ સાંકેતિક ભાષામાં કહ્યું કે અમે લોકો સમજી ગયા કે દિલો શું કહેવા માંગે છે.
જેવી અમારી ટોળી નીચે આવી કે વડીલ લોકોએ મનોરંજન માટે એક ગેમ રમવાની યોજના બનાવેલી. સામ સામે બે ટીમો ગોઠવાઈ ગઈ. આજે તો હકો સામેની ટીમમાં હતો.મને ઘણી નવાઈ લાગી. જોકે હકા માટે તો ઘણી બધી નવાઈ નો સામનો કરી ચુક્યો છું અને હજી કરવો પણ પડશે. હું તો મારી રીતે જ ઉભો હતો કે અશ્કો મને ઈશારા કરે. હવે સમજાયું કે હકો સામેની ટીમમાં આજે કેમ ? કારણ આજે તો રસીલા પણ સામેની ટીમમાં હતી. અને રસિલાનો ભાઈ તે દિવસે બહારગામ ગયો હતો. મને થયું કે ચાલો મારા નસીબમાં કોઈનો પ્રેમ નથી તો કોઈકનાં નસીબમાં તો છે. અને હકો માટે માટે કોઈક નહિ પણ મારો પરમ અને ધરમ મિત્ર.
રમત રમવાની એવી જામી કે ક્યારે બાર વાગી ગયા તે ખબર ના પડી. તપેલું નીચે લાવવાની જવાદારી અમારી ટીખળ ટોળીની હતી. આથી જીગાએ ઈશારો કરીને અમને ગેમમાંથી ખસી જવા કહ્યું. બન્યું એવું કે અમારી ટોળી બહાર થઇ કે ગેમમાં ભંગ પડ્યો અને ગેમ રોકાઈ ગઈ. એક વડીલે ઘાંટો પડ્યો
“ જાવ દૂધ પૌંઆ લઇ આવો હવે ટાઢા બોર થઇ ગયા હશે ”
“ અલ્યા પૌંઆ ભેગા બોર પણ નાખ્યા છે ? ” ધમાએ ધીમેથી કહ્યું. કે દિલાએ એને માથામાં એક નાની એવી ટાપલી મારી.
દિલો, ટીનો, જીગો, અશ્કો, જીલો , વજો , હકો અને હું તપેલું લેવા ગયા. ધીમેથી ઊંચકીને અમે લોકો તપેલું નીચે લાવ્યા. તપેલું નીચે મૂકીને એનું ઢાંકણ ખોલ્યું કે બધા જોવા લાગ્યા. વડીલ લોકો ઓટલા પર પોત પોતાની બેઠક જમાવવા લાગ્યા.
થોડો કોલાહલ તો થાય જ પણ આ કોલાહલમાં કોઈ નવીનતા હોવાની ગંધ આવી કે અમે લોકોએ એ બાજુ જોયું. બધાંની નજર ત્યાંજ હતી. જોયું તો જલો, જમીન પર ચતો પાટ પડ્યો છે; અને બે હાથ જોડીને આકાશ સામે સૂતો છે. બધાં વિસ્મય પામતા હતા કે જલો ઉભો થયો અને ફરી આકાશ સામે હાથ જોડીને મનમાં કશુંક બોલતો હતો. એ વિધિ પુરી કરીને તે અમારી ટોળીમાં આવ્યો.
“ જોયું આજે ભગવાને આપણી શરદ પૂર્ણિમા ઉજવવાની ભક્તિને માન્ય રાખી છે ”
“ માન્ય તો કાયમ રાખે છે ને મજાની દૂધ જેવી ચાંદની ધરતી પર ફેંકે છે ” દલાએ કહ્યું.
“ એમ નહિ ”
“ તો કેમ ? તું જ સમજાવ ને ” ધમાએ કહ્યું.
“ આપણે તો અડધું તપેલું જ દૂધ અને પૌંઆ રાખેલા ને ? ”
“ હા તો ? ” મેં ભોળા ભાવે એને પૂછ્યું.
“ એજ કે આપણે અડધું તપેલું દૂધ અને પૌંઆ રાખેલા ને ભગવાને આખું તપેલું ભરી આપ્યું ” બોલીને જલો તો ગજ ગજ છાતી ફુલાવતો મહેલ્લા વચ્ચે ઉભો છે. સાંભળી ને આખો મહેલ્લો હસી પડ્યો.
Advertisements
Posted in પ્રકીર્ણ, હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 2 ટિપ્પણીઓ

ભગો ભૂલો પડ્યો

ભગો ભૂલો પડ્યો

ભગો નામ આમતો ઘણું જાણીતું છે. એનું મૂળ નામ ભગવાન હશે એવું અમે લોકોએ માની લીધેલું છે. તમે પણ માની લો બહુ નુકશાન નહિ જાય. આ ભગાનું નામ થોડા દિવસ અમારા મહેલ્લામાં પણ જાણીતું બની ગયેલું. ભગો એટલે અમારા મહેલ્લાનો તો નહીં જ, કે નહીતો બીજા મહેલ્લાનો. તો એવું પણ નહોતું કે એ અમારી ટીખળ ટોળીમાંના કોઈના ઘરે આવ્યો હોય. બહુ લાબું ચલાવ્યા વગર કહું તો; તે એક જાનમાં આવેલો. અને એ લગ્ન પ્રસંગે અમારો અશ્કો એને મળેલો. આથી બેઉ ટેમ્પરી દોસ્ત બની ગયેલા. અશ્કાએ એને ફરી કોઈક વાર મળવા માટેની વાત કરી રાખેલી. ભગો વધુ પડતો મળતાવડો હશે અને અશ્કાને મળવાની લાહ્યમાં અમારા ગામની મુલાકાત લેવાનો પ્લાન ઘડ્યો. અમારા એરિયામાં અને અમારા બધામાં પ્લાન ઘડી નાખવા, એટલે રમત વાત !
અમારા ગામને પણ અમદાવાદની જેમ ચારેબાજુ દરવાજા છે. ભગાએ અશ્કાને મળવા માટે એક પણ દરવાજા વાળો રોડ પસંદ ના કર્યો. પછીથી જાણવા મળેલ કારણ મુજબ, એનું ગામ એવું ગોઠવાયેલું હતું કે, એક પણ દરવાજા વાળો રોડ સેટ નહોતો થયો. એણે વચ્ચનો રોડ ( એને અમે લોકો કેડી પણ કહીએ હો ! )પસંદ કરીને પ્રયાણ કર્યું. એ રસ્તે આવતા વચ્ચે એક નેળિયું આવે. નેળિયું મતલબ કે રસ્તાની બંને બાજુ ઊંચી હોય અને તળાવનું પાણી ક્યારેક એમાંથી વહે પણ ખરું ! જેવો ભગો નેળીયા પાસે આવ્યો અને જોયું તો તે નદી જેવું ભયંકર રૂપ લઈને વહેતુ હતું.
આ વખતે ખુબ વરસાદ પડેલો, આથી તળાવનું પાણી ઓવરફ્લો થઈને એ નેળીયામાં જાય. પાણી જોઈને ભગો તો ભાંગી પડ્યો. બેય હાથ માથે ટેકવીને પાણી સામે જોતો બેસી રહ્યો. એક દેડકો ડ્રાંઉં કરીને બોલ્યો કે ભગો ભાનમાં આવ્યો કે પોતે નિરાશ થઈને નેળીયાને કાંઠે બેસહાય બેઠો છે. એકવાર તો ઘરે પાછો જવા ઉભો થયો. થોડુંક ચાલીને પાછો આવ્યો કે ચાલ, થોડો આગળ જાઉં કદાચ ત્યાં પાણી ઓછું હોય.
આ ભગા માટે એવી હાલત થઇ કે નેળિયું પૂરું થાય એટલે તરત તળાવની પાળ; અને પાળે પાળે આવે એટલે સીધો અમારો મહેલ્લો. પાછો ફરે તો એનું ગામ દૂર પડે. અશ્કાને મળવાની લાહ્ય ! મનમાં ગણતરી કરીકે આ નેળિયું નેશનલ હાઇવે પાસે મળે; જે દૂર પડે. અને બીજી બાજુ એ ક્યાંથી નેળિયું પાર કરી શકે એની કોઈ ગણતરી ના કરી શક્યો.
ચાલો જે થવું હોય તે થાય, તરીને સામે કાંઠે જતું રહેવું. એમ મનમાં નવો પ્લાન ઘડીને લીધો. આજુબાજુમાં જોયું કે કોઈ દેખાય ખરું. શર્ટ કાઢીને એક મોટા પથ્થર સાથે બાંધીને સામે કાંઠે ફેંક્યો. સેહવાગે પહેલી ટ્રિપલ સેન્ચ્યૂરી મારેલી ત્યારે જે એક્શન કરેલી તે બેઠી એક્શન ભગાએ કરી, મનમાં બોલ્યો કે “ બસ આમજ હું પણ સામે કાંઠે જતો રહુ ”
શર્ટને મોકલીને પોતે જે ખુશ થયો એટલો જ દુઃખી બે મિનિટમાં થઇ ગયો. પેન્ટ પહેરીને અંદર પડે તો  કેવી હાલત થાય ? પાછો પોતે આજે જીન્સ ઠઠાડીને આવેલો. એમ જલ્દીથી સુકાય પણ નહિ. ફરી પાછી સેહવાગ જેમ બીજી ટ્રિપલ સેન્ચ્યુરીની એક્શન માટે પેન્ટ પણ સામે કાંઠે ફેંકી દીધું. હવે તો તે ખાલી નીકર પહેરીને સામે કાંઠે ફરતો હતો. અને સામે કાંઠે જવા માટે પ્લાન બનાવતો હતો.
હજી એટલાથી એની ચિંતાઓ હળવી નહોતી થઇ; કે એક કૂતરું આવતું દેખાયું. હડ હડ કરીને ભગો બૂમો પાડે છે. આજ સુધી, કુતરા કોઈના કપડાં લઈને ના ભાગે, છતાં પણ ભગો કેમ બૂમો પાડતો હશે ? બનેલું એવું કે એના ગામના પેડા ખુબ વખણાય; તે પેડાનું પેકેટ પેન્ટમાં પડેલું. અને એનાં જ પેડા કૂતરું એની સામે નહિ ખાય એમ માનીને તે એને હાંકતો હતો. કૂતરું પણ બહેરું હોય એમ એને સાંભળ્યા વગર નેળીયા બાજું જ આવતું હતું. એક પત્થર ઉપાડીને ફેંક્યો તો પણ એની જ મસ્તીમાં એ કપડાં બાજું જ આવવા લાગ્યું. આથી ભગાનો જીવ ઊંચો થઇ ગયો. જો કૂતરું પેડાની સાથે પેન્ટ લઈને ભાગ્યું તો પોતાની કેવી વલે થાય ? અશ્કાને મળવા કેમ કરીને જવું ? ઘણાં બધા સવાલો મનમાં થાય, ત્યાં તો કૂતરું એકદમ કપડાં નજીક આવતું જોયું કે ભગાએ નેળીયામાં ભુસ્કો માર્યો. અને બહાર નીકળીને ભાગ્યો તો કૂતરું ના દેખાય. ભગો તો બેય માથે હાથ પકડીને નીચે ઢળી પડ્યો. અરે રે એટલી વારમાં તો કૂતરું મારા કપડાં લઈને ભાગી ગયું ? એમ નિશાશા નાખતો ભગો, ભોંય પર આળોટવા મંડ્યો. આળોટતા જ એની નજર કપડાં પર પડી કે સડક દઈને ઉભો થઇ ગયો. અને પેલી બાજુ કૂતરું નેળીયામાંથી નીકળ્યું. મોઢમાંથી પાણી ટપકે, એ જોઈને ભગાએ એક મોટો બધો પથ્થર ઉપાડ્યો. અને કુતરા બાજુ ફેંકવા જતો હતો કે દૂરથી કોઈ આવતું દેખાયું. એટલો નસીબ વાળો કે પથ્થર એના ખુદના પગ પર ના પડ્યો.
એનો નીકર તો પલળી ગયો હતો એનું શું કરવું ? તેમ છતાં એને એના પર જ જીન્સ પેન્ટ પહેરીલીધું. અને ચાલવા લાગ્યો અમારા ગામ ભણી.
જેવો તે ગામમાં પેઠો કે કોઈ છોકરાને પૂછ્યું “ અશોક ક્યાં રહે છે ? ” એને એટલે પૂછવું પડ્યું કે એ ગામના સામે છેડે પહોંચી ગયેલો.
“કોણ અશોક ? તમે કોણ ? ” પેલાએ ભગા સામે ઉપરથી નીચે બે વાર જોયું. આથી ભગો નીકરની જગ્યા એ બેય હાથ રાખીને ઉભો રહી ગયો. હજી પણ એ ભાગ સુપરમેન જેવો દેખાતો હતો.
“ હું ભગો….મારે તો અશોકના ઘરે જવું છે. આ ગામનો જ છે ”
“ કેવો દેખાય છે ? ” પેલાએ ફરી પૂછ્યું.
સવાલની સામે સવાલ જ થયે રાખે અને તો પણ બેયને સંતોષ હોય તે અમારું ગામ !
“ છોકરા જેવો, પણ આજ ગામનો છે ”
“ સારું, પણ હું આ ગામનો નથી ” કહીને તે ચાલતો થયો.
“ તારી તો…. ” દાંત કચકચાવીને તેણે પથ્થરને ઠોકર મારી. પથ્થર તો જમીન સાથે લાગેલો હતો; ધડામ દઈને પડ્યો.
માથું ખજવાળતો અને પેન્ટ સાફ કરતો તે પાછો આગળ વધ્યો. હજી તે કૂતરાને ભૂલી નહોતો ગયો ને ત્યાં જ સામે એક મોટો કૂતરો આવતો દેખાયો. મોઢામાંથી લાળ ટપકાવતો સિંહ જેમ આવતો હતો. એને જોઈને ભગો તો ભીંત સાથે લાગી ગયો. એને જોઈને કૂતરાએ ભસવાનું ચાલુ કર્યું કે એ શેરી વાળા બધા ભેગા થઇ ગયા. ભગાના નસીબ થોડા ઉઘડ્યા કે એમાંથી એક છોકરો એને ઓળખી ગયો.
“ આને ક્યાંક જોયેલો છે ” એમ બોલીને તે ભીડ ને વીંધતો ભગા પાસે આવ્યો. અને એની સામે આમ તેમ જોઈ રહયો.
“ આ ગામના બધા મહેમાનને આમ જ તાકી રહે ? ”
“ આ કોઈ નાનું ગામડું નથી બે ….પણ તને ક્યાંક જોયો છે મેં, એટલે ધારી ધારીને જોઉં છું ”
“ હશે, હું તો આ ગામમાં બીજી વાર આવ્યો. પહેલી વાર એક જાનમાં આવેલો. અને એમાં અશોક મારો મિત્ર બની ગયેલો. એને મળવા જ આવ્યો છું ” કહીને ભગાએ જાનની વાતો કરી.
બનેલું એવું કે એજ પ્રસંગે એ છોકરો પણ હતો. એ છોકરો ને અશ્કો બેય તાલુકા શાળામાં એક વાર એક જ કલાસમાં હતા. બધા ગામની ખબર નહિ પણ અમારી સ્કૂલોમાં અમારા દર વર્ષે ક્લાસ બદલી જાય. એ ધોરણે બંને એકજ ક્લાસમાં હતા.
“ અરે ડોબા, અશ્કો કે ને….અશોક અશોક કર તો કોણ જવાબ આપે ? ” એમ બોલીને પેલો ભગાને, અશ્કાનાં ઘરે લઇ ગયો.
અશ્કાએ પહેલા તો એને ના ઓળખ્યો પણ પછી ઓળખી લીધો બંને ભેટી પડયા. ધીરેથી ભગાએ પેડાનું પેકેટ કાઢીને અશ્કાને આપ્યું. અશ્કાએ પેડાનું પેકેટ ખોલ્યું તો પેડા પલળીને રબડી બની ગઈ હતી.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | Leave a comment

ઘમ્મર વલોણું-૩૭

ઘમ્મર વલોણું-૩૭

હાથમાં અનાજના દાણા રાખીને ઓટલે બેસીને પક્ષીઓની રાહ જોવા લાગ્યો. મીઠાઈની દુકાન પાસેથી પસાર થઈએ કે નાસિકા તીવ્ર થઈને મનને ઉત્તેજિત કરી દે છે. મનુષ્ય જીવ ને તો ખાવા માટે કેટલી કેટલી વિભિન્ન વાનગીઓ ! રોજે એક વાનગી બનાવીએ તો એજ વાનગી ફરી વાર મહિના બાદ ક્રમિત થઇ શકે. થયું કે હાથમાં રહેલ દાણા જોઈને કેટલાયે પક્ષીઓ દોડી આવશે. ઘણી રાહ જોયા બાદ એક પક્ષી ઉડીને જતું હતું તે; દાણા જોઈને ધીમું પડ્યું પણ વળી ઝડપને વધારીને ઉડી ગયું.

આવું બે ત્રણ વાર થયું કે દાણાંને નીચે નાખીને રૂમમાં જતો રહયો. એ જ પક્ષી આવીને દાણા ચણવા લાગ્યું. એને દાણા ચણાતા જોઈને મારા મનમાં ઉમંગો રચાય તેમાં રાચવા માટે બહાર આવ્યો. જેવો પક્ષીએ મને જોયો, કે તે ચાંચમાં રહેલ દાણો લઈને ઉડી ગયું. આથી ફરી રૂમમાં ગયો કે; બીજા બે પક્ષીઓ આવીને દાણા ચણવા લાગ્યા. માનવ સહજ સ્વભાવે બહાર આવ્યો કે બંને પક્ષી મને જોઈને ઉડી ગયા.

એકવાર તો પોતાના પર ઘૃણા ઉપજી. વિચાર આવ્યો કે નક્કી પોતે પક્ષીઓ માટે બિહામણો કે ઘાતક છે ! નહિ તો તેઓ ઉડી ના જાય. ઘણાં લોકોને હાથમાં દાણા લઈને પક્ષીઓને ચણ આપતા મેં જોયા છે. એ વેળાનાં પ્રેમાળ અને મર્માળ દ્રશ્ય જોઈને મારું પણ મન લલચાયું. એજ ઘટનાથી પ્રેરિત, હું આજે દાણા લઈને ઓટલે બેસી ગયો. ફરી ફરી એજ પુનરાવર્તિત ઘટનાથી મન સાથે ગોષ્ઠિ કરી. ઘણા વલોણાં ને અંતે માખણ રૂપે જે અર્ક મળ્યો તે મને મગજે આપી દીધો. નાના ભૂલકાઓ ને રમાડવા માટે એની સાથે એવી સહજ લાગણી કેળવવી પડે કે; એમના મનમાંથી ડર જતો રહે !

એવોજ કોઈ અગમ્ય ડર લઈને ઉડી જતા પક્ષીઓને એકવાર તો દાણા ખવરાવા જ છે; એમ નિશ્ચય કર્યો.

એક વાર એવું સિદ્ધ કરી બતાવું કે મારી અડગતામાં; કોઈને દાહ આપવાનો કે હાનિ પહોંચાડવા માટેનો કોઈ ઈરાદો નથી. રીતસરની જીદ લઈને રોજ સવારે હાથાં દાણા લઈને બેસી જવા લાગ્યો. મનમાં હરિનું રટણ અને દિલમાં હામ, લઇને ક્રિયા ચાલુ રાખી. એક પળ એવી આવી કે મન મંદિરમાં આરતીઓ થઇ, દિલમાં ઘંટારવ થયો. જે અનુભૂતિ થઇ તે એવી હતી કે દેહ મંડપ ઝૂમવા લાગ્યો. પ્રેમાળ પક્ષીઓ તો હવે દાણા ચણી લીધા પછી પણ કોઈ પણ જાતના ડર વગર ગાન કરે રાખે છે. એમનાં ગાનમાં મારું ગાન પણ ક્યારે ભળી ગયું તે, પણ જાણ બહાર રહ્યું.

હવે તો એ રોજનો ક્રમ બની ગયો કે મારા હાથમાં દાણા હોય, સૂર્ય એના પર પ્રકાશ ફેંકીને મોતી બનાવી દે. એ મોતીઓનો ચારો કરવા પક્ષીઓ આવી જાય છે. હરખના ટોપલા ભરાય છે ને આખો દિવસ નીકળી જાય.

શું આજ ક્રમ જાળવી રાખવો એ જીવનનો ઉદેશ્ય છે ? મનની ભ્રમણા તો પવન કરતા વેગી છે ! ને વળી ઉપરથી મનુષ્ય જીવ !

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ

ગરબી

ગરબી

તહેવારનો થડકલો એટલે નવરાત્રી ! યાનેકી તહેવારનું એક મોટું પડીકું. પહેલા નવરાત્રીમાં ખાલી પુરુષ લોકો માતાજીનાં જ ગરબા ગાતા. કેમ એકલાં પુરુષો ? મગજને થોડી તસ્દી આપજો જવાબ મળી જશે. પછી એવું થયું કે ગરબા ગાવામાં નાની બાળાઓ ભળી. અત્યાર ના ગરબામાં કોઈ પણ ભળી શકે, જેટલી શક્તિ એટલી ભક્તિ ! લોકો નવ રાત્રી મન મૂકીને ગરબા ગાય. હવે એવોય સમય આવી ગયો કે લોકો આ નવ દિવસ થી ત્રુપ્ત ના થતા, લગ્ન પ્રસંગે પણ રાસગરબાનું આયોજન કરવા લાગ્યા.
મારા જેવા હજીયે ગરબા અને રાસ વચ્ચે ગોથા ખાય છે. આપણે અત્યારે એવા ગોથા નથી ખાવા, એય મજાના ગરબા ગાઈએ. હમણાં અમે લોકો મહેલ્લાની ઓટલા પરિષદ ભરેલી, જેમાં ખાસ્સી બધી સંખ્યામાં લોકો હાજર હતા. નવરાત્રી, જન્માષ્ટમી અને દિવાળી ત્રણ તહેવાર એવા કે મારા જેવા જે લોકો ગામથી બીજા ગામ ગયા હોય તે આ તહેવાર ટાઇમે આવે. મુખ્ય કારણ તો બધા એક સાથે મળે. અમે લોકો એકદમ નાના હતા ત્યારની વાત નીકળી. મિત્રો, જે સ્થળે ગરબા ગવાતા હોય તેને અમે ગરબી કહેતા.
થોડો વધુ ઊંડો જઈને સ્વ આનંદ લેવાનો વિચાર કર્યો છે તો આપ સૌની અનુમતિ લઈને કહું છું. ગામડામાં નવરાત્રીની સાંજે, સૂર્યાસ્ત બાદ; નાની બાળાઓ માથે ગરબો મૂકે અને ઘરે ઘરે ગરબા ગાતી. છોકરાઓ ઘોઘાને હાથમાં લઈને ઘરે ઘરે ઘોઘા ગીત ગાય. એના બદલામાં દરેક ઘરેથી કશુંક ને કશુંક મળતું. આમ ઘણી રમૂજો થતી. પણ એ રમૂજો ફરી કયારેક રજુ કરીશ. કારણ આ લેખ એના માટે નાનો પડે. એના માટે એક આખો લેખ લખવો પડે. નવરાત્રિને અઠવાડિયાની વાર હોય ત્યારે ગામ લોકો ભેગા થઈને ચાર થાંભલા ખોડે ઉપર કપડાંની ચંદણી ઓઢાડે. બધા જમીને આઠેક વાગ્યે આવે અને એક જવાબદાર વ્યક્તિ આવીને માતાજીની ગરબી મંડપ વચ્ચે લાવે. એ ગરબીને સાચી ગરબી કહેતા. સમય બદલાય એમ બધું બદલાય, હવે તો ગરબી ખાલી સૌરાષ્ટ્ર પૂરતું બની રહી. અને મોટા શહેરોમાં તો નવરાત્રી એકદમ પ્રોફેશનલ બની ગઈ. ગરબા ગાતા લોકોને એ પણ ખબર ના હોય કે માંના ફોટા કે મૂર્તિ કઈ બાજુ છે !
હવે અમારી વાત કરું. નવરાત્રી આવે એટલે અમારી ટીખળ ટોળી બાવળ, લીમડો, સરગવો, અને આંબલી એ ચાર જાડના લાકડા કાપીને ગરબી બનાવીએ. ઘરે ઘરેથી સાડી ઉઘરાવીએ. દિલથી આભાર માનુ છું એ દરેક માતા અને બહેનો નો કે અમને કદી ના નહોતા પાડતા. એ સાડીને નુકશાન પણ થતું. અમને યાદ છે કે કદી અમારા પર ગુસ્સે પણ નથી થયા. ગરબીની વચ્ચે એક ખુરશી પર અંબાજીમાંનો ફોટો મૂકીએ. ફોટા પર હાર તો ચડાવેલોજ હોય. કયારેક તાજા ફૂલનો હાર પણ ચડાવતા. ઘીના દીવાઓ કરતા અને પાંચ માતાજીના ગરબા ગવડાવતા. એક જણ ગરબો ગવરાવેને બીજા જીલે. ( જીલે એટલે કેચ જીલે એ નહિ પણ પાછળથી એજ લાઈનો ગાય ) ઘણે ખરે અંશે મારે જ ગરબા ગાવાનો વારો આવતો. હવે આછી કોમેડી ચાલુ કરું છું. લગભગ તો તમને હસવું નહીંજ આવે. પણ દરેક વખત જેમ આજે પણ ટ્રાય કરી લવ છું. હું ગરબા ગવરાવું એની ઈર્ષ્યા અમારા ટીખળ ટોળીના સભ્ય એવા શ્રીમાન જીલેશ્વરને આવે. કહે છે ને ઈર્ષ્યાળુને આશીર્વાદ રૂપે મેં પણ જીલાને આશીર્વાદ જેવું માનવાચક કહી દીધું. હું ગરબા ગવરાવતો હતો ને હકો મને કાનમાં આવીને કહી ગયો. જનરલી અમે લોકો રોજ પાંચ ગરબા ગાઈએ. પાંચ જ ગરબા ગાવાના એવો કોઈ ઉલ્લેખ નવરાત્ર શાસ્ત્રમાં ઉપલબ્ધ છે કે કેમ, પણ અમે અમારા મહેલ્લા પુરાણ મુજબ પાંચ ગરબા ગાઈએ.
બે ગરબા ગવાઈ જાય એટલે એક નાનો બ્રેક પડતો. મને લાગ્યું કે જીલો જે ઈર્ષ્યા કરે છે તે ઈર્ષ્યા નથી પણ દિલમાં ગાવાના કોડ છે. તો કોઈના કોડને પુરા કરવા જોઈએ, એવું દ્રઢ પણે માનીને મેં જીલાને ગરબા ગાવા માટે નોતર્યો. અમારી ટોળીમાંથી કોઈ પણ એવું નહોતું કે ગરબા નહોતું ગાતું. પણ ગરબા ગવરાવવા કેટલા અઘરા તે ગવરાવે તેને ખબર ! એક શાસ્ત્ર મુજબ એ એટલા જ અઘરા, જેટલું બધા વચ્ચે બોલવું, ગાવું વિગેરે વિગેરે. મેં હકાને કહ્યું કે જીલો હવે ગરબા ગવરાવશે ને હું જીલીશ.
“ અલ્યા જીલીયા થા ઉભો, ગવરાવ હવે ” હકાએ બમ પાડી. આવી બૂમો તો પડતીજ રહેતી. કારણ મહેલ્લો આખો અમને ઓળખે અને જાણે.
જીલો તો બે ઘડી થોથવાઈ ગયો પણ મનમાં ગરબો ગવરાવવાના કોડ જે ધરબી રાખેલ તે ઊંચા નીચા થયા. હડપ દઈને ઉભો થયો. હાથમાં ગરબાની ચોપડી લીધી.
“ ટીના, કયો ગરબો ગવરાવું ? ”
“ તને જે ફાવે તે….એક કામ ઘોર અંધારી વાળો થવા દે… ”
“ એ થોડો અઘરો પડશે…જીગા યાદ દેવરાવ ને ” જીલાએ જીગાને લીધો એમાં દિલો બગડ્યો
“ તારી તો……છાનોમાનો ગવરાવ નહીતો બેઠ નીચે ” દિલાએ બરાડો પાડ્યો.
બધા સામે એકવાર જોઈને એને તો ગરબાની ચોપડી ખુરશી ઉપર મૂકી દીધી. મને તો ઠીક પણ સૌથી વધુ આશ્ચર્ય અશ્કાને થયું. મારી સામે જોઈને એને આંખ મિચકારી. મેં પણ એને શાંત રહેવાનો ઈશારો કર્યો. જીલાએ ગવરાવવાનું ચાલુ કર્યું
દાણ માંગે કાનો દાણ માંગે…… ” હજી તો જીલો આગળ ગાવા જતો કે દીલાએ એનો પગ ખેંચ્યો
“ જીલીયા…નવરાત્રી છે માતાજીના ગરબા ગવરાવ ને. ” બીજા એક બે એ પણ સાથ પુરાવ્યો. જો કે દિલો અકળાયો તે વ્યાજબી હતું. એ રાસ તો જન્માષ્ટમી પર ગવાતો હતો. નવરાત્રીમાં કેમ ચાલે ? જીલો બે ઘડી થોથવાયો. ત્યાં મનીયાએ મહેણું માર્યું “ ટીનાએ કીધું એજ ગાઈ નાખ ને ”
હકો જેમ મને કાનમાં આવીને કહી ગયેલો તેમ જીલાને પણ કાનમાં જઈને કહ્યું
“ ના આવડે તો નીચે બેસ, રીતલો તીયાર જ છે ”પણ એમ કઈ ગાંજ્યો જાય તો જીલો શેનો ! એને તો દિલમાં હતો એટલો અવાજ બહાર કાઢ્યો ને ગાવાનું શરુ કર્યું “ તું તો કાળીને કલ્યાણી રે માં જ્યાં જોવું ત્યાં જોગમાયા ” ફફડાટ ને ગભરાતા જીલાના શૂર શાંત વાતાવરણમાં રેલાયા. અમે બધા ગરબો જીલવા લાગ્યા.
તને પહેલા તે યુગમાં જાણી રે માં જ્યાં જોવું ત્યાં જોગ માયા….( અમે ) તું તો પાંડવ ઘેર પટરાણી હો માં … ” હજી તો જીલો આગળ ગાય ત્યાં વજાએ એનો પગ ખેંચ્યો.
“ આ પારવતી અને સીતામાં ક્યાં ગયા ? ભલે હું ભણ્યો નથી પણ ગરબા બધા મોઢે ”
“ તો તું જ ગવરાવ ને બહુ હોશિયારી થાય તે ” જીલાએ વજા પર હુમલો કર્યો કે અશ્કો, દિલો, ધમો, અને વિનીયો ત્રણે એક સાથે જીલા પર તૂટી પડ્યા.
“ અલ્યા રીતિયાં આને નીચે બેસાડ… ”
આગળ એ કહેવાની જરૂર નથી કે બાકીના ગરબા મારે જ પુરા કરવા પડેલા. અમે લોકો તો ટીખળ ટોળીના હતા જ પણ પુરી આસ્થાથી અમે માં ભગવતીના ગરબા ગાતા, માં જગત જનનીના ગવૈયા થતા. વચ્ચે વચ્ચે જે ટીખળ થાય તે મહેલ્લા વાળાને ગમતી. અમારો ઉદેશ એ હતો કે માતાજીના ગરબા ગવાય. એ બહાને ભક્તિ થતી…માં આંબા સૌ પર દયા રાખે !
આવી બધી વાતો કરતા હતા ત્યાં તો નરીયો બગડ્યો
“ ઓય…..( મારી સામે જોઈને) આજ સુધીનો એક દાખલો બતાવ કે મને ગરબા ગવરાવવા મળ્યા હોય ? ”
“ હા હો…..પણ તું કદી આગળ ય નથી બેસતો ”
“ હા હવે…..રહેવા દે…તું તો નહાવામાં પાધરો બાકી….. ” ટીનો કહીને અટકી ગયો કે બાકીનું જીગાએ પૂરું કર્યું
“ તો કોઈ ઉભું ના રહે ”
“ એમ…..?? ” કરીને નરીયો જીગા પાછળ દોડ્યો કે જીગાનો શર્ટ નરીયાના હાથમાં થોડા આગળ દોડ્યા કે સામે આખલો આવતો દેખાયો કે બેઉ ચૂપ.
એ બેઉને જોઈને અમારી ટીખળ ટોળી હસી હસીને લોથ પોથ !
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 4 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૩૬

ઘમ્મર વલોણું-૩૬

ઊંડો વિચાર કરીને રાત્રે પથારીમાં પડું, અને આખા દિવસના સરવાળા બાદબાકી કરું તો સાલું આખો દિવસ કંઈ કર્યું જ નથી. એવું તો કેમ બને ? આખો દિવસ વ્યસ્ત હતો ને પરિણામ શૂન્ય ? આવું બની શકે ખરું ?

અંતે મન સાથે સમાધાન તો કરવા જ રહ્યા !

પહેલા તો ગણિત અને ગણતરીઓ પર શંકા જાય, નક્કી કોઈ લોચો હશે. પણ બે ને બે ચાર થાય એ દેખાતું હોવા છતાં; ગણતરીઓ પર શક કરવો હિતાવહ ના કહેવાય. આવી બધી ગડમથલને એકબાજુ રાખીને બહાર ગયો અને સામે મળતા લોકોમાં દિલચશ્પી બનવા મથામણ કરી. અંતે કુદરત સાથે એકરૂપતા સધાય એવું કર્યું.

ફિક્કું તળાવ, કોરા કુવાઓ, સૂકા વગડા, આ બધા હવે વામણાં લાગતા હોઈ, ગામડું ત્યાગીને શહેર ભણી ગયો. શહેર ભણી સ્થળાંતર કરવા માટેના ઘણા કારણો હતા. સુઘડ વ્યવસ્થા, બે માળની બસો, ધસમસ વહી જતી ટ્રેનો, ચિક્કાર કીડીયારા જેમ ઉભરાતું લોકમાનવ. અને અંતે હું પણ એ માનવ મહેરામણમાં ભળી ગયો.

એ શહેરી જીવનના રંગે રંગાઈને જીવવા લાગ્યો.

કામનો બોઝ વધી ગયો, મિત્રો ઘટી ગયા, સમય સંકોડાઇ ગયો. ફુરસતનાં સમયે ઘરે બેઠાં વિચાર કરીએ તો લાબું લિસ્ટ ન્યાય માંગે છે. પાર્ક, સિનેમા, રેસ્ટોરન્ટ કે કોફીબારમાં જઈને આવીયે કે એનો કેફ લાંબો સમય ટકતો નથી. જ્યાં નજર કરું ત્યાં લોકો ભાગતાં જ દેખાય છે.

કોણ કોની પાછળ ભાગતું હશે ?

ફુરસત પોતાની હયાતી તો બતાવે જ ! ફુરસત મળી કે થાય ચાલો કશે જવાય. પાર્કમાં જઈને બેઠો કે મન પોતાનાથી વિમુખ થઈને જુના ગામે જતું રહયું.

તળાવની પાળે રમતા ભૂલકા દેખાયાં. કોઈ આમલી પીપળી રમે છે, કોઈ પકડ દાવ રમે છે. તો કોઈ વળી અંદર ન્હાવા પડ્યું છે. ગાય, ભેંસ, બળદ અને ઘેટાંના ટોળા આવીને પાણી પીએ છે. તળાવની પાળે ઝુલતા ઝાડો લળી લળીને મને સાદ કરે છે. મઘમઘતા પાકોથી લથબથ વગડો લીલોતૂર બની ગયો છે. એની સામે જોતાંજ દિલમાં ગ્લાનિ પેદા થઇ. એ લીલી કુંજાર, કોયલો ગીત ગાઈને મને જવા લલચાવે છે.

લાલ, લીલા, પીળા બોરથી ભરપૂર બોરડીઓ અને લાલ ચટાક ખીલેલાં કેરડાંઓ સીમમાં જમાવટ કરતા ખીલ્યા છે. એ કાંટામાં સચવાયેલા બોર અને કેરડા ચૂંટવાની લ્હાય કેમ કરીને રોકવી ? કેસરિયા જામા ઓઢીને પહેરા ભરતો કેસુડો કરમાય તે પહેલા દોડીને છાબડી ભરવાના કોડ હજી કેમ કરી વિસરાય ?

“ કંઈક મેળવવા કંઈક તો ખોવું જ પડે ! પણ તું હિસાબ કરીજો, કેટલું મેળવવા કેટલું ખોયું ? ” અવાજ મારા કાને પડીને; વાહનોના અવાજમાં ભળી ગયો.

 

Posted in પ્રકીર્ણ | 7 ટિપ્પણીઓ

અપાહિજ ડાન્સર

અપાહિજ ડાન્સર

ટીવી પરના ખુબ જ લોકપ્રિય રિયાલિટી ડાન્સ શોનો આજે અંતિમ પડાવ હતો. એક એક તબક્કા પસાર કરી, સ્પર્ધકો અથાગ મહેનત કરીને ટોપ ટેનમાં પ્રવેશ્યા હતા. આજે તો ફાઇનલ સ્પર્ધા હતી. ઓડિશનથી લઈને દરેક પરફોર્મન્સ માટેના દરેક તબક્કે કરવો પડતો અથાગ પરિશ્રમ ! પરિશ્રમ કરતા એક લેવલથી બીજા લેવલ માટે રહેતો ઊંચો જીવ ! બધા તબક્કામાંથી પસાર થઈને ટોપ ટેનમાં પ્રવેશેલ બાળા ધ્રુતિએ સૌના દિલ જીતી લીધા હતા. જયારે એણે ઓડિશન આપ્યું ત્યારે તો સિલેક્ટરોએ એને ભાગ લેવા માટે ના જ પાડી દીધેલી. તેમ છતાં એ હિમ્મત હાર્યા વગર સ્મિત સાથે ઉભી રહી. અને એકવાર પોતાને ડાન્સ કરવા માટે તક આપવા વિનવ્યું. જોકે સિલેક્ટરોએ એને ના પાડી એમાં તેમનો કોઈ દુરાગ્રહ કે સ્વાર્થ નહોતો પણ ધ્રુતિ સાથે કુદરતે કરેલ ક્રૂર અન્યાયની વાત હતી.
દેખાવે તો ધ્રુતિ એકદમ સુંદર ! હસમુખડો ચહેરો, કાયમ સ્મિત કરતી હોય ! સુકલકડું શરીર અને બેય પગે પોલીયાએ એટેક કરેલો. વહીલ ચેરમાં બેસીને આવેલી. સિલેક્ટરો માટે ધ્રુતિનું રજીસ્ટ્રેશન કોયડા સમાન બની ગયું. ડાન્સ કરવાના શો માં તે આવી હતી અને ડાન્સ કરવા માટે ભગવાને બેય પગને હણી લીધેલા. તો બીજી બાજુ એની અપાહીજતા જોઈને દયા પણ આવતી હતી. જયારે એનો નંબર આવ્યો કે તે વહીલ ચેરમાં એકદમ કડક થઈને બેસી ગઈ. અને કડક બનીને બોલેલી “ સર, તમે મારી સ્થિતિ જોઈને મારા પર દયા ના લાવશો, તમે મને એક તક આપો હું સિલેક્ટ થઈને બતાવીશ ”
“ આ કોઈ બુદ્ધિની કસોટી કે કવીઝની સ્પર્ધા નથી બેટા ”
“મને ખબર છે અને હું સારી રીતે જાણું છું. આ પગ જે વીંટળાઈને પડ્યા છે તેની કમાલ આજ આપને બતાવીશ ”
“ આટલો બધો કોન્ફિડન્સ ? ”
“ હું સિલેક્ટ થાઉં કે ના થાઉં સર, પણ તમે મારો આત્મ વિશ્વાસ ડગાવો નહિ… ” બે હાથ જોડીને ધ્રુતિએ વિનવણી કરી.
અને ધ્રુતિએ કરીને પણ બતાવેલું. ઓડિશન લઇ રહેલ સર અને મેડમ બંનેના દિલ જીતીને ધ્રુતિ સિલેક્ટ થઈ ગયેલી.
પહેલીજ વારના ડાન્સ મુકાબલામાં બધા ઉમેદવારો લાઈનમાં ઉભા હતા એમ બધાની એકદમ વચ્ચે ધ્રુતિ હતી. બધાની વચ્ચે ધ્રુતિની એકાગ્રતા, સહનશીલતા અને ધગશનાં વખાણ થયા. એ વખાણનું પરિણામ એ આવ્યું કે ધ્રુતિએ તન અને મનને સંગમ કરીને એવો ડાન્સ કર્યો કે બધા દંગ રહી ગયેલા.
એક એક લેવલ પાર કરીને આજે ધ્રુતિ તો અંતિમ પડાવમાં આવી ગઈ છે.
વારા ફરતી બધા ઉમેદવારો આવતા જાય છે અને ડાન્સ કરીને બધાની વાહ વાહ લૂંટતા જાય છે. મારું એ ઓડિયન્સના ભાગ રૂપે હોવું એક સૌભાગ્ય હતું. લોકો કહે છે કે ધ્રુતિને ડાન્સ કરતી જોવીએ તે એક લ્હાવો છે. આથી હું પણ અંતિમ પાડવામાં પહોંચેલ હરીફાઈને માણવા આવી ગયો.
બધા ઉમેદવારો પોત પોતાની રીત અને તરકીબથી ડાન્સ કરે છે… એમના થરકતા પગ અને વળતું શરીર જોઈને મને તો ખુબ આષ્ચર્ય થતું. ફિલ્મમાં બતાવતા ડાન્સ તો ટેક્નિક અને વારા ફરતી લેવાતા શોટનું પરિણામ હોય પણ રિયાલિટી શોમાં હરીફો કરતાં ડાન્સમાં તો એક સ્ટેપ ચૂકાય કે પોઇન્ટ તૂટે.
એક એક હરીફ આવીને પોતાનામાં રહેલ કલા અને આવડતને બહાર લાવે છે. એમનું આગવું પરફોર્મન્સ પૂરું થાય કે એના પ્રતિસાદ રૂપે લોકો એમને તાળીઓ પાડીને વધાવે પણ છે. એ ઉત્સાહ ને અનુરૂપ આગામી હરીફ તો એનાથી વધુ સારો પુરવાર થવા જાન રેડી દે છે. આજનો દિવસ તો એક રળિયામણો સાબિત થવા જઈ રહ્યો હતો. ટોપટેનમાં આવેલ બધા સ્પર્ધકો પોત પોતાની રીતે પરફોર્મ કરે છે. તો એમનું પરફોર્મ પૂરું થાય બાદ નિર્ણાયક ગણો પણ એમની કોઠા સુજ હૈયે કોમેન્ટ પણ આપે છે.
સારા અને નરસા બંને પાસાઓને લોકો સમક્ષ લાવે છે. આ સ્ટેપ આમ કર્યું હોત તો વધુ સારું રહેતે, પેલું સ્ટેપ કરવા જતા શરીરનું બેલેન્સ ગબડી ગયેલું…સ્ટેપ પછી કરવું એકદમ ક્લાસિક હતો. વિગેરે પ્રતિસાદો આપીને નિર્ણાયક ગણ માટે પણ આજે દરેક હરીફને સ્કોર આપવો એક ચેલેન્જ સમાન હતો. છતાં પણ હરિફાઇમાં કોઈક તો જીતે એ નિયમ અનુસાર સચેતે કે ખચિંતે સ્કોર આપતા જતા હતા.
જાણી જોઈને કે અનાયાસે પણ ધૃતિનો નંબર છેલ્લે આવ્યો.
“ હવે આપણી સમક્ષ એક એવી બાળા પોતાની ડાન્સની આગવી આવડત લઈને પરફોર્મ કરશે. જેનું નામ આકાશમાં ધ્રુવ તારો ચમકે છે તેમ આ પ્રતિયોગિતામાં ધ્રુતિનું નામ ચમકી રહ્યું છે…..લેટ્સ હેવ એ કલેપ…… ”
હજી તો હોસ્ટ એના નામની જાહેરાત કરે કે આખું ઓડિયન્સ તો ઉભું થઇ ગયું અને તાળીઓ પાડીને વધાવવા લાગ્યું. અમુક એના ચાહક પ્રેમીઓ તો કિકિયારીઓ પાડીને ઉત્સાહ બતાવે છે તો અમુક સીટી મારીને !
સ્ટેજ પર એકદમ અંધારું અને પિન ડ્રોપ સાઇલન્સ ! ઘૂંઘરુંનો એકદમ જીણો અવાજ અને સાથે વહીલચેરનો કીચુડ અવાજ સાથે ધૃતિની એન્ટ્રી થઇ ત્યાં સુધી લોકો એ એને તાળીઓથી વધાવી અને પરફોર્મન્સ પહેલાજ સ્ટેન્ડિંગ ઓવેશન આપ્યું. ઓડિયન્સનો અવાજ શાંત થયો કે ધ્રુતિએ એક રિકવેસ્ટ કરી…. “ આજે હું મારા પ્યારા પ્રતિસ્પર્ધીઓની ફરમાઈશ પર ડાન્સ કરીશ ” એ સાંભળીને અમુક હરીફ તો રાજી થઇ ગયું કે ચાલો ધ્રુતિનો નંબર આજે ગયો. બધા એવુજ માનતા હતા કે ધ્રુતિ બધામાંથી વિજેતા બનાવામાં હોટ ફેવરિટ છે.
બધાએ નક્કી કરીને એને “ જિમી જિમી આજા આજા……આજા રે મેરે પાસ પુકારે તુજે…”  ડાન્સ આપ્યો. ધ્રુતિએ એને હસતા મોઢે વધાવી લીધો અને બધા હરીફોનો દિલથી આભાર પણ માન્યો. નિર્ણાયકો પણ આજે તો ધ્રુતિના આ નિર્ણયને માન આપીને ખુશ થયા.
સંગીત ચાલુ થયું અને આ બાજુ ધ્રુતિએ પોતાનું શરીર વહીલ ચેર પર છૂટું મૂકી દીધું. એક લાઈન પુરી થઇ કે ધ્રુતિએ તો શરીરને એવા ઝટકા ને લટકા આપ્યા કે હું તો જોઈને દંગ જ રહી ગયો. મારી નજર તો ધ્રુતિના સ્ટેપ અને એની એક્શનમાં ખુંપી ગઈ. એક પળ તો એવી આવી કે હું ખુદને પણ ભૂલીને એના ડાન્સ સિક્વન્સમાં ખોવાઈ ગયો. મારા દિલનું જોડાણ એની હર એક એક્શન સાથે થઇ ગયું. લોકો તો એને તાળીઓથી વધાવતું હતું. એ તાળીઓનો અવાજ તો ધ્રુતિને વધુ ને વધુ પ્રજ્વલિત કરતો હતો. એક ઝટકા સાથે ધ્રુતિ તો વહીલ ચેરમાંથી નીચે આવી ગઈ. અને એ જોઈને હું સફાળો ઉભો થઈને એને પકડવા દોડવા જતો હતો કે મન એ મને રોકી લીધો. મારા દિલના ઊંડાણમાંથી એક આહ્કારો નંખાઈ ગયો. એક તો એકવડું શરીર……હરણના પગ જેવા પાતળા એના હાથ ! એ હાથને નીચે ટેકવીને એને પોતાના સમગ્ર શરીરનો ભાર જીલી લીધો. એ જોઈને મારું દીલતો દુઃખી થઇ ગયું.
ડાન્સના એક એક સ્ટેપ અને વળતું શરીર…..સૌ કોઈ જોઈને દંગ ! લોકોનો આનંદ જોઈને તો ધ્રુતિ ખુબ ઉત્સાહમાં આવી ગઈ છે. બે હાથને ટેકવીને દેહને જુકાવે છે નમાવે છે અને ડોલાવે છે. માથાને પણ સંગીતના તાલે ડોલાવે છે. જોઈને એક વાત તો માની લીધી કે ધ્રુતિને ડાન્સ કરતી જોવી તે એક લ્હાવો છે. એક અપાહિજ છોકરીના અંગમાં કેવી સ્ફૂર્તિ ! કેટલી ત્વરિતતા !
આહ !
મારા દિલને એ ખુશી આપી રહ્યું છે કે આઘાત, એ નક્કી કરવું કઠિન બની ગયું. ધ્રુતિના ચેહરા પર ન તો કોઈ મુશ્કાન છે કે ન તો દુઃખની પરિછાયા. એ તો બસ સારામાં સારો ડાન્સ પરફોર્મ કરવામાં મશગુલ છે. કોણ જાણે કેમ, પણ મારું દિલ એ ડાન્સ જોઈને કલ્પાંત કરે છે. મનને ઢંઢોળ્યું તો એણે ત્યારે દિલનો જ પક્ષ લીધો. એનું પરફોર્મન્સ પૂરું થયું…કે આખું ઓડિયન્સ ઉભું થઇ ગયું અને એટલી બધી તાળીઓનો ગગડાટ થયો કે ધ્રુતિની આંખો ઉભરાવા લાગી.જીતી લીધા હતા.
Posted in નવલિકા | 5 ટિપ્પણીઓ

Gujarati film BHTD releasing soon

BOSS HAVE TO DHAMAAL

Hello friends,

Its give me a great feeling to keep this post on here. With warm wishes and good support from friends and relatives, my second Gujarati feature film is now ready to release. After almost one year of hard team work and brain storming, i am able to produce one more Gujarati film BOSS HAVE TO DHAMAAL. We are planning to release this movie in entire Gujarat as well as overseas. Kindly watch this film in cinemas near you. This movie will give you a different flavor for sure. Story of this film is written by me.

Last 19th August, there were special show of my first movie Always Rahishu Saathe in Houston city, Texas, USA. Rights holder of this movie and my friend Mr Prashant Munshaw was very happy to inform me about show review. Every one has appreciated my first movie. And still this movie is showing in USA. I am so glad after heard this from him. Hopefully BOSS HAVE TO DHAMAAL movie will be also entertain.

Kindly, request to all of you friends to support my movie. And share about this with your friends. After watching movie, give your valuable feedback.

JAY HIND_ JAY GUJARAT !  🙂  🙂

Image may contain: 2 people, people sitting and text

Posted in પ્રકીર્ણ | 10 ટિપ્પણીઓ